Κείμενο του Γ.Ναξάκη που αξίζει να διαβαστεί από όλους.

Επί της ευκαιρίας του διαλόγου που άνοιξε θα πω κι εγώ δυο πράγματα για αυτό το πολυσυζητημένο θέμα της στάσης μας απέναντι στους δικαστικούς μηχανισμούς. Ένας διάλογος που είναι φανερό οτι γίνεται σε διαφορετικές γλώσσες, επιβεβαιώνοντας ένα αντιληψιακό χάσμα που δύσκολα μπορεί να κρυφτεί πίσω απο ευγένειες και αργά ή γρήγορα κάνει την εμφάνιση του σ’έναν κόσμο αδιέξοδο που πασχίζουμε όλοι να βρούμε την επαναστατική έξοδο, καταλήγοντας όμως πάντα να πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο. Οπότε, μου δίνεται η κατάλληλη πάσα να παρέμβω προφανώς για να βάλω και το δικό μου λιθαράκι σ’αυτό το μπλέξιμο που δεν αντικατοπτρίζει τίποτα άλλο πέρα απ’το γενικότερο υπαρξιακό μας αδιέξοδο. Μ’αυτόν τον τρόπο θέλω να συμβάλλω και γω στη χαοτική διάσταση του ζητήματος, προκαλώντας τη συνέχεια του διαλόγου, εξελίσσοντας κι άλλο ακόμα τη σύγκρουση των αντιφάσεων μας, που καταλήγει να είναι πάντα το μοναδικό πράγμα που μας δίνει κίνητρα να προχωράμε παρακάτω στα πλαίσια της διαρκούς αντιεξουσιαστικής μάχης. Πρακτικά όμως δεν κάνω και γω τίποτα καινούργιο, κάνω και εγώ αυτό που κάνει κάθε μέσος άνθρωπος απο όποιο στρατόπεδο και αν προέρχεται, δηλαδή υπερασπίζομαι δημόσια το δημόσια θιγμένο κομμάτι απ’τη στάση ζωής που επέλεξα, αναδεικνύοντας παράλληλα οτι σ’αυτόν τον κόσμο “οδηγός” είναι η σύγκρουση και οχι η επικράτηση.

 

Καταρχάς, η “κόντρα” μιλάει για “υπεροχή των επαναστατικών απόψεων” και θεωρεί ότι έχει κάποιο “επαναστατικό καθήκον” και γι’αυτό πράττει όπως πράττει. Μιλάμε δηλαδή για χοντρές αντιφάσεις με την όποια ελευθεριακότητα εμπεριέχεται στα περισσότερα επαναστατικά σκεπτικά. Άντιφάσεις που πασχίζουν να αποδομηθούν αλλά προφανώς οι αγκυλωμένες αντιληπτικές δυνατότητες των φορέων τους δεν βοηθούν την αποδόμηση, αλλά, απεναντίας, τις παγιώνουν κάνοντας τις ιδεολογία, ένα είδος πυξίδας δηλαδή, υπο το φόβο ενός γενικότερου θεωρητικού και πρακτικού αποπροσανατολισμού προς μια νέα και άγνωστη κατεύθυνση ενδεχομένως και πιο επικίνδυνη.

 

Η ελευθερία για τη “κόντρα” ,  λοιπόν ,  φαίνεται πως ένα απ’τα καλύτερα πράγματα που έχει να κάνει είναι να ασφαλιστεί, παίρνοντας ανάσες ανακούφισης πίσω από νομικά αναχώματα για να μη υπάρχει νομολογία εις βάρος μας στο μέλλον. Τα όποια, θεωρητικά πάντα, “κεκτημένα” μας, αν δεν τα “τζογάρουμε” πως θα απεγκλωβιστούμε απ’την υπαρξιακή μετριότητα του προβλέψιμου μέλλοντος; Τα αναχώματα που ακριβώς μας βοηθούν; Για να νομίζουμε πως είμαστε πιο κοντά στην εκπλήρωση του στόχου μας, της επανάστασης; Αυτή η λογική βλέπει τον εχθρό σαν κάτι στατικό, σαν να υπάρχουν μόνο οι επαναστατικές δυνάμεις που κερδίζουν χώρο και τον πλησιάζουν καθε μέρα ώσπου μια μέρα γίνεται το μπαμ και έρχεται η μεγαλειώδης στιγμή της νίκης. Πίσω όμως απ’αυτή τη λογική, πέρα απ’την αδυναμία κατανόησης του συμπληρωματικού ρόλου και σχέση αλληλοεξάρτησης / αλληλοτροφοδότησης της επανάστασης με την εξουσία ,  φανερώνεται και ο κρυφός πόθος της “κόντρας” για διατήρηση των ισορροπιών μεταξύ ημών και του εχθρού αφού απ’τη μια η αλλαγή στάσης μας απέναντι στον εχθρό δημιουργεί νομολογία και απ’την άλλη η προαναφερόμενη θεωρία περί στατικού εχθρού φανερώνει το πως θα ήθελαν να είναι ο εχθρός, παραγνωρίζοντας  προφανέστατα ότι ο εχθρός μόνο στατικός δεν είναι αφού εξελίσσεται σε συνάρτηση με τις δικές μας κινήσεις. Μια επανάσταση που περιμένει να γίνει στο (αιώνιο) αύριο δεν μπορεί παρά να είναι σημάδι ανεπάρκειας των επαναστατών της. Η επανάσταση γίνεται τώρα που μιλάμε ή (για τους πιο απαισιόδοξους) δεν θα γίνει ποτέ.

 

Οταν πιστεύεις πως μέσα στα δικαστήρια κερδίζονται μάχες ή δικηγόρος είσαι ή άσχετος. Το δικαστικό σύστημα νικάει είτε αθωώνεσαι είτε όχι, είτε απολογείσαι είτε όχι, είτε δεν συμμετέχεις στη διαδικασία είτε τους τα χώνεις στα μούτρα, είτε οτιδήποτε. Το δικαστικό σύστημα δε νικιέται γιατί η ανθρώπινη αξία περι δικαιοσύνης (με τις δεκάδες ερμηνείες της) είναι απ’τα βασικότερα στοιχεία που καθορίζουν τη κατεύθυνση της ανθρώπινης εξέλιξης. Το δικαστικό σύστημα δεν είναι τίποτα άλλο απ’τη προέκταση του αισθήματος δικαίου που ξεκινάει απ’το άτομο και αναπτύσσεται διαρκώς μαζί με την ανάπτυξη του εγκλήματος που λέγεται πολιτισμός. Και οι συγκεκριμένοι της σημερινής δικαστικής εξουσίας να φύγουν απ’τη μέση δεν θα αργήσει καθόλου η μέρα που θα αντικατασταθούν απο άλλους. Εξάλλου, όλοι μας γινόμαστε δικαστές κάποιες στιγμές στη καθημερινότητα αν το καλοσκεφτούμε. Αυτή τη στιγμή πολλοί απ’αυτούς που διαβάζουν αυτό εδώ το κείμενο σίγουρα θα σκέφτονται με όρους δικαιοσύνης τα γραφόμενα (“την αδικεί τη “κόντρα” ο σύντροφος”, “έχει δίκιο ο τύπος”) και άλλοι θα εκφράζονται για τον συγγραφέα με εναλλακτικούς τρόπους ποινικής απόδοσης (“είναι για ξύλο μ’αυτά που γράφει”, “είναι για ψυχιατρείο ο τύπος”). Αυτά τα λέω για να καταδείξω πόσο βάθια ριζωμένη είναι η δικαστική αντίληψη μέσα μας. Το δικαστικο σύστημα το πολεμάς όμως γιατί εξουσιάζει (όπως όλοι μας εξουσιάζουμε και μας χρειάζεται πόλεμος), και ας ξέρεις οτι αυτός ο πόλεμος δεν τελειώνει ποτέ. Απο κεί και πέρα ανάγεται στα γούστα του καθενός πως θα το κάνει.

 

Μέρος του πολέμου μου, λοιπόν, με την εξουσία, είναι και η απαξίωση της δικαστικής διαδικασίας. Προσπαθώντας να το ερμηνεύσω λίγο πιο καλά, θα έλεγα πως την απαξίωση την φέρνει η διαίσθηση και οχι κάποια προεπιλεγμένη πολιτική θεώρηση. Η πράξη της απαξίωσης έρχεται (αν έρθει) μια συγκεκριμένη στιγμή για τον καθένα και σίγουρα δεν είναι πρόταγμα παντός καιρού για τον καθένα. Σε πιο παλιά μου δικαστήρια εχω ευθυγραμμιστεί και με πλήρως νομική υπερασπιστική στάση αλλά και με πιο συνηθισμένη “αναρχική” στάση. Όταν όμως είσαι πλέον πασίγνωστος στις αρχές για τις πολεμικές σου προθέσεις και το μητρώο σου έχει παραφουσκώσει, όταν ξέρεις οτι οι μπάτσοι έχουν πάρα πολύ καλή πληροφόρηση γύρω απ’τις κινήσεις σου για ενα μεγάλο διάστημα, όταν καταλαβαίνεις οτι ήρθε αυτή η γαμημένη ώρα που ο εχθρός θα σε εκδικηθεί μανιασμένα χωρις κανένα προκάλυμμα, τότε μυρίζεσαι για τα καλά το δικονομικό αδιέξοδο και μόνο η σκέψη για οποιαδήποτε νομική απόπειρα υπεράσπισης σου φαίνεται γελοία. Παραείναι αντιφατικό να επικαλούμαι το νόμο την ίδια στιγμή που βρίσκομαι στη φυλακή γιατί εχθρεύομαι την ύπαρξη του. Το ότι πολλοί ακόμα θέλουν εκπροσώπηση απο δικηγόρο, δηλαδή θέλουν τη διαμεσολάβηση ενός προσώπου του νόμου, είναι κάτι που πρέπει να το κοιτάξουν μόνοι τους την ώρα που εξετάζουν τα αναρχικά χαρακτηριστικά τους. Και αν τους ταιριάζει, καλά κάνουν και κρατούν αυτή τη στάση. Οι δικηγόροι για μένα δεν είναι ουδέτεροι, έχουν εχθρικό ρόλο. Το πολύ πολύ να χρησιμεύσουν σαν ασπίδα τις πρώτες μέρες της σύλληψης για να γλυτώσεις βασανιστήρια απ’τους μπατσούς (γιατί οι μπάτσοι έχουν ακόμα το φόβο του δικηγόρου) ή για να γίνουν ο δίαυλος επικοινωνίας σου με τους σύντροφους έξω αν δεν μπορεί κανένας άλλος να σε πλησιάσει. Και για να μη φαίνομαι κατηγορηματικά απόλυτος ως προς το που φτάνει η χρήση των δικηγόρων, σίγουρα θα υπάρχουν και άλλες χρήσεις τους που δεν μού’ρχονται τώρα στο κεφάλι. Πρέπει πάντα να μη ξεχνάμε οτι η φυλακή δεν είναι το απόλυτο κακό και πως ούτε η ζωή έξω απ’τη φυλακή δεν ειναι και αυτή ένα άλλο είδος φυλακής, για να επιστρατεύουμε οτι μέσο υπάρχει για να βγούμε. Η φυλακή είναι ένα ακόμα πεδίο αγώνα και μόνο το μυαλό μας μπορεί να μας σκλαβώσει πραγματικά. Γυρνώνας τώρα πάλι πίσω στο κομμάτι της απαξίωσης, δημιουργείται μέσα σου κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας η επιθυμία να μη χαρίσεις στους δικαστές τη χαρά της υπαρξιακής επιβεβαίωσης με τη παρουσία σου στο χώρο τους. Ας μείνει άδεια η ειδική θέση για τον κατηγορούμενο που κιόλας είναι πάντα πιο χαμηλά απο την έδρα για να μη ξεχνάμε και το συμβολισμό.

 

Στο κομμάτι που αφορά τον αντίλογο τώρα, τις πολεμικές προθέσεις μας τις κάναμε δημόσια γνωστές μέσω ίντερνετ απ’τον πρώτο καιρό της αιχμαλωσίας μας, όπως αναφερθήκαμε και στη πρόθεση της άρνησης συνδιαλλαγής. Έχουμε καταλογίσει όσα ήταν να καταλογίσουμε στην εξουσία, που παρεπιπτώντος το δικαστικό σύστημα αποτελεί μόνο ένα μερικό τμήμα. Είναι πασιφανές οτι εσείς της <<κόντρας>> ή δεν διαβαζεται τα κείμενα αυτών που απέχουν απ’τη διαδικασία ή τα διαβάζετε και μας ειρωνεύεστε γιατί δυσκολεύομαι να πιστέψω οτι νομίζετε πως είμαστε τίποτα μαζόχες που ηδονιζόμαστε με τις μεγάλες ποινές που τρώμε. Το οτι το ίντερνετ υπάρχει χρόνια τώρα και καλύπτει τις ανάγκες μας για δημόσιες τοποθετήσεις δεν είναι κάτι που μπορείτε να κατανοήσετε; Αυτή τη στιγμή κιόλας μιλάμε μέσω του ίντερνετ. Χρειάζεται δηλαδή να έρθουμε πρόσωπο με πρόσωπο για να τα πούμε; Αν στεκόμουν μπροστά σας και διάβαζα αυτό το κείμενο θα καταλαβαίνατε άλλα πράγματα απ’αυτά που γράφω εδώ; Το πολύ πολύ αν στεκόμουν απέναντι σας να το θεωρούσατε ένα δείγμα σεβασμού. Τους δικαστές και τους εισαγγελείς όμως δεν τους σεβόμαστε και ούτε αυτοί μας σέβονται, δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε. Αυτό που θέλουμε δεν είναι κατι λιγότερο απ’το μαζικό ξεκλήρισμα τους και λέγοντας αυτό πιστεύω οτι βοηθάω να καταλάβετε γιατί δεν θέλουμε να τους δώσουμε το παραμικρό ίχνος υπαρξιακής επιβεβαίωσης. Όταν βλέπουν τη παρουσία μας στη διαδικασία, χαίρονται με το δημοκρατικό επίτευμα τους που χωράει ακόμα και τις αντίθετες φωνές. Εσείς απο που και ως που θεωρείτε οτι εκτρέπεται η διαδικασία όταν κάποιος τοποθετείται επιθετικά εν μέσω δίκης ενω η έδρα συνεχίζει τη στάνταρ γραφειοκρατική διαδικασία σα να μη τρέχει τίποτα; Και να μετριαστούν τα χρόνια και να πέσει και καμιά κατηγορία, τι ακριβώς αλλάζει; Θα σταματήσουν να γίνονται δίκες ή δεν θα ξαναγίνει ποτέ δίωξη σε ανθρώπους που τα χώνουν στο σύστημα; ή μήπως για μια κατηγορία που πέφτει σε ένα δικαστήριο υπάρχει κάποιος κανονισμός που λέει οτι δε μπορούν να τη φορτώσουν στον επόμενο ή δε μπορεί να ξανακαταδικαστεί κανένας μετά απο μια “πετυχημένη” δίκη; Η απαξίωση της διαδικασίας είναι μια μικρή στιγμή αμφισβήτησης της ομαλής διεξαγωγής του δημοκρατικού πανηγυριού τους. Δεν είναι κακό να παίρνουν και λίγη περιφρόνηση που και που γιατί πολύ αξία συνεχίζουν να παίρνουν ακόμα.

 

Δεν μπορούμε όμως να παραμένουμε σε επίπεδο δικών, θέλει και όλο το περιεχομένο της δικαιοσύνης μια ηθική απαξίωση, μια άρνηση. Όπως θέλουμε και μεις να παρανομούμε, έτσι θέλουμε και αυτοί που έχουμε απέναντι μας να κάνουν το ίδιο. Θέλουμε αγριεμένες καταστάσεις και οχι ισορροπίες δυνάμεων που διαιωνίζουν τη πλήξη. Αν είμαι πολιτικός τους αντίπαλος είμαι και ποινικός τους αντίπαλος. Αν κάνω πολιτικό αγώνα δεν τον κάνω για να επικρατήσει ένας άλλος τρόπος διαχείρησης του υπάρχοντος, κάνω αγώνα ενάντια στη λογική της πολιτικής. Όπως επίσης παρανομώ οχι γιατί η επανάσταση περνάει και μέσα απο κάποια παράνομα κανάλια αλλά γιατί θέλω να αμφισβητώ έμπρακτα τη λογική του νόμου. Αν ακόμα φαντασιώνεστε μετα-επαναστατικές κοινωνίες φαντασιωθείτε και μένα απέναντι απ’τα λαικά δικαστήρια σας.

 

Το τι στάση έχει ο καθένας απέναντι στα δικαστήρια και όχι μόνο, είναι κάτι που πρέπει διαρκώς να μπαίνει στο πεδίο της κριτικής αλλιώς θα μείνουμε στάσιμοι στο εξελικτικό κομμάτι. Κάτι που φαίνεται να το καταλαβαίνετε πολύ καλά μέχρι ένα σημείο. Κανένας όμως δεν είναι υπεράνω κριτικής, ούτε εγώ, ούτε εσείς αλλά ούτε ο Ε.Α, ο Τσιγαρίδας και ο Κουφοντίνας τους οποίους αναφέρατε. Κριτική έτσι και αλλιώς γίνετε, συνειδητά και ασυνείδητα, απ’τη στιγμή που υπάρχουν τόσες διαφορετικές στάσεις. Τα κείμενα είναι απλώς ένα στάδιο της κριτικής. Αλλά και μέσα στα κείμενα δε πρέπει να ξεχνάμε οτι το ύφος και η επιλογή λέξεων είναι απλώς αναπαραστάσεις και ρυθμιστές έντασης. Η κριτική υπάρχει εκ των πραγμάτων. Η κριτική ανάλυση της “κόντρας” φαίνεται όμως πως έχει τετράγωνο σχήμα, αφού τα μέλη της δείχνουν προσκολλημένα μόνο στο ρομαντικό κομμάτι της ανάλυσης, βλέποντας το κακό κράτος απ’τη μια και τους καλούς επαναστάτες απ’την άλλη, δίνοντας “δίκιο” σε κάθε πρακτική (εκτός δικαστηρίου όμως) που στοχεύει το κράτος και το κεφάλαιο. Γι’αυτούς κάποιες πρακτικές είναι εξ’ορισμού αντάρτικες και οι πράξεις των επαναστατών μιλούν απο μόνες τους. Αν όμως οι πράξεις μιλούν απο μόνες τους τότε τι χρειάζεται ο αντίλογος στα δικαστήρια; Αυτη η “ιεροποίηση” του επαναστατικού χώρου αντανακλά φτωχό σκεπτικό και ενεργεί αρνητικά αφου διαχωρίζει και εξυψώνει το “πολιτικό” κομμάτι σε σχέση με τη γενικότερη στάση ζωής. Μια τυφλή πίστη και εμπιστοσύνη στην επαναστατική δύναμη βλέποντας τα όλα μέσα απο ένα ξερό πολιτικό πρίσμα. Μια αμετανόητα μονόπλευρη ερμηνεία των πραγμάτων πάντα στα όρια της πολιτικής σφαίρας και πάντα στο ρόλο της “αντιπολίτευσης”. Εκπλαγείκατε οταν σας αποκάλεσε ο Γιάννης “αυτόκλητους υπερασπιστές” για να δώσετε μια απάντηση που προδίδει μια σχεδόν θρησκευτική αντίληψη γύρω απ’τα επαναστατικά κίνητρα σας, κάτι που σας καταλόγισε ήδη νωρίτερα στο ίδιο κείμενο του ο Γιάννης αλλά δεν αντιληφθήκατε οτι μιλώντας για “καθήκον” και “ευθύνη” ξαναπέφτετε στη λούμπα της μεταφυσικής διάστασης και εκτείθεστε διπλά. Δεν απέχει λιγάκι ο ρόλος του δημοσιογράφου απ’αυτό που σας “έχρισε” μια αγνωστη δύναμη ως επαναστάτες; Πόσο επαναστατικό μπορεί να γίνει ένα ρεπορταζ; Το “θέαμα” δεν είναι και αυτό ενα κομμάτι του εξουσιαστικού κόσμου;

 

Είναι πραγματικά φθηνό να καλύπτουμε τη θέση μας μιλώντας για επαναστατικό “καθήκον” και να βαφτίζουμε τα γούστα μας “κινηματική αλληλεγγύη”. Είναι τόσο αφηρημένη εννοια το κίνημα που τα χωράει ολα. Οταν ρίχνουμε το βάρος πάντα στο κακό αντίπαλο δέος, τότε είναι λογικό σιγά σιγά να “αγιοποιούμαστε” και να μπαίνουμε χωρίς να το καταλάβουμε στο πεδίο της μεταφυσικής. Έτσι αυτόματα μπαίνουμε στο χώρο των “καλών” αφού ξέρουμε ποιοί είναι οι “κακοί” που φταίνε για όλα. Αν όμως εγώ βρίσκομαι αυτή τη στιγμή σε μια τσιμεντένια σκατότρυπα του κράτους, ξέρω πρώτα απ’όλα πως αυτό είναι αποτέλεσμα των δικών μου επιλογών και των δικών μου λαθών. Πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; Επιλογές αγώνα που ασχέτως αν τις διαπραγματεύτηκα ή οχι με κανένα, είναι πάνω απ’όλα και πρώτα απ’όλα δικές μου επιλογές. Και αν θα βγάλω πολλά χρόνια ακόμα εδώ μέσα, για αυτό δεν θα μπορούσε κανένας να ευθύνεται πιο πολύ απο μένα τον ίδιο. Και αν η μιζέρια με έχει κύριευσει και το καθημερινό μου χάλι διογκώνεται αυτό είναι αποτέλεσμα των δικών μου επιλογών και των επακόλουθων λαθών. Και αν μου την πέφτουν που και που οι εξουσίες της φυλακής δε φταιεί κανείς παρα μόνο εγω ο ίδιος και οι αποφάσεις μου. Και αν η απογοήτευση με έχει διαλύσει και ξενερώνω αφάνταστα με το υπερβολικό χαλάρωμα της ρηξιακής στάσης που έχουμε εδω μέσα, αυτό είναι το αντίκτυπο δικών μου επιλογών και λαθών. Και αν η πίκρα έχει κατακλύσει την ύπαρξη μου και η γκρίνια μονιμοποιήθηκε βλέποντας πως κανένα άτομο ούτε καν απ’τους κοντινούς συντρόφους της πάλαι ποτέ κοινής επιθετικής συνύπαρξης δεν έκανε καμία ιδιαίτερη κίνηση για την υπόθεση εμένα και του Σαραφούδη, αυτό δεν μπορεί παρά να βαραίνει εμένα και τις επιλογές που κάνω. Μόνο εμείς οι ίδιοι ξέρουμε πως να βγούμε απ’τη σκλαβιά μας. Ας σβήσουμε και τα τελευταία ίχνη του παλιού κόσμου απο πάνω μας.

 

Γιάννης Ναξάκης, Φυλακές Κορυδαλλού, 5/8/14

Σκέψεις και επιχειρήματα ενάντια στις εξορύξεις των υδρογονανθράκων.

Έφτασε η ώρα που οι πλούσιοι αυτού του κόσμου αποφάσισαν να ανοίξουν το θέμα της εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων που υπάρχουν στο Ιόνιο και στη νότια Κρήτη. Η συγκυρία ιδανική , η ντόπια κυβέρνηση θετική (σε σημείο δουλοπρέπειας) , η “κοινή γνώμη” ανυπομονούσα να “εκμεταλλευτεί” τους φυσικούς πόρους που  βρίσκονται κάτω από τα πόδια της , έτσι ώστε να “ξεχρεώσει” και να έρθει η “ανάπτυξη”.

πλατφόρμα εξόρυξης πετρελαίου

Βρεθήκαμε σε μια μάζωξη που έγινε στις 11/7/14 στην αγορά Αργύρη από την παράταξη που στήριξε στις τοπικές εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ για την περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας. Στην κουβέντα που έγινε ακούστηκαν , εκτός από αοριστολογίες και πολιτικές γενικότητες και ορισμένες ενδιαφέρουσες θεωρήσεις σχετικά με το θέμα της εξόρυξης υδρογονανθράκων στην περιοχή του Πατραικού και του Ιονίου , από κομματικούς αξιωματούχους , από πανεπιστημιακούς , από εκπρόσωπο της greenpeace και από εκλεγμένους αντιπροσώπους. Υποθέτουμε ότι η περιφερειακή παράταξη Αντίσταση Πολιτών ή ο ΣΥΡΙΖΑ θα δημοσιοποιήσει τα πρακτικά ή τουλάχιστον τα συμπεράσματα της εκδήλωσης.

Εμείς , απ’τη δικιά μας οπτική , θα επισημάνουμε ορισμένα θέματα που είτε θίχτηκαν στην εκδήλωση ή δεν αναφέρθηκαν καθόλου.

1)

Καταρχήν , πρέπει να θέσουμε το θέμα της σεισμικής δραστηριότητας της περιοχής , μιας και αναφερόμαστε στον Πατραικό και στο Ιόνιο. Δεν υπάρχει μέρα που στην ευρύτερη περιοχή να μην έχει σημειωθεί κάποιος σεισμός. Θέτουμε λοιπόν ευθέως δύο ερωτήματα: α) Υπάρχει εξασφάλιση ότι οι κατασκευές για την εξόρυξη υδρογονανθράκων μπορούν να αντέξουν τη σεισμική δραστηριότητα της περιοχής; και β) Μήπως τα τρυπάνια των ερευνών και των εξορύξεων προκαλέσουν συχνότερους και ισχυρότερους σεισμούς;

 

2)

πετρελαικές καταστροφές

 

Από τη διεθνή εμπειρία των εξορύξεων έχουμε πάρα πολλά παραδείγματα “ατυχημάτων” , είτε από αστοχία υλικών , είτε από ανθρώπινο λάθος , είτε από έντονα καιρικά φαινόμενα , είτε τέλος από τη διαδικασία μεταφοράς του πετρελαίου ή του φυσικού αερίου με καράβια και αγωγούς.

διαροή πετρελαίου στον κόλπο μεξικού

3)

Σημαντικότατο θέμα είναι και το αν συμβιβάζονται οι ήδη υπάρχουσες δραστηριότητες στην περιοχή με τη νέα δραστηριότητα των εξορύξεων. Και εξηγούμαστε: Στην περιοχή υπάρχει έντονη τουριστική , αλιευτική και ιχθυοκαλλιεργική δραστηριότητα. Καταρχήν οι τουρίστες θα συνεχίσουν να έρχονται , όταν οι πλατφόρμες άντλησης πετρελαίου και η συνεχής παρουσία πετρελαιοφόρων πλοίων θα είναι μέρος του φυσικού τοπίου; Θα υπάρξουν τουρίστες που θα έρθουν σε ένα μέρος που η βιομηχανική δραστηριότητα θα είναι η ίδια ή και πιο έντονη από τις περιοχές που ζουν στην καθημερινότητά τους; Η αλιεία θα συνεχίσει να υφίσταται ως δραστηριότητα σε μια θαλάσσια περιοχή που η μόλυνση από τις εξορύξεις και η έντονη κινητικότητα των πλοίων θα αναταράσσουν συνεχώς (είτε με την μόλυνση , είτε με τον κυματισμό που προκαλεί κυρίως στις ακτές η κίνησή τους) το χώρο που ζουν και υπάρχουν τα θαλάσσια όντα; Η ιχθυοκαλλιέργεια , που είναι πολύ διαδεδομένη και πολύ ανεπτυγμένη , θα συνεχίσει να υπάρχει μετά τη μόλυνση , τη ρύπανση και τους κυματισμούς;

πετρέλαιο κ τουρισμός

4)

Δεν θα μπορούσε να ξεφύγει η διαδικασία έρευνας και εξόρυξης των υδρογονανθράκων από την κυρίαρχη τάση της οικονομικής πρακτικής , δηλαδή της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας.

Ιδιώτες ανέλαβαν τη μέχρι τώρα έρευνα ύπαρξης κοιτασμάτων , ιδιώτες θα έχουν τη διαχείριση των διαγωνισμών για την έρευνα (παρ’ ότι υπάρχει από το 2011 δημόσιος φορέας) , ιδιώτες θα έχουν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης και τέλος , ιδιώτες θα πιστοποιούν τους περιβαλλοντικούς όρους (μετρήσεις ρύπανσης , βαθμό αλληλεπίδρασης με τις ήδη υπάρχουσες δραστηριότητες). Με δεδομένη την αδυναμία της κεντρικής διοίκησης (είτε λόγω οργάνωσης , είτε λόγω διαφθοράς) μήπως θα πρέπει να μιλάμε για εντελώς ασύδοτη και ανεύθυνη συμπεριφορά των ιδιωτών με στόχο την επιχειρησιακή ευκολία και τη μεγιστοποίηση του κέρδους;

5)

Εδώ θα πρέπει να λάβουμε απόλυτα σοβαρά τη διάσταση των επιχειρηματικών δράσεων των ιδιωτών στην εποχή του νεοφιλελευθερισμού που ζούμε. Κάθε φορά που αποφασίζεται μια επιχειρηματική δραστηριότητα αρχίζει μια χρηματιστηριακή μάχη για την άντληση κεφαλαίων (ως γνωστό οι επιχειρηματίες δεν δουλεύουν με δικά τους κεφάλαια αλλά ζητούν από επενδυτές να βάλουν λεφτά έτσι ώστε να αποκομίσουν και χρηματιστηριακά μετοχικά κέρδη).

Οι εταιρείες έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων είναι από τις μεγαλύτερες και ισχυρότερες εταιρείες παγκόσμια. Είναι επίσης γνωστή η πρακτική τους να δημιουργούν καρτέλ και να μοιράζουν τις δουλειές αντί να χτυπά η μια την άλλη και να μειώνεται το κέρδος. Οι 4-5 εταιρείες που θα δώσουν προσφορές για την έρευνα και την εξόρυξη των υδρογονανθράκων το πιο πιθανό είναι να είναι συμφερόντων ενός και μόνο επιχειρηματικού ομίλου , που μέσα από αδιαφανείς μετοχοποιήσεις θα παρουσιάζεται ως 4-5 ανεξάρτητες και εχθρικές μεταξύ τους εταιρείες.

Οι επενδυτές από την άλλη που θα χρηματοδοτήσουν τα επιχειρηματικά σχέδια θα καθοδηγηθούν κατάλληλα από εταιρείες διαχείρισης κεφαλαίων ώστε να επενδύσουν τα χρήματά τους ανάλογα με τις πιθανότητες που θα έχουν οι εταιρείες έρευνας και εξόρυξης ώστε να κερδίσουν το διαγωνισμό. Τον διαγωνισμό θα τον προκηρύξει , όπως είπαμε , ιδιωτική εταιρεία που είναι σίγουρο ότι θα έχει σχέσεις διαπλοκής με τις εταιρείες  που θα διαγωνισθούν και που , σχεδόν βέβαια , θα είναι όλες παρακλάδια του ίδιου επιχειρηματικού ομίλου. Όταν λοιπόν ο πρωθυπουργός ανακοινώσει την έναρξη της διαδικασίας έρευνας καταρχήν και εξόρυξης στη συνέχεια , εκατομμύρια ανθρώπων από όλο τον κόσμο θα τρέξουν να αγοράσουν τις μετοχές των εταιρειών που θα λάβουν μέρος στο διαγωνισμό. Εταιρείες που θα έχουν ως αρχικό κεφάλαιο 100-150 εκατομμύρια  θα βρεθούν, λόγω της ζήτησης, με μετοχικό κεφάλαιο δισεκατομμυρίων. Τη διαφορά αρχικής – τελικής αγοραίας αξίας των μετοχών θα την καρπωθούν εξολοκλήρου και χωρίς καμιά παραγωγική δραστηριότητα οι αρχικοί μεγαλομέτοχοι οι οποίοι θα κερδίσουν το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που προσδοκούν όχι μέσα από την εξόρυξη αυτή καθ’αυτή , αλλά μέσα από χρηματιστηριακές πράξεις. Έχοντας εξασφαλίσει ήδη απίστευτα ποσά οι κύριοι επενδυτές δεν είναι σίγουρο ότι θα συνεχίσουν να ενδιαφέρονται για την επένδυση αυτή καθ’αυτή. Καθυστερήσεις , παζάρια , υπερτιμολογήσεις , φοροαπαλλαγές , εκβιασμοί θα μπουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση του τόπου που έχει και διαθέτει τον ορυκτό πλούτο. Η εξαγγελία του υπουργού ενέργειας και του πρωθυπουργού για το ξεκίνημα της επένδυσης που θα βοηθήσει στην “παραγωγική ανασυγκρότηση” θα δώσει κέρδη στους ιδιώτες επενδυτές και θα βάλει τον τόπο σε μια διαδικασία αναπροσαρμογής των όρων παραχώρησης.  Ήδη σήμερα η κυβέρνηση μιλάει για το ότι το 20% των κερδών που θα έχει η εξόρυξη θα πάνε στις τοπικές κοινωνίες μέσω της αυτοδιοίκησης και το 5% θα πάει στην κεντρική διοίκηση!!! Ποιος θα ελέγχει όμως την επιχειρηματική δραστηριότητα της εταιρείας που θα κάνει την εξόρυξη; Μα αυτό το θέμα το έχει ήδη λύσει η κυβέρνηση που φρόντισε να καταστήσει σαφές ότι η ίδια η εταιρεία θα έχει τον έλεγχο και την διαχείριση των οικονομικών και των περιβαλλοντικών μελετών. Κάπως έτσι η εταιρεία εξόρυξης θα παρουσιάζει είτε μικρά κέρδη , είτε ζημιές και οι τοπικέ κοινωνίες μαζί με την κεντρική κυβέρνηση θα περιμένουν μήπως και η ” ανάπτυξη” τους πετάξει κανένα ψίχουλο. 

6)

Μιλάει  το υπουργείο και η κυβέρνηση για ύπαρξη νέων θέσεων εργασίας και για μπόλικο χρήμα που θα πέσει στον τόπο. Θα ρωτήσουμε εδώ λοιπόν : Υπάρχουν έμπειροι και εξειδικευμένοι εργάτες στον τόπο που να μπορούν να εργαστούν σε εξόρυξη υδρογονανθράκων; Θα πληρώσουν οι εταιρείες την εξειδίκευση ντόπιων εργατών ή θα φέρουν έτοιμους , δοκιμασμένους , δικά τους στελέχη που τα χρησιμοποιούν στην παγκόσμια περιοδεία τους για υπερεκμετάλλευση των κοιτασμάτων; Είναι πολύ χρονοβόρα και πολυέξοδη η χρησιμοποίηση ντόπιων εργατών και επιστημόνων που αμφιβάλλουμε αν χρησιμοποιηθεί κάποιος ντόπιος , παρά μόνο ως χαμάλης ή φύλακας και αυτοί ελάχιστοι.

7)

Παγκόσμια υπάρχουν δύο ακραία παραδείγματα , τα οποία αποτελούν και τα όρια μέσα στα οποία κινούνται οι εξορύξεις υδρογονανθράκων. Το ένα είναι η Νορβηγία και το άλλο η Νιγηρία . Θα σας παραθέσουμε συντομότατα τις σκέψεις μας και για τα δύο , εξάλλου περισσότερα μπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο.

 

Η Νορβηγία είναι μια χώρα που έχει όλες τις μορφές ενέργειας στο υπέδαφος , στο έδαφος και στον αέρα της. Έχει κοιτάσματα υδρογονανθράκων ,έχει γεωθερμική ενέργεια από τις ζεστές πηγές καθώς   υπόγεια και επιφανειακά νερά που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας και τέλος εκμεταλλεύεται ενεργειακά τον αέρα και τον κυματισμό του Ατλαντικού. Όταν αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τους υδρογονάνθρακες δεν αντιμετώπιζε ούτε κεφαλαιακές , ούτε ενεργειακές ανάγκες. Έτσι , με όλη την άνεση που προσφέρει η έλλειψη άμεσης ανάγκης , η εξόρυξη υδρογονανθράκων έγινε με γνώμονα τη διατήρηση και διαιώνιση την ευημερίας των κατοίκων της περιοχής. Συστάθηκε κρατική δημόσια εταιρεία που ανέλαβε την εξόρυξη και πώληση των υδρογονανθράκων και η αξία της δραστηριότητας πήγε στα ασφαλιστικά ταμεία των Νορβηγών , στην κοινωνική πολιτική και σε δραστηριότητες που στόχο είχαν την καλυτέρευση της ποιότητας ζωής των κατοίκων .

Αντίθετα στη Νιγηρία , η ιδιωτική πολυεθνική εταιρεία εξόρυξης όρμησε σαν αρπακτικό και πλιατσικολόγησε τον υπέδαφος της περιοχής , κατέστρεψε τεράστιες εκτάσεις , τα δεν κέρδη δεν διανεμήθηκαν ούτε κατ’ ελάχιστο στον ντόπιο πληθυσμό. Επιπλέον , για να μην αρχίσουν να αποζητούν οι ντόπιοι ευημερία και μέρος των κερδών , τους βύθισαν σε εμφύλιο συμμοριτοπόλεμο που χρηματοδοτείται από την ίδια πολυεθνική εταιρεία εξόρυξης. Το αίμα συναγωνίζεται με το πετρέλαιο , στην περιοχή , για το ποιο θα χυθεί πιο γρήγορα.

Νιγηρία

 

Διαφθορά , φτώχεια και εμφύλιος στην Νιγηρία , πλούτος , ευημερία και διασφάλισή της στη Νορβηγία.

Εδώ τι λέτε ότι θα συμβεί;

Ας επαναφέρουμε λίγο τον όρο “παραγωγική ανασυγκρότηση” που χρησιμοποιήσαμε προηγουμένως και που η κυβέρνηση τον έχει αναγάγει σε ευαγγέλιο μαζί με τον όρο “ανάπτυξη”. Ο όρος παραγωγική ανασυγκρότηση σημαίνει ότι :

α) η παραγωγή ενός τόπου έχει καταστραφεί και χρειάζεται επανασχεδιασμό

β) η παραγωγή δεν στηρίζει τη ζήτηση και πρέπει να αλλάξει

Τίποτα από τα δύο δεν ισχύει σε πραγματική βάση στον τόπο  γιατί απλούστατα , παραγωγή , με την καπιταλιστική έννοια , δεν υπήρξε ποτέ. Μικρές βιομηχανικές μονάδες υπήρξαν που δεν μπορούσαν να καλύψουν ούτε καν την ντόπια ζήτηση. Ακόμα και πρωτογενής γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή του τόπου ποτέ δεν υπήρξε επαρκής ώστε να στηρίξει άνετα ακόμα και αυτή την ανάγκη επιβίωσης των κατοίκων (ένας αιώνας συνεχών μεταναστεύσεων). Ας θυμηθούμε σε τι κατάσταση βρισκόταν ο πληθυσμός μέχρι τη δεκαετία 1980 που το χρήμα κινούνταν ελάχιστα και μόνο στην άρχουσα τάξη , που η ύπαιθρος ζούσε με τα απολύτως βασικά και που ακόμα και αυτά έλειπαν , που η βιομηχανία και η βιοτεχνία ήταν αιώνες πίσω από αυτή της Δύσης. Η αλλαγή μοντέλου στη δεκαετία του 1980 με την  “σοσιαλιστική” αναδιανομή πλούτου στηρίχτηκε σε δάνεια και διαπλοκή για τον έλεγχο των χρημάτων που έπεφταν σαν βροχή , με αποτέλεσμα να ωφεληθούν μόνο τα περίφημα “νέα τζάκια” και ο φτωχός μέχρι τότε λαός να ζήσει μια ευημερία με ημερομηνία λήξης τη σημερινή εποχή και να πληρώσει ως “τίμιος  και καλός νοικοκύρης” τα σπασμένα με αυτοκτονίες , κατάθλιψη και σκύψιμο του κεφαλιού. Παραγωγική ανασυγκρότηση μπορεί να γίνει μόνο αν υπάρχει παραγωγική βάση. Με αυτόν τον όρο προσπαθούν οι κυβερνώντες και τα πανίσχυρα συμφέροντα  που κρύβονται πίσω τους να αρπάξουν ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει σε αυτόν τον τόπο και να χρησιμοποιούν για πάντα τους κατοίκους ως δουλοπάροικους. Αυτό είναι που εσείς ονομάζετε νεοφιλελευθερισμό αλλά εμείς το λέμε νεοφεουδαρχία. 

Μετά από όλα αυτά εμείς προτείνουμε να μην υπάρξει καμιά αξιοποίηση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων γιατί:

α) Ενέργεια μπορεί να έχει ο τόπος από τον ήλιο , τον άνεμο και τα νερά (υπάρχουν πάμφθηνες και ήπιες τεχνολογίες που σκόπιμα παραμερίζονται ενώ αντίθετα προωθούνται πανάκριβες και κατ’ επίφαση καθαρές πηγές ενέργειας).

β) Σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει να θέσουμε σε κίνδυνο το φυσικό περιβάλλον που ζούμε είτε μη λαμβάνοντας υπόψη τα φυσικά φαινόμενα (σεισμοί , καταιγίδες , αέρηδες) είτε επιβαρύνοντάς το με υπερβολικές θαλάσσιες μεταφορές , είτε τέλος εξαιτίας ατυχημάτων από ανθρώπινα λάθη ή αστοχία υλικών.

γ) Δεν πρέπει να κάνουμε πιο ισχυρούς τους νεοφιλελεύθερους επενδυτές γιατί έτσι θα μας ελέγχουν απόλυτα και θα είμαστε έρμαια της εξουσιαστικής τους διάθεσης μέχρι την ολοκληρωτική μας σκλαβοποίηση.

Παίρνουμε ενεργά μέρος στον αγώνα κατά της εκμετάλλευσης των ανθρώπων μέσα από τις “ευκαιρίες” που δημιουργεί το κυνήγι  των φυσικών πόρων σε υπέδαφος , έδαφος και αέρα και συνδέουμε απόλυτα τον αγώνα μας ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων με τον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής , με τον αγώνα των κατοίκων της Ηπείρου και Θεσσαλίας ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου , με όσους αντιδρούν στην υδρόλυση των χημικών της Συρίας στα νότια της Κρήτης και με τα κινήματα για ελεύθερη κοινή χρήση ακτών και παραλιών καθώς και με οποιονδήποτε αγώνα ενάντια στη δημιουργία πλαστών αναγκών που οδηγεί στην νεοφεουδαρχία που σχεδιάζουν οι εξουσιαστές.

Στρατώνι Χαλκιδικής μόλυνση

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι τα δις ή τα τρις που ακούγονται δεν είναι παρά το δόλωμα στη φάκα.Δεν πρόκειται να υπάρξει κανένα όφελος παρά μόνο επιδείνωση της κατάστασης όχι μόνο οικονομικά αλλά και κοινωνικά. Να σκέφτεστε και να αναρωτιέστε μόνο αν υπάρχει έστω και ένας επενδυτής που να σκέφτηκε έστω και κατ’ελάχιστο να ωφελήσει και όχι να πλιατσικολογήσει ό,τι θεωρεί ως ευκαιρία. Οι σωτήρες με τα λεφτά που θα έρθουν να σώσουν κόσμο δεν είναι παρά στυγνοί εκμεταλλευτές και τύραννοι. Σκεφτείτε τα αφεντικά σας πως θα συμπεριφερόντουσαν σε τέτοιας έκτασης “δουλειές” και μετά αποφασίστε να δώσετε το ελεύθερο να εκμεταλλευτούν τον τόπο και τις ζωές σας.

Και όπως σοφά διατύπωσε ένας φίλος :

“Ούτε ανάπτυξη, ούτε αποανάπτυξη, ζωή ρε μαλάκες, ζωή.”

Ο λαθρομετανάστης κροκόδειλος.

Κακός χαμός με ένα κροκοδειλάκι που άφησε (;) κάποιος “συνάνθρωπος” στο τεχνητό φράγμα ενός ποταμού στην Κρήτη.

Να το πιάσουμε γιατί θα μας φάει , θα μας φάει τα ζωντανά μας , τρώει τις πάπιες κι ένα σωρό άλλες φοβίες ανασφαλών ανθρώπων που καθετί που ξεπερνά την καθημερινότητα και εξάπτει τις φοβίες τους αντιδρούν υστερικά ζητώντας άμεση απομάκρυνση ακόμα και αφανισμό.

Ο μύθος της “κοκκινοσκουφίτσας” και του κακού λύκου , αρχέτυπο της απειλής της φύσης ενάντια στον άνθρωπο – εξουσιαστή  βρήκε την σύγχρονη αποτύπωσή του στον κροκόδειλο της Κρήτης.

Ένα ζώο που ο άνθρωπος θέλησε  (όπως όλα τα άλλα) να το κάνει pet για δείξει την ανωτερότητά του , να τα χρησιμοποιήσει ως αυτοεπιβεβαίωση , να τα χρησιμοποιήσει ως ψυχοθεραπεία και συντροφιά , έφτασε στο σημείο να αποτελεί απειλή για τον πολιτισμό και την “φυσιολογική ζωή” και άρα απειλή που πρέπει να εξουδετερωθεί.

Στα 300χλμ πιο βόρεια  , σε ζωολογικό κήπο(φυλακή) της Αθήνας ζουν κροκόδειλοι σε αιχμαλωσία.Ακόμα και 3.000 χλμ βορειότερα , σε ζωολογικούς κήπου της Μόσχας , οι νοικοκυραίοι βλέπουν αυτοί και τα παιδιά τους ,κροκόδειλους σε αιχμαλωσία πληρώνοντας ακριβά την περιέργειά τους. Απαγορεύει ο πολιτισμός μας όμως  , οι ανοιχτές δυτικές δημοκρατίες μας , της ελεύθερη ύπαρξη πλασμάτων στη φύση , ό,τι είδους και να είναι , ακόμα και ανθρώπων.

Να πιαστεί ο κροκόδειλος , να αιχμαλωτιστεί και να κλειστεί σε φυλακή – ζωολογικό κήπο , να εξαλειφθεί η απειλή , να κάνει πράξη το κράτος τη μηδενική ανοχή , να δώσει ένα παράδειγμα πλήρους ελέγχου της κοινωνίας , να υπάρξει ασφάλεια και κανονικότητα και όλα αυτά όχι μόνο με την σύμφωνη γνώμη της ¨κοινωνίας” αλλά και κάτω από την αγωνιώδη παράκληση των κατοίκων να έρθει το κράτος να τους σώσει.

Αυτή η νοοτροπία και ” λογική ”  εμφάνισε τους πρόσφυγες ως λαθρομετανάστες (να υπάρξουν οι κροκόδειλοι στο φυσικό τους περιβάλλον , να υπάρξουν οι πρόσφυγες στη πατρίδα-φυσικό τους περιβάλλον).

Αυτή η νοοτροπία γέμισε το αιγαίο νεκρά κουφάρια ανθρώπων ,  αυτή η νοοτροπία έχτισε φράχτες στον Έβρο , αυτή η νοοτροπία έφτιαξε αμυγδαλέζες και κορίνθους.

 

Ο ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟΣ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΦΑΙ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ.

ΝΑ ΡΙΞΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΘΗΛΥΚΙΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ Η ΖΩΗ ΤΟΥ.

ΨΟΦΟ ΡΕ ΓΑΜΗΜΕΝΟΙ – ΑΝΑΣΦΑΛΗ – ΠΕΡΙΚΛΕΙΣΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

ΠΟΡΕΙΑ στο ΚΕΝΤΡΟ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ, ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΙΟΥΝΙΟΥ

 

 

 

a1sx2_Thumbnail1_Hungry-for-justice_2_---Copy.jpg

 

Αναχώρηση από Αθήνα την ΚΥΡΙΑΚΗ 15/06, στις 10:30, ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΑΤΗΣΙΩΝ
Η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης, καλεί την Κυριακή 15 Ιουνίου (Διεθνής Ημέρα Δράσης Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης) σε συγκέντρωση και πορεία έξω από το κέντρο κράτησης Κορίνθου. Για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στους αγωνιζομένους μετανάστες οι οποίοι με κάθε δυνατόν τρόπο αντιστέκονται στην βαρβαρότητα του εγκλεισμού τους, για να απαιτήσουμε το κλείσιμο όλων των Στρατοπέδων Συγκέντρωσης.

Θα συναντηθούμε στις 10:30 στο Μουσείο στην Πατησίων και θα αναχωρήσουμε με πούλμαν. Στην Κόρινθο θα πραγματοποιηθεί πορεία μέσα από την πόλη προς το Κέντρο Κράτησης και μετά συνέλευση με τοπικές ομάδες/ πρωτοβουλίες.

Η αναχώρηση από την Κόρινθο προς την Αθήνα θα γίνει στις 17:00.

Όσοι και όσες επιθυμούν να συμμετέχουν στην πορεία ας δηλώσουν συμμετοχή το συντομότερο για να γνωρίζουμε πόσα πούλμαν θα χρειαστούμε.

Τηλέφωνο: 210-3813928 (16:00 -21:00) ή μέσω mail στο nodetention@gmail.com

ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ

ΕΠΟΜΕΝΗ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ: Τρίτη 24 Ιουνίου, Θέατρο Εμπρός

…..

Σε κινητοποίηση βρίσκονται οι κρατούμενοι στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης μεταναστών της Κορίνθου, διαμαρτυρόμενοι για την επ’ αόριστο παράταση της κράτησης πέραν του 18μηνου, του ανώτατου ορίου που προβλέπει ο νόμος για εξαιρετικές περιπτώσεις. Όπως οι ίδιοι μάλιστα αναφέρουν στην ανακοίνωση τους:
“Όταν άνοιξαν τα κέντρα κράτησης, η ελληνική κυβέρνηση δημοσίευσε ένα νόμο σύμφωνα με τον οποίο η μέγιστη περίοδος κράτησης προσφύγων ήταν έξι μήνες. Έπειτα αύξησαν την περίοδο κράτησης σε ένα χρόνο, ύστερα σε ενάμισι χρόνο και σήμερα αυτή είναι η μέγιστη περίοδος που ο ελληνικός νόμος επιτρέπει. Αλλά έπειτα, ξαφνικά, πριν λίγες εβδομάδες αύξησαν επιπλέον τη διάρκεια κράτησης σε επ΄ αόριστον κράτηση!!! Με τη συστηματική και επ’ αόριστον κράτηση η ελληνική κυβέρνηση μας σκοτώνει. Μας τρώνε τις ζωές μας και σκοτώνουν τα όνειρα και τις ελπίδες μας μέσα σε φυλακές. Και όλα αυτά τη στιγμή που κανείς από εμάς δεν έχει διαπράξει κανένα αδίκημα.”

Οι έγκλειστοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης βρίσκονται σήμερα σε έναν χώρο «εκτός νόμου» χωρίς δικαιώματα, χωρίς καμία νομική πρόβλεψη ή προστασία, ούτε αιχμάλωτοι, ούτε κατηγορούμενοι παρά απλοί κρατούμενοι. Η επιδίωξη του κράτους να τους διατηρεί σε ένα νομικό κενό και σε μια αόριστη κράτηση, φανερώνει με τον πιο έκδηλο τρόπο την προσπάθειά του να καταστήσει αόριστη όχι μόνο την περίοδο της κράτησης τους αλλά και την ίδια τη φύση του εγκλεισμού τους. Άλλωστε εδώ και χρόνια οι μετανάστες-ριες παρουσιάζονται ως ο εξωτερικός και εσωτερικός εχθρός, εμπνέοντας τον φόβο στο γηγενή πληθυσμό και βιώνοντας διαρκώς το φόβο του ελέγχου, του εγκλεισμού, της απέλασης. Οι μετανάστες που βρίσκονται έγκλειστοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αντιστέκονται καθημερινά με απεργίες πείνας και εξεγέρσεις. Είναι επιτακτικό να ριχτούμε σήμερα σε μια μάχη ενάντια στον αποκλεισμό, μέσα από έναν αγώνα διευρυμένης αλληλεγγύης με τους μετανάστες, για το σπάσιμο της κατάστασης εξαίρεσης που διαρκώς επεκτείνεται και εν δυνάμει μας περικλείει όλους-ες.

Μετά από δύο μαζικές ανοικτές συνελεύσεις η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης αποφάσισε μια πορεία για την Κυριακή 15 Ιουνίου (διεθνής μέρα δράσης ενάντια στα Κέντρα Κράτησης) από την πόλη της Κορίνθου προς το κέντρο κράτησης. Η συμμετοχή όλων κρίνεται απαραίτητη σε αυτήν την προσπάθεια, με στόχο τη ρήξη με το γενικευμένο φόβο που επιθυμεί να επιβάλλει η εξουσία και την οικοδόμηση ενός πλέγματος αλληλεγγύης χωρίς αποκλεισμούς. Άλλωστε, αυτό που μας συνδέει με τους μετανάστες είναι η ίδια η καταπίεση της εξουσίας, η στέρηση της ελευθερίας και η επέκταση της κατάστασης εξαίρεσης σε πολλαπλές πτυχές της ζωής μας.

Να κλείσουν τώρα όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης
Αλληλεγγύη στους κρατούμενους μετανάστες-ριες

 

πηγή https://omniatv.com/blog/4471-%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF-%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%83-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%B8%CE%BF%2C-%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%B7-15-%CE%B9%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%85

Φα οαγιε οκοαμαδεχ

Εγβα τβαχ φτεκο γαχε κιε τηκεαμε τεγκεδεο

αφιαχ κε βγεο ζαζεμπε ταζωδταπεκ φη ειπω τευκαπεκ

κοε δεχε

πεγωκ αυζα εχπυβα πε τεριπυνα

πε μεκεδαυκκαφα βοζ μζακηκα

αντεφα ποτ τακαυζε πωτ σεω αυζα λαυβεζα τα

τβακεμε μπε τω σεω πω αζε ελ’χα μεπεζωπα βλυβλυκαζ

 

(I shall be free – Bob Dylan)

σελ. 37

Good morning voters ;)

Μια άλλη 25η Μαΐου

Χαίρομαι που επιτέλους λέγονται τα πράματα με το όνομά τους.Απόδειξη το παρακάτω κείμενο.

το είδα στο http://diogenisoskilos.blogspot.gr/

 

Επιστρέφω σπίτι και βρίσκω θυροκολλημένη μια κλήση. Το ελληνικό κράτος, επ’ απειλή φυλάκισης έξι μηνών αν δεν παραστώ, με υποχρεώνει να είμαι μέλος της εφορευτικής επιτροπής για τις Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές της 18ης Μαΐου, αλλά και για τις Ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου 2014.

 

Κοιτάζω το χαρτί και συνειδητοποιώ πως η ημερομηνία 25 Μαΐου μου φέρνει στο μυαλό άλλες καταστάσεις. Στις 25 Μαΐου του 2014 το κράτος με υποχρεώνει να συμμετέχω στις εκλογικές διαδικασίες. Στις 25 Μαΐου του 2011 επέλεξα αυτοβούλως να γίνω μέρος ενός ονείρου. Ακριβώς τρία χρόνια πριν, ξεκίνησε το Κίνημα της Πλατείας Συντάγματος. Το “Κίνημα των Αγανακτισμένων”, όπως ατυχώς αποδόθηκε στα ελληνικά το όνομα του αντίστοιχου ισπανικού κινήματος των “Indignados” της Puerta del Sol, το οποίο εμπνεύστηκε από την εξέγερση της πλατείας Tahrir της Αιγύπτου, που με τη σειρά του εμπνεύστηκε από την εξέγερση στην Τυνησία. Οι εικόνες της “Αραβικής Άνοιξης”, της Τυνησίας, της Αιγύπτου, της Υεμένης, της Λιβύης, της Συρίας, ανεξαρτήτως της εξέλιξης, που δεν γνωρίζαμε τότε, έδωσαν ελπίδα και πίστη στις ευρωπαϊκές χώρες της κρίσης:
#TahrirSquare #Egypt #PuertadelSol #Madrid #Syntagma #Athens, μετά #OccupyWallStreet #GreekRevolution#EuropeanRevolution, και τέλος #GlobeRevolution.

 

Το κοινό όλων αυτών ήταν η επιτακτική -εδώ και τώρα- ανατροπή του καθεστώτος, οι καθημερινές μαζικές, μαζικότατες συγκεντρώσεις δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων όλων των ηλικιών και πολιτικών πεποιθήσεων -εκτός νεοφιλελευθέρων- και η οργάνωση, επικοινωνία και ενημέρωση μέσω μπλογκ, facebook και twitter, για “να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας”.

 

Σήμερα όλα αυτά μπορεί να φαίνονται αφελή, ίσως σε κάποιους ακόμα και αστεία: Greek Revolution! Όσοι συμμετείχαμε όμως καθημερινά και ενεργά το πιστέψαμε. Πιστέψαμε πως μπορούμε να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Ακομμάτιστα. Ειρηνικά! Ξανανακαλύψαμε την αλληλεγγύη, ξανανακαλύψαμε τη δημοκρατία, τις διαδικασίες της άμεσης δημοκρατίας, τις λαϊκές συνελεύσεις. Οργανωθήκαμε σε ομάδες: Γραμματειακή Υποστήριξη. Ομάδα Επικοινωνίας. Multimedia. Ομάδα Περιφρούρησης (Ειρηνοποιοί!). Ομάδα Σίτισης. Ομάδα Καθαριότητας. Ομάδα Καλλιτεχνών. Αλλά και Θεματικές Ομάδες: Ομάδα Άμεσης Δημοκρατίας. Ομάδα Μεσοπρόθεσμου…

 

Μαζί με αυτά όμως ξανανακαλύψαμε και τη γραφειοκρατία: κουτί για τις προτάσεις των πολιτών, φάκελος για τις προτάσεις των ομάδων, άλλος φάκελος για τις προτάσεις των θεματικών ομάδων, άλλος φάκελος για τα θέματα που δεν συζητήθηκαν στην προηγούμενη λαϊκή συνέλευση, συζητήσεις για τη μεθοδολογία επιλογής των θεμάτων προς συζήτηση, ενστάσεις επί των συζητήσεων για τη μεθοδολογία επιλογής των θεμάτων προς συζήτηση…

 

Ξανανακαλύψαμε και τους διαχωρισμούς: Οι “πατριώτες” στην “Πάνω Πλατεία”, οι “αριστεροί” και οι “αντιεξουσιαστές” στην “Κάτω Πλατεία”. “Πάνω”: “Να καεί / Να καεί / Το μπουρδέλο η Βουλή”. “Κάτω”: “Αυτοοργάνωση – Άμεση Δημοκρατία – Να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας”. “Πάνω” σηκώνονται τα χέρια για μούτζες, “Κάτω” σηκώνονται τα χέρια για ψηφοφορίες στις λαϊκές συνελεύσεις. “Πάνω” προσπαθούν να διεισδύσουν ακροδεξιοί και φασίστες, “Κάτω” προσπαθούν να διεισδύσουν η κοινοβουλευτική και η εξωκοινοβουλευτική αριστερά (πλην Λακεδαιμονίων, δηλαδή ΚΚΕ). “Πάνω” απωθούνται οι φασίστες, “Κάτω” απαγορεύονται οι κομματικές σημαίες και τα κομματικά φυλλάδια…

 

Ξανανακαλύψαμε και τα όρια της συμμετοχικότητας στις λαϊκές συνελεύσεις: Μακρές συζητήσεις και ψηφοφορίες για τις καντίνες με τα λουκάνικα που κατέκλυσαν την Πλατεία. Τύπος που σε κάθε συνέλευση μακρηγορεί, φωνάζει, αρπάζει το μικρόφωνο και ουρλιάζει να συστήσουμε άμεσα “Συντακτική Εθνοσυνέλευση” να συντάξει καινούριο Σύνταγμα. Τύπισσα που ζητάει να ψηφίσουμε για την κατάργηση του χρήματος. Παρεμπιπτόντως,  όντως υπερψηφίστηκε η κατάργηση του χρήματος! Πιτσιρικάς με ελαφρό νοητικό πρόβλημα περιγράφει τις εμπειρίες του μετά την ανακατάληψη της Πλατείας, αφού στις 28 και 29 Ιουνίου τα ΜΑΤ απρόκλητα επιτέθηκαν και άδειασαν την πλατεία ανοίγοντας κεφάλια: “Μπήκανε στο μέτρο, και στο κεφάλι, χτυπούσανε τα ΜΑΤ στην πλάτη, και εδώ, εδώ, στο κεφάλι, μέσα στο μέτρο, στο κεφάλι και εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, στην πλάτη, και στο κεφάλι, στο κεφάλι, και μπήκανε και χτυπούσαν, και έριχναν στο κεφάλι, τα γκλοπ, με το γκλοπ στην πλάτη, και εδώ, εδώ, κι εδώ, στο κεφάλι, παντού, στο μέτρο, το γκλοπ, τα ΜΑΤ, το κεφάλι, στο κεφάλι…”, και η Γιώτα μου κάνει νόημα να δω τι γράφει στα πρακτικά ο Γιάννης: “Μπήκαν τα ΜΑΤ στο μέτρο και μας χτυπούσαν στο κεφάλι στο κεφάλι στο κεφάλι στο κεφάλι στο κεφάλι στο κεφάλι στο κεφάλι στο κεφάλι…”

 

Ξανανακαλύψαμε και τον ναρκισσισμό, τον αριβισμό, τον καιροσκοπισμό, τον οπορτουνισμό, τον εισοδισμό, το έμμισθο ή άμισθο επαγγελματικό κομματικό στέλεχος, την καθοδήγηση, τη χειραγώγηση, το καπέλωμα. Ξανανακαλύψαμε τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι: Να μπει στο ψήφισμα το “Έξω από το Ευρώ” ή να μη μπει; Να μπει το “Έξω από την ΕΕ” ή να μη μπει; To be or not to be? Να μπει το “ακομμάτιστα” ή να μπει το” αχρωμάτιστα”; Έχεις λαγό; Έχω λαγό. Έχει ουρά; Κι εμείς οι “άσχετοι”, όπως μας έλεγαν οι “κομματικοί”, να αναρωτιόμαστε: “Ποιανού ουρά είμαστε;”, “Ποιανού πιόνια είμαστε;”, “Ποιοί θα πάρουν σήμερα τα εύσημα από τον ινστρούχτορά τους;”, “εδώ ο ΝΑΡήτης, εκεί ο ΣΕΚήτης, πού ν’ ο ΣΥΡΙΖαίος;”. Εμείς θέλαμε να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, αυτοί θέλανε να πάρουνε τις ζωές μας στα χέρια τους. Αντί για αυτονομία, ανάθεση. Αυτοί, οι “κομματικοί”, θέλανε να γίνουνε (καλύτερος) Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη, εμείς οι “άσχετοι”, θέλαμε την κατάργηση των Χαλιφάτων. Αυτοί οι ρεαλιστές, εμείς οι ουτοπιστές. Εμείς η μαγιά, αυτοί οι φουρναραίοι.

 

Δεν λέω πως δεν βοήθησαν. Χωρίς αυτούς δεν είμαι σίγουρος πως θα αντέχαμε τόσο. Δεν είμαι καν σίγουρος πως δεν θα μας χτύπαγαν τα ΜΑΤ νωρίτερα. Ούτε λέω πως μας επιβλήθηκαν. “Ζυμώσεις” έγιναν. Αλλά το αλεύρι έρχονταν κατευθείαν από τους μύλους της Κουμουνδούρου. Και μπροστά στην επιλογή των νεκρών στους δρόμους, φάνταζε τελικά πιο λογικός ο δρόμος της κάλπης. Και μπροστά στα ανοιγμένα κεφάλια, την ασφυξία, και τα κυνηγητά, έμοιαζε λύτρωση η ψήφος. Και, επίσης, καλός ο αγώνας και η συμμετοχή, αλλά έχουμε και ζωές να ζήσουμε. Και έτσι η αριστερά του 4% έγινε αριστερά του 20%, και η εξωκοινοβουλευτική αριστερά βρέθηκε στους πρόποδες του Κοινοβουλίου.

 

Ήταν όλα μάταια; Όχι. Φυσικά και όχι. Αποτελεί πια μια παρακαταθήκη. Όπως ο Δεκέμβρης του ’08. Ή η 5η Μαΐου του ’10 (αν δεν σας λέει τίποτα η ημερομηνία είναι γιατί μας έμαθαν να αναφερόμαστε σε αυτήν ως “τότε με τη Marfin”). Χωρίς τον Δεκέμβρη του ’08 δεν θα υπήρχε ο Μάιος του ’10. Χωρίς τον Μάιο του ’10 δεν θα υπήρχε η Κερατέα. Χωρίς την Κερατέα τον Δεκέμβρη του ’10 δεν θα υπήρχε το Σύνταγμα το καλοκαίρι του ’11. Χωρίς το Σύνταγμα δεν θα υπήρχε ο Φεβρουάριος του ’12, ούτε οι λαϊκές συνελεύσεις των γειτονιών, ούτε τα κοινωνικά ιατρεία. Δεν θα υπήρχε το κίνημα για την ΕΡΤ το καλοκαίρι του ’13, δεν θα υπήρχαν οι Σκουριές, δεν θα ήταν τόσο μαζικές οι αντιφασιστικές πορείες.

 

Κι εμείς ζήσαμε πράγματα που θα τα κουβαλάμε μαζί μας μια ζωή: Γιατί εκτός από τον γηπεδικό κοκάκια που μας απείλησε πως θα φέρει τους φίλους του να μας κάψει, υπήρχε και ο γηραιός κύριος που με ρώτησε με μια λάμψη εφήβου στα μάτια: “Λες να ξεκινήσει η επανάσταση από την Ελλάδα;”, κι εγώ του απάντησα: “Αν γίνει αυτό, τότε θα μπορώ για πρώτη φορά να δηλώσω περήφανος που είμαι Έλληνας”. Γιατί εκτός από τον τύπο που βρήκε την ευκαιρία να εκφράσει την εξουσιαστική του ροπή επάνω μας, υπήρχε και η κυρία που άρπαξε το χέρι του ΜΑΤατζή για να μην μας χτυπήσει. Γιατί εκτός από τους “χίπηδες”, τους γενικώς και αορίστως “αγανακτισμένους”, και τους κατά φαντασίαν “κινηματικούς”, υπήρχαν και οι αναρχικοί που μπήκαν μπροστά και μας έσωσαν όταν έκαναν επιδρομές τα ΜΑΤ, οι ΔΙΑΣ και οι ΔΕΛΤΑ. Γιατί εκτός από τους φοιτητοπατέρες που πέρασαν την Πλατεία για αμφιθέατρο, υπήρχε και ο Μανόλης ο Γλέζος που ήρθε και μας μίλησε, και έκλεισε ως εξής: “Εδώ και πολλά χρόνια, έρχονται κάθε βράδυ στον ύπνο μου οι σύντροφοι που έχουν χαθεί, και με ρωτάνε: Μανόλη τι γίνεται; Και εγώ δεν έχω τι να τους πω. Σήμερα, που ήρθα εδώ και σας είδα, φεύγω χαρούμενος. Γιατί απόψε το βράδυ, που θα ξανάρθουν οι σύντροφοι στον ύπνο μου, θα έχω τι να τους πω”.

 

Ας μην κοροϊδευόμαστε όμως. Αν υπήρχε κοινωνική επανάσταση, αν είχαμε μετασχηματιστεί σε “επαναστατικά υποκείμενα” (που λένε κι όσοι ξέρουν από τέτοια), αν υπήρχε εξέγερση, ή έστω κάποιο στιβαρό οργανωμένο κίνημα, δεν θα αρκούσαν ούτε πενήντα ΣΥΡΙΖΑ για να μας αποτρέψουν. Η αριστερή κυβέρνηση αυτοεμφανίστηκε ως μια κάποια λύση. Ίσως αυτή να είναι η μέγιστη ανατροπή που αντέχει το πολιτικό σύστημα στην παρούσα φάση. Ίσως αυτή να είναι και η ανατροπή που αντέχουμε κι εμείς.

 

 

Διογένης ο σκύλος: παρών

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 268 other followers