Σύμπραξη αναρχικών Memento Mori: Με αφορμή τον Μαύρο Δεκέμβρη #BlackD15

Με αφορμή τον Μαύρο Δεκέμβρη.

Ο απολογισμός. Η κριτική και η αυτοκριτική. Η καταγραφή και η ανάλυση των περιστάσεων μέσα από μια κυνική ματιά σε κίνητρα, προθέσεις, ανταποκρίσεις και πεπραγμένα θεωρούμε πως αποτελούν στοιχεία υψίστης σημασίας τόσο για τη ριζοσπαστικοποίηση της αναρχικής θεώρησης και δράσης όσο και για το ολοκληρωτικό ξεπέρασμα αγκυλώσεων και παθογενειών που μας καταδικάζουν σε μια στείρα ανακύκλωση του εαυτού μας σε αυτοματοποιημένες αντιδράσεις, ορθώνοντας τείχη ανάμεσα στις επιθυμίες μας και στον δρόμο για την πραγμάτωσή τους. Η κριτική των γεγονότων πιστεύουμε πως οφείλει να αποδομεί δήθεν επαναστατικούς ρομαντισμούς, οι οποίοι αποτελούν συχνά αιτία ανάδυσης στρεβλώσεων και ηθικών ιερών προκαταλήψεων αλλά και να μένει προσκολλημένη στις επιδιώξεις των προσώπων που την ασκούν δίχως να τα παρασέρνει σε μια ασυλλόγιστη στήριξη ρευμάτων και τάσεων αφήνοντάς τα στο έλεος του ετεροκαθορισμού από την επαναστατική στειρότητα της εποχής. Όχι λοιπόν. Η αναρχική μηδενιστική κριτική έχει ως κεντρικό στόχο την πραγμάτωση και τη μετεξέλιξη των προσώπων, όχι την εργαλειοποίησή τους στο όνομα της προόδου διαφόρων ιδεολογημάτων και της διαλεκτικής τους διαδικασίας. Με λίγα λόγια, κάθε ατομικότητα που επιθυμεί να στέκεται αξιοπρεπώς απέναντι στις επιταγές της συνείδησής της και να μην χάσει πάσα επαφή με τη βούλησή της μέσα στη ροή του κοινωνικού εσμού οφείλει να διατηρεί κριτική και καχύποπτη στάση μέσα και ενάντια στην πραγματικότητα, στα γεγονότα, στις στρατηγικές κινήσεις και στα υπολανθάνοντα νοήματα. Οι καιροί, σύντροφοι, είναι αν μη τι άλλο ύπουλοι, ενώ τα όπλα που διαθέτουμε εναντίον τους είναι περιορισμένα και σε μεγάλο βαθμό δανεικά. Ας θέσουμε κι ας κερδίσουμε το στοίχημα να μάθουμε έστω να τα χρησιμοποιούμε για τους σκοπούς μας και όχι να μετατρεπόμαστε σε εξαρτήματα μιας απρόσωπης μη-επικοινωνίας, απομνημονεύοντας και επαναλαμβάνοντας μηχανικά το κάθε κατασκευασμένο ερέθισμα, επιβεβαιώνοντας και εξαπλώνοντας την διαρκή έλλειψη που διαποτίζει την φρυγμένη επιφάνεια του κοινωνικού όλου.

I. Το κάλεσμα.

Στις 10 Νοέμβρη 2015 αναγγέλλεται μέσα από τις ελληνικές φυλακές ένα κάλεσμα για έναν μήνα συντονισμένης δράσης. Ένα κάλεσμα για έναν μήνα πολύμορφης έκφρασης της αναρχικής επίθεσης. Ένα κάλεσμα σε έναν Μαύρο Δεκέμβρη με εμπνευστές τους συντρόφους Νίκο Ρωμανό και Παναγιώτη Αργυρού. Παρόμοια εγχειρήματα έχουν λάβει χώρα ουκ ολίγες φορές στην ιστορία των αναρχικών κινημάτων και όχι μόνο, με πιο πρόσφατα παραδείγματα τα καλέσματα σε έναν Μαύρο Φλεβάρη και έναν Μαύρο Ιούνη, όπως και ποικίλα καλέσματα σε εβδομάδες συντονισμένης δράσης για πεσόντες συντρόφους η καμπάνιες αλληλεγγύης σε αναρχικούς κρατουμένους η διωκομένους. Τα εγχειρήματα αυτά όντας τρόπος οργάνωσης, δεν αποτελούν ιδιοκτησία κάποιας συγκεκριμένης τάσης η αποκλειστικό εργαλείο ενός ρεύματος. Αντιθέτως, η φύση τους, το περιεχόμενο τους και ο χαρακτήρας τους αναμορφώνονται βάσει του χρήστη. Τέτοιου τύπου καλέσματα, παραμερίζοντας το θεωρητικό τους υπόβαθρο, επικεντρώνοντας στην μορφολογία μα και στον τρόπο οργάνωσης και δράσης, είναι άκρως αντιπροσωπευτικά της αφορμαλιστικής προοπτικής, αποδεικνύοντας περίτρανα την ικανότητα της να εφαρμόζεται στην πράξη, σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς ορισμένων περί εγκλωβισμού της σε φαύλους μηρυκασμούς. Αυτά όμως τα αφήνουμε για αργότερα. Στρεφόμενοι τώρα στο θεωρητικό περιεχόμενο του Μ.Δ, δίχως την παραμικρή προσκόλληση στα πρόσωπα που εξήγγειλαν το κάλεσμα γίνεται εύκολα αντιληπτή η στοχοθεσία του παραπάνω εγχειρήματος αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια για την όποια παρερμηνεία. Ήταν εμφανέστατο πως επρόκειτο για ένα πολύμορφο κάλεσμα το οποίο τοποθετούσε ως συνδετικό κρίκο ανάμεσα στις ομάδες και στις ατομικότητες, που απευθυνόταν, την επιθυμία για αντιεξουσιαστική δράση. Εν ολίγοις, ήταν εξαρχής κατανοητό πως οι σύντροφοι δεν απευθύνονταν αποκλειστικά σε μια συγκεκριμένη τάση, μα απλούστατα έθεταν κάποιους όρους, οι οποίοι ήταν δυνατό να γίνουν οικειοποιήσιμοι από έναν πολύ διευρυμένο κύκλο αντικαθεστωτικών προσεγγίσεων με κοινό παρονομαστή την διάθεση για επίθεση στην κυριαρχία, αφήνοντας τα περιθώρια στους μετέχοντες να προσθέσουν τα δικά τους στοιχεία σε αυτόν τον πειραματισμό. Κι έτσι ακριβώς έγινε. Είδαμε το κάλεσμα να πλαισιώνεται σε όλους τους τομείς από πληθώρα τάσεων και να εκφράζεται πολύμορφα τόσο ως προς τα κίνητρα, όσο κι ως προς τον τρόπο δράσης. Ρίχνοντας μια ματιά στο παρελθόν, όπου η ιστορία έχει να μας δείξει αναρίθμητα καλέσματα τα οποία έθεταν στο προσκήνιο ζητήματα όπως οι φυλακές, το περιβάλλον, η καταστολή, η οικονομία, αυτό με τη σειρά του μπορεί να προστεθεί εκεί, έχοντας στο επίκεντρο την πολύμορφη δράση ως μια απάντηση που επείγει να κατατεθεί απέναντι στις στρατηγικές κινήσεις της κυριαρχίας. Απότοκο αυτού ήταν η στήριξη του καλέσματος από ενώσεις επαναστατικά προσανατολισμένων εργατών μέχρι μηδενιστικές συμπράξεις άμεσης δράσης. Κινούμενοι στο ίδιο μοτίβο οι έγκλειστοι σύντροφοι, εκμεταλλευόμενοι τις περιορισμένες δυνατότητες που τους παρέχει η παρούσα δυσμενής τους θέση, εξέφρασαν τη δική τους οπτική πάνω στο ζήτημα της αναρχικής επίθεσης και της εξέγερσης, δίχως όμως καλώς ή κακώς να εγκλωβίσουν το κάλεσμα σε αυτόν τον κύκλο, υποστηρίζοντας πιθανώς την αναγκαιότητα συγκρότησης ενός πολύμορφου επιθετικού επαναστατικού μετώπου. Προφανώς καμία πρόταση και κανένα πρόσωπο δεν στέκει υπεράνω κριτικής αλλά η κατανόηση των κινήτρων, η επεξεργασία των στοχεύσεων και η αποδέσμευση από διαβρωτικά απωθημένα αποτελούν απαραίτητες συνθήκες για την ορθή άσκησή της, αποστασιοποιημένης από συγκινησιακές πανούκλες. Με αυτόν τον τρόπο εμείς, δίχως να παραβλέπουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που διέπουν τη σύμπραξή μας, εξετάσαμε διεξοδικά τα σημεία του καλέσματος καταλήγοντας πως υπήρχε ο απαιτούμενος βαθμός συγγένειας ώστε να γίνει οικειοποιήσιμο από τα πρόσωπά μας χωρίς να μας μπλέκει σε αλλότριες υποθέσεις. Ως μηδενιστές, αποσκοπούμε στη συθέμελη καταστροφή του υπάρχοντος. Απολαμβάνουμε κάθε στιγμή να παρατηρούμε την κοινωνία να πλήγεται και να δέχεται χτυπήματα ακόμα κι αν αυτά δε μας εμπεριέχουν πλήρως. Κάθε στοιχείο που μας εκφράζει σε έναν ελάχιστο βαθμό είναι δυνατόν αφού αναγνωριστεί να αποσπαστεί από την αρχική του ολότητα, να οικειοποιηθεί από μας και να αποτελέσει συνθετικό στοιχείο δόμησης μιας κατάστασης όπου θα ενσαρκώνει την επιθυμία μας για μια καταστροφή δίχως όρια και προοπτική. Προφανώς ως αναρχικοί μηδενιστές, εγωιστές δεν ταυτιστήκαμε με το συγκεκριμένο κάλεσμα και σε καμία περίπτωση δεν αγκαλιάζουμε έννοιες όπως “πολυτασικότητα” ούτε ασπαζόμαστε προπαγανδισμούς για μια αυθαίρετη πολυμορφία. Η μόνη πολυμορφία που δεχόμαστε είναι αυτή που συνεισφέρει στη διάχυση του μηδενός και στην εξάπλωση της φωτιάς της άρνησης, αναζητώντας σε κάθε περίσταση μια ευκαιρία να εμπλουτίσουμε την εργαλειοθήκη μας, η οποία και είναι προσανατολισμένη σε αυτόν τον σκοπό. Ο Μαύρος Δεκέμβρης λοιπόν, όντας ανοιχτός προς τις κατευθύνσεις που ενδέχοταν να εκδηλωθούν επιθέσεις, ήταν ένα κάλεσμα που μπορούσαμε να το δούμε εργαλειακά χρήσιμο από τη στιγμή που μας παρείχε τη δυνατότητα να το χρωματίσουμε με τις δικές μας επιδιώξεις. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο προχωρήσαμε στη στήριξή του και τώρα κατά συνέπεια σε έναν απολογισμό ως προς τις στοχεύσεις μας και ως προς τις γενικότερες κατακτήσεις και παρακαταθήκες του.

II. Κάποιες οφειλόμενες απαντήσεις.

Πριν όμως προχωρήσουμε στον οποιοδήποτε απολογισμό και την αποσαφήνιση της οπτικής μας, θεωρούμε πως προέχει μια ανασκόπηση στα σημεία του καλέσματος πάνω στα οποία συγκεντρώθηκε το μεγαλύτερο μέρος της κριτικής που ασκήθηκε. Ο Μ.Δ. ήταν ένα κάλεσμα το οποίο ειδικά στον εν Ελλάδι χώρο λασπολογήθηκε, αμφισβητήθηκε και λοιδορήθηκε όσο λίγα. Η κριτική που ασκήθηκε ήταν ως επί το πλείστον απότοκο εμπάθειας και προσωπικών απωθημένων, ενώ στον αντίποδα οι ελάχιστες “σοβαρές” θέσεις που επιχειρήθηκε να αποτυπωθούν ήταν αντιπροσωπευτικές της προσπάθειας σύνδεσης του βασικού πυρήνα του χώρου με τις ξεχασμένες σοσιαλιστικές πατρίδες. Έκδηλη είναι ωστόσο και η απαξίωση αφορμαλιστικών δομών όταν δεν έχουν τουλάχιστον μια συνάφεια με ορισμένες οικουμενιστικές στοχεύσεις και δεν συνεισφέρουν στα θεμέλια οικοδόμησης ενός πολιτικού κινήματος. Επομένως, σε αυτές τις σταθερές εντοπίζουμε τους κύριους άξονες πάνω στους οποίους κινήθηκαν οι γενικότερες θέσεις των προσεγγίσεων όσον αφορά τον Μ.Δ. που εκφράστηκαν επιχειρώντας τώρα να αναδείξουμε την μυωπική και αιθεροβάμονα ανάλυσή τους, η οποία όμως σε κάποια ελάχιστα σημεία πατούσε σε ρεαλιστικές βάσεις.

α) “Ένα κάλεσμα δίχως θεωρητικές βάσεις, πλήρως κενού περιεχομένου.”

Ένα μοτίβο πάνω στο οποίο κινήθηκε μεγάλο ποσοστό των επικριτών του Μ.Δ. χαρακτηρίζοντας το κάλεσμα αυτοσκοπό, στερημένο νοήματος, πρόθεσης και στόχευσης. Οι διάφοροι επιτήδειοι ακαδημαϊκοί της επανάστασης όπως αναμενόταν δε δίστασαν να εκμεταλλευτούν το – σε έναν βαθμό – αυθαίρετο περιεχόμενο του καλέσματος για να βγάλουν την προσωπική χολή τους απέναντι στους συντρόφους και κυρίως απέναντι στη μηδενιστική τάση, στοιχεία της οποίας πρεσβεύει η Σ.Π.Φ. Δεν έχουμε καμία πρόθεση φυσικά να αφιερώσουμε χρόνο στην ενασχόληση με διαδικτυακά ανώνυμα debate και δικαστήρια του πληκτρολογίου, δραστηριότητες στις οποίες εξειδικεύονται οι θιασώτες των “καφενείων του χώρου” όμως αναγνωρίζουμε την επικινδυνότητα που υποβόσκει αν ορισμένοι εντελώς αβάσιμοι ισχυρισμοί όπως ο προηγούμενος μείνουν αναπάντητοι. Ο Μ.Δ. όπως και παραδεχτήκαμε περιελάμβανε όντως ένα καθόλου συγκεκριμένο περιεχόμενο έχοντας τοποθετήσει την αντιεξουσιαστική επίθεση στην εμπροσθοφυλακή του καλέσματος. Αυτή όμως η απόφαση αποτελούσε το νόημα του συγκεκριμένου πολύμορφου πειραματισμού του οποίου το στόχο οι δήθεν διανοούμενοι “παπαγάλοι” δεν κατόρθωσαν να αντιληφθούν και να οικειοποιηθούν. Η εστίαση στην πολύμορφη δράση φανέρωνε την πρόθεση του καλέσματος να φιλοξενήσει οπτικές από διαφορετικές λογικές πορείες και υποκειμενικές αξιολογήσεις, αφήνοντας την ουσία της πρότασης να την καθορίσει η διάθεση της κάθε ατομικότητας ή ομάδας. Ένα πολύ αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της προαναφερθείσας θέσης ήταν το κείμενο στήριξης από εργάτες που δημοσιεύτηκε στην Αργεντινή το οποίο ενώ συμφωνούσε με το βασικό πυρήνα του καλέσματος, δηλαδή την αναγκαιότητα για εντατικοποίηση της δράσης, πρόσθεσε τις δικές του θεωρήσεις και στοχεύσεις οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζονταν με αυτές των δύο εμπνευστών συντρόφων.

Αν λοιπόν αυτοί που διατείνονταν πως το κάλεσμα ήταν κενού περιεχομένου και πως για χάρη του παραμερίζονταν πολύ σοβαρότερες εξελίξεις μπορούσαν απλώς αντί γι’ αυτό να το βουλώσουν και να πράξουν θέτοντας τα δικά τους ζητήματα στο προσκήνιο, όπως για παράδειγμα το προσφυγικό ή αυτό των πέντε φοιτητών, ενώ ταυτόχρονα μέσω του λόγου που θα παρήγαγαν να επιχειρήσουν τη σύνδεση των δράσεών τους με τα κομμάτια της κοινωνίας που θεωρούν πως επιβάλλεται να προσεγγίσουν, τότε ίσως  θα αντιλαμβανόντουσαν πιο ανάγλυφα την φύση του καλέσματος. Είναι φανερό επομένως, πως τα θεμέλια των παραπάνω ισχυρισμών ενεδρεύουν, όχι σε κάποιου είδους πολιτικής ρήξης που θα αποτελούσε πρακτικό κώλυμα, μα σε προσωπικά απωθημένα και στην γνωστή ιδεολογικοποιημένη δειλία και την ανάπαυση σε φιλοσοφικές, καφενειακές αντιπαραθέσεις του χώρου. Ο Μ.Δ σε καμία περίπτωση δεν δύναται να ενεργούσε εις βάρος άλλων γεγονότων, παρά μόνο προωθητικά γι’ αυτά, έχοντας αποσαφηνίσει τις προθέσεις του για πολύμορφη δράση και αν εν τέλει εντός των ελληνικών συνόρων κατέληξε να πλαισιωθεί αποκλειστικά από μερίδες του εξεγερσιακού – μηδενιστικού ρεύματος, αυτό έχει να κάνει με την γενικότερη ανυπαρξία και στροφή στην νομιμότητα και τον εναλλακτικισμό του κλασικού χώρου, με τις δράσεις τους να περιορίζονται όλο και περισσότερο σε γραφικούς ανέμπνευστους αυτοματισμούς. Εν ολίγοις, ο Μ.Δ ήταν ένα πλήρως οριζόντιο κάλεσμα για δράση, το οποίο παρείχε την δυνατότητα στους συμμετέχοντες να κατασκευάσουν οι ίδιοι το νόημά του.

β) Ο θεαματισμός της βίας και της εξέγερσης

Ερχόμαστε στο δεύτερο σημείο της σφοδρής κριτικής που εκτοξεύθηκε εναντίον του καλέσματος. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που κατηγόρησαν το κείμενο πως παρουσίαζε την βία σαν έναν θεαματικό αυτοσκοπό με στόχο τον προσηλυτισμό νεαρών ατόμων, απομακρύνοντας αυτήν από τον εργαλειακό της ρόλο που δεν είναι άλλος παρά (φυσικά) ο σκοπός της κοινωνικής επανάστασης. Δεν δίστασαν να ισχυριστούν πως οι σύντροφοι αποσκοπούσαν επιτηδευμένα σε μια συγκινησιακή διέγερση των προσώπων μέσα από την χρήση, λυρικού – ποιητικού ύφους και την σύνδεση του καλέσματος με τον θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου στις 6/12/2008, ώστε να τα καταστήσουν ζηλωτές της νέας αναρχίας, την οποία ορισμένοι χαρακτήρισαν ιερατείο. Οι ίδιοι που οργανώνονται σε ομοσπονδίες, που ιεροποιούν την κοινωνία, που στηρίζουν μια ουσιοκρατική προσήλωση στο ανθρώπινο υποκείμενο και προπαγανδίζουν ανελλιπώς την ανάγκη για την χάραξη μιας επαναστατικής πορείας με σταθερά και πάγια προτάγματα, δεν ντράπηκαν να κατηγορήσουν άλλα πρόσωπα ως ιερατείο με φιλοδοξίες ανέγερσης τους σε κοινωνικούς βοσκούς. Εμείς δεν οριστήκαμε δικηγόροι των συντρόφων προκειμένου να τους αντιπροσωπεύσουμε καθαγιάζοντας τις προθέσεις τους, ούτε επιθυμούμε να λάβουμε μέρος σε συζητήσεις που ξεπερνάνε κατά πολύ τα όρια της πολιτικής κριτικής, γι’ αυτό και θα εστιάσουμε στο νόημα αυτών των ισχυρισμών και όχι στην πηγή από την οποία πιθανόν να τροφοδοτούνται. Ο οίκος μέσα στον οποίο στεγάζονται οι ισχυρισμοί περί θεαματισμού της βίας, δεν είναι άλλος από την χονδροειδή ταύτιση αιτίας και αποτελέσματος και κατ’ επέκταση αυτού δημιουργείται μια μυωπική και στρεβλή ανάλυση της θεαματικής κοινωνίας. Η παραπάνω ταύτιση, παίρνει ένα αποτέλεσμα, στην συγκεκριμένη περίπτωση τον θεαματισμό της βίας και το μετατρέπει σε αρχικό αίτιο – σκοπό των συντρόφων από τους οποίους προήλθε η πρωτοβουλία για το κάλεσμα σε έναν Μ.Δ, πράγμα που σε καμία περίπτωση δεν αντικατοπτρίζει τους αληθινούς συντελεστές σύνθεσης μια κατάστασης.

Το θέαμα αποτελεί τη διάλεκτο του όχλου, οπότε κάθε προσπάθεια επικοινωνίας μαζί του μεταφράζεται θεαματικά. Η ποιητική γλώσσα συγκεκριμένα, όντας μια γλώσσα η οποία συνδέεται πιο άμεσα με την αισθαντική εμπειρία, επικοινωνώντας το μήνυμα που διαχέεται σε πιο ολοκληρωμένη μορφή λόγω της βιολογικής εξάρτησης του από την εικόνα, που είναι η βασικότερη κινητήριος δύναμη των όχλων ιστορικά αλλά ιδιαιτέρως την σύγχρονη εποχή, είναι αναπόφευκτο το να δημιουργήσει εκστασιασμένα πλήθη, αποχαυνωμένα από το προϊόν που του σερβίρεται. Το πως όμως συλλογίζονται και δραστηριοποιούνται τα πλήθη δεν γίνεται να είναι ένας μόνιμος δερβέναγας πάνω από τα κεφάλια μας που συνεχώς μας καθορίζει, ειδικά σε περιπτώσεις όπως αυτή που η εμπορευματοποίηση και η κατανάλωση της δράσης είναι μη αποφευκτή. Αν οι σύντροφοι διέπονται από την επιθυμία να μεταδώσουν τις εμπειρίες τους όσο το δυνατόν γλαφυρότερα, αναζητώντας δέκτες όπου το μήνυμα λόγω κοινών βιωμάτων και συγγενικών αντιλήψεων θα τους διαπεράσει ολότελα, κατασκευάζοντας μια ατμόσφαιρα παιχνιδιού, ζωντανής επικοινωνίας η οποία θα γκρεμίζει τείχη και θα μηδενίζει γεωγραφικές αποστάσεις, τότε οι μηχανικές αντιδράσεις των πάσης φύσεως μαζανθρώπων είναι κάτι που οφείλει να τους αφήνει επιεικώς αδιάφορους. Το αν το κάλεσμα παρότρυνε σε έναν θεαματισμό της βίας ας το απαντήσουν οι δεκάδες ομάδες που συνωμότησαν, ρίσκαραν, επιτέθηκαν και διατάραξαν με ποικίλους τρόπους την ομαλότητα των ημερών του Δεκέμβρη. Όσοι μιλάνε για θεαματισμό της βίας ας προσέξουν μήπως κατά την διάρκεια των περιδιαβάσεων τους ανάμεσα στα σημαινόμενα της εποχής απώλεσαν πάσα δυνατότητα συνδιάλεξης με την ζωή, υποκύπτοντας στο πιεστικό φλερτάρισμα του θανάτου κάτω από το πέπλο φτιασιδωμένων εννοιών. Γιατί κάποιος ο οποίος επικεντρώνει τόσο επίμονα σε μία ταύτιση αιτίας και αποτελέσματος, η οποία πρέπει όχι μόνο να επαληθευτεί αλλά και αυτή η επαλήθευση να προέρχεται από δανεικά μέσα, κινδυνεύει να χάσει από τον ορίζοντα του το νόημα και των δύο. Ο Μ.Δ σε καμία περίπτωση λοιπόν, δεν ήταν αποκλειστικά θεαματικός (αποσπασματικά ήταν, καθώς το θέαμα είναι η κυριαρχία της αποσπασματικότητας, ταυτόχρονα με τον κατακερματισμό του πλέον διαιρεμένου νοήματος που πλέον δεν εντοπίζεται πουθενά) και επιχειρήματα τύπου: »από την στιγμή που μια ενέργεια δεν συμβάλλει και δεν έχει ως στόχο την κοινωνική επανάσταση είναι είτε ρεφορμιστική είτε θεαματική» δεν χρίζουν καν απάντησης. Αν ορισμένοι πέρα από την κοινωνική επανάσταση δεν διακρίνουν παρά το θέαμα και την άβυσσο της παράνοιας, ας στρέψουν την προσοχή τους στο περιβάλλον που συνοδεύει αυτήν την ατμόσφαιρα και έπειτα ας απαντήσουν αν η τρέλα και η σωφροσύνη είναι δίκαια μοιρασμένη σε αυτήν την έρημο της φαντασίας. Εμείς, περισσότερο περίτρανη απόδειξη για την παντοδυναμία του θεάματος από την υποβάθμιση εννοιών, όπως αυτοπραγμάτωση, βούληση για δύναμη ή διαρκή εξέγερση, σε απλές αναπαραστάσεις, από στόματα δήθεν πολέμιων του υπάρχοντος, δεν εντοπίζουμε.

γ) Το πατρονάρισμα από τους μέσα.

Σε αυτόν τον αβάσιμο ισχυρισμό, που ξεκάθαρα οι ρίζες του εντοπίζονται στην ασυγκράτητη μανία ορισμένων να εχθρεύονται κάθε νέα προοπτική και εγχείρημα που αναδύεται απειλώντας την κανονικότητα της μικροπολιτικής τους φούσκας, δεν έχουμε να δώσουμε και ούτε πιστεύουμε πως αξίζει να δώσουμε κάποια μακρόσυρτη απάντηση, πέρα από την αποτύπωση συγκεκριμένων βασικών θέσεων οι οποίες έως τώρα θα έπρεπε η αποδοχή τους να είναι δεδομένη. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε που ακριβώς ενδιαιτάται η πεποίθηση ότι ένα κάλεσμα το οποίο προέρχεται από φυλακισμένους συντρόφους πρέπει ντε και καλά να αποβλέπει στην καθοδήγηση, στο πατρονάρισμα, στο καπέλωμα και να αναβλύζει από πηγές αρχομανίας. Το απλό και επιθυμητό γεγονός της λήψης μια πρωτοβουλίας από συντρόφους, όποια κι αν είναι η κατάσταση που υφίστανται, αντιμετωπίζεται ως επί το πλείστον καχύποπτα, εχθρικά, δεισιδαιμονικά και σε μεγάλη κλίμακα εκλαμβάνεται σαν μια προσπάθεια ανέλιξης αυτών σε στρατηγούς και των υπολοίπων σε εντολοδόχους. Με λίγα λόγια, για μια ακόμη φορά στεκόμαστε αντίκρυ σε μία τυφλή ταύτιση αιτίας και αποτελέσματος, όμως δεν θα περιοριστούμε αυτήν την φορά σε μια απλή διαπίστωση. Οι σύντροφοι φαντάζουν εξουσιομανείς μπροστά στους δύσκαμπτους επικριτές τους, οι οποίοι εκτοξεύουν την λάσπη τους γονατισμένοι μπρος στα σοσιαλιστικά τοτέμ τους, προπαγανδίζοντας ταυτοχρόνως μηχανικά την έλευση της εξωραϊσμένης δυστοπίας τους, πλαισιωμένη βεβαίως από ορδές ακρωτηριασμένων, συναινετικών ανθρωπάριων που έχουν καταστεί ανίκανοι για την όποια πρωτοβουλία η δημιουργία. Αυτή είναι λοιπόν η πολιτικά ορθή θέση της επίσημης αναρχίας; Κάθε ατομικό πάθος και κάθε εγωιστικό κίνητρο να καταμερίζεται ως εχθρός αυτής της τυραννικής και κίβδηλης οριζοντιότητας που πολεμά να κυριαρχήσει; Στο διάβολο αυτή η φασιστική οριζοντιοποίηση σας. Η εξέλιξη του καλέσματος όπως τελικά αποδείχτηκε ήταν το πιο ταιριαστό ανάθεμα εναντίον της. Η αναρχία δεν έχει ανάγκη της αδύναμες και νοσηρές ξύλινες κοινοτυπίες σας. Προωθεί την αρμονία μέσα από το εγωιστικό βολονταριστικό χάος που διέπει την ανθρώπινη ύπαρξη και εξορκίζει κάθε σεπτό φαντασιακό οικοδόμημα όσο ισχυρό και αναγκαίο κι αν παρουσιάζεται. Για να τελειώνουμε λοιπόν μια και καλή με τους ισχυρισμούς των αντιπρόσωπων του αυτονομημένου κοπαδιού. Δεν μας απασχολεί αν στα μάτια σας οι ατομικές πρωτοβουλίες και οι άτυποι συντονισμοί όπως ο Μ.Δ φαντάζουν ιεραρχικά η οριζόντια σχήματα, φτάνει που είναι ζωντανά σε αντίθεση με τα κινηματικά μορφώματα σας.

III) Απολογισμός, κριτική και παρακαταθήκες.

Έχοντας προχωρήσει σε μία στοιχειώδη απάντηση απέναντι σε θέσεις αντιτιθέμενες στον Μ.Δ, ήρθε η ώρα να παρουσιάσουμε τον δικό μας απολογισμό. Ο απολογισμός αυτός ως συνέπεια της αποσπασματικής και μετεστραμένης συμβολής μας στο κάλεσμα, θα ασκηθεί σε δύο πεδία συγχρόνως. Θα κρίνουμε το κάλεσμα απέναντι στις δικές τους αφετηριακές επιδιώξεις, όπως δηλαδή εκφράστηκε από τους συντρόφους Ν.Ρ. και Π.Α. ενώ ταυτόχρονα θα το αντιπαραβάλουμε στις δικές μας στοχεύσεις αποτυπώνοντας τις κεκτημένες εμπειρίες αναλόγως τον βαθμό ικανοποίησης των επιθυμιών μας. Η πολυδιάστατη αυτή κριτική αποτελεί για μας απαραίτητη συνθήκη για την αποφυγή περιθωριοποίησης των προσώπων μας σε απλά σημαινόμενα μιας εξωγενούς-εξουσιαστικής διαλεκτικής διαδικασίας. Κάθε αφορμαλιστική διαδικασία, αν θέλει να θεμελιώνεται πάνω σε πραγματικά πρόσωπα και όχι σε φαντάσματα και ψευδοσύνολα, οφείλει να μην αποσπάται ποτέ από το άτομο και να καταργεί τις κοινωνικές, δυαδικές αντιθέσεις όπως αυτήν της ιεραρχίας και την οριζοντιότητας. Πρακτικά αυτό μεταφράζεται με έναν πολύ λιτό τρόπο. Ο Μ.Δ. κρίνεται συνειδητά ως εργαλείο και όχι ως ένα υποκείμενο. Κρίνεται ως προς τα πρόσωπα τα οποία τον συνέλαβαν για πολιτικούς λόγους και στην συνέχεια ως προς το κάθε πρόσωπο που τον ασπάστηκε  στις μετεστραμένες εκδοχές του. Τα πρόσωπα όμως πάντα παραμένουν οι κριτές και οι απολογητές και όχι οι εκπρόσωποι διενέξεων ανάμεσα σε κατασκευές δίχως σάρκα και βούληση. Μια τέτοια κατασκευή είναι ο Μ.Δ. Μια τέτοια κατασκευή είναι και η σύμπραξη αναρχικών Memento Mori δίχως όμως αυτό να συνεπάγεται με την αντιστροφή των εργαλειακών συσχετισμών.

Εκφράσαμε εξαρχής την πρόθεσή μας να στηρίξουμε το κάλεσμα, διότι κυοφορούσε το ενδεχόμενο δημιουργίας συνθηκών για την έκφραση καταστρεπτικών διαθέσεων, οδηγώντας έτσι στην αυτοπραγμάτωση και την μετεξέλιξη, μέσα από το βίωμα της σύγκρουσης σε πρώτο πρόσωπο και χρόνο ενεστώτα. Διότι ουδεμίας επιθυμίας η αυθεντικότητα δεν δύναται να υπολογιστεί, να επαληθευτεί και να εξελιχθεί αν δεν συνδυαστεί με την πραγμάτωσή της στον υλικό κόσμο και όχι στην φούσκα της φαντασίας, η οποία γεννά εικόνες και όχι αιχμηρές σχέσεις και εύφλεκτους πειραματισμούς. Η κοινωνία πλαισιωμένη από τις σκιές που την συνθέτουν, έχει κατευθύνει σε τέτοιο βαθμό τις ορέξεις μας, τις επιθυμίες μας, τα πιστεύω μας και την βούληση μας, που μόνο η δοκιμασία τους στην πράξη συνοδευόμενη με μία καθάρια, κυνική ματιά, εμπεριέχει την πιθανότητα ανεύρεσης της λυδίας λίθου όπου θα μας επιτρέψει να γνωρίσουμε τον κόσμο και τον εαυτό μας σαν αναπόσπαστο κομμάτι του, γκρεμίζοντας τα τείχη των κάθε λογής διαχωρισμών. Ο Μ.Δ, όπως και κάθε εγχείρημα το οποίο παροτρύνει τα πρόσωπα να αρνηθούν να παραμείνουν θεατές στην ίδια τους την ζωή, δεν μπορεί παρά να δρα προωθητικά προς την υπόθεση της εξέγερσης του εγώ, ενάντια στις αλυσίδες της αλλοτρίωσης και του ετεροκαθορισμού. Ζωή σημαίνει λερώνω τα χέρια μου όπως έχει επανειλημμένα ειπωθεί και ο καθένας που απεκδύεται να αυτοπραγματωθεί με όποιον τρόπο διαθέσιμο ενάντια στον ορθολογικά μακιγιαρισμένο μονόδρομο που του έχει παρουσιαστεί σαν καθολική αλήθεια πίσω από την βιτρίνα του ρεαλισμού, είναι καταδικασμένος σε μια ζωή, χειρότερη από τον ίδιο τον θάνατο, πνιγμένος μέσα στις συλλογικές πλάνες και τις προσωπικές του αντιφάσεις. Ο Μ.Δ έδειξε ότι υπάρχει το δυναμικό ώστε να μπορούμε όχι μόνο να οραματιζόμαστε αλλά να προσδοκούμε σε ένα ταραχώδες μέλλον, με την αναρχία και την φωτιά της άρνησης να μην αποτελούν απλώς λέξεις σε συζητήσεις καφενείων και διαδικτυακών σελίδων. Η αφορμαλιστική, αναρχική οργάνωση, ο συντονισμός της δράσης, η επίθεση στις εκφάνσεις του κοινωνικού μορφώματος και η συνολική ρήξη με το υπάρχον μέσα από την μηδενιστική άρνηση, αρχίζουν σιγά σιγά να χαράζουν την δική τους ιστορία στην σφαίρα των γεγονότων και να δίνουν πνοή σε νέες προοπτικές και επιθυμίες. Ακόμα κιαν η ένταση των επιθέσεων σε σχέση με την ποσότητα, ήταν περιορισμένη, αυτό που διαφαίνεται είναι πως τα μικρόβια πλανόνται ήδη στον αέρα και με κάθε βίωμα επίθεσης και έμπρακτης άρνησης, όπου θα σπάει την ομαλή ροή των κοινωνικών καταμερισμών καθηκόντων, σχέσεις θα σφηριλατούνται, επιθέσεις θα εντίνονται, αδυναμίες θα αποκαλύπτονται και δυνατότητες θα γεννιούνται. Είναι λοιπόν υψίστης σημασίας, να εντοπίσουμε και να εκμεταλευθούμε τις παρακαταθήκες του πειραματισμού αυτού ώστε να αποφύγουμε να περιοριστούμε σε μία κυκλική αυτοπραγμάτωση όπου τα στοιχεία της κίνησης και της εξέλιξης θα εκλείπουν. Η θέληση μας για δύναμη και για ζωή είναι αλληλένδετη με την περιφρώνηση για κάθε τι νεκρό και παρηκμασμένο, οθώντας μας σε μια κατ’ εξακολούθηση υπέρβαση του παρόντος. Ως εκ τούτου διατηρούμε στην μνύμη μας τις νίκες μας, όπως τον επιτυχή συντονισμό επιθέσεων, την σφυρηλάτηση σχέσεων, την διεθνοποίηση της επικοινωνίας και της δράσης, την διατάραξη των καθημερινών μας συνηθειών, το άνοιγμα συζητήσεων όσον αφορά το ζήτημα της οργάνωσης, τα βιώματα από στιγμές σύγκρουσης και πολέμου, την αυτοπραγμάτωση, μα και τα λάθη, τις αστοχίες, τις απογοητεύσεις και τις αποτυχίες μας. Μόνο με αυτόν τον τρόπο η ζωή κυλάει. Αποδεχόμενη το παρελθόν, αναδιαμορφώνοντας τους όρους του παρόντος και δημιουργώντας το μέλλον.

Στα πλαίσια του προαναφερθέντος ξεπεράσματος, επιλέγουμε να σταθούμε σε δύο παθογένειες που συνεχώς αναδύονται, καθώς στέκονται πάντα εμπόδιο στην εντατικοποίηση των επιθέσεων, στομώνοντας την άρνηση και εμποδίζοντας την ποιοτική ανάπτυξη της αναρχικής συνείδησης. Όπως διατυπώθηκε και στην αρχή του κειμένου, ο ετεροκαθορισμός από την επαναστατική στειρότητα της εποχής, αποτελεί παθογένεια με μόνιμη και έντονη παρουσία στους κύκλους μας, στην οποία ελλοχεύουν συνέπειες με αρκετά έκδηλο χαρακτήρα ακόμα και στις καθημερινές δραστηριότητες. Και τι εννοούμε με αυτό; Ότι γύρω από τις στάχτες που αφήνει πίσω της η καταστολή, εμείς προσπαθούμε να διασώσουμε ό,τι μπορούμε και με όποιον τρόπο γίνεται, υποβασταζόμενοι από το θεώρημα του μικρότερου κακού. Τα κατά φαντασίαν, πολύμορφα κινήματα είναι απότοκο της παραπάνω σχέσης τρόμου μπροστά στην καταστολή και το ενδεχόμενο της ισοπέδωσης όλων των αντιστάσεων απο την κυριαρχία. Κατά φαντασίαν γιατί τα επονομαζόμενα πολύμορφα κινήματα δεν είναι παρά οι ίδιες συμφωνίες ανθρώπων με μόνη διαφορά τον διευρυμένο και φιλόξενο χαρακτήρα τους με τον κίνδυνο να καταλήξουν κάτι αφηρημένο και συμβατικό δίχως να διατηρούν το σφρίγος και το ρηξικέλευθο πνεύμα των μοναδικών δημιουργών. Απαμβλύνοντας τόσο αυθαίρετα το θεωρητικό τους υπόβαρθρο βέβαια, είναι πάντα αναπόφευκτη η κατάρρευση τους υπό το βάρος των αντιφάσεων που εγκολπώνουν. Ο όρος της πολυμορφίας είναι δυνατό να εφαρμοστεί μόνο σε μεμονωμένες περιστάσεις, όπου οι τάσεις συσπειρώνονται με σκοπό να πλήξουν έναν κοινό στόχο με έναν πολύ ελαστικό συνδετικό κρίκο, όπως στην περίπτωση του Μ.Δ., ο οποίος όρισε ως στόχο όλο το φάσμα της κυριαρχίας και έθεσε ως συνδετικό κρίκο την επιθυμία για επίθεση. Η θεμελίωση δήθεν πολύμορφων κινηματικών δομών ή πολιτικών χώρων, είναι ένα ακόμα φάντασμα κοινωνικής συγκρότησης που έρχεται να προστεθεί σε αυτόν τον μακρύ κατάλογο στρεβλώσεων και παραμορφώσεων, με αποτέλεσμα την συγκατάθεση, την αιτιολογημένη υποχώρηση με όρους νίκης και την ηθελημένη πλάνη. Το όλοι μαζί γενικώς και αορίστως δεν υπήρξε και ούτε πρόκειται να υπάρξει ποτέ »σύντροφοι». Όπως τα γεγονότα αποδεικνύουν μάλιστα, ακόμα και αυτές οι μεμονωμένες περιστάσεις εγκυμονούν κινδύνους που έχουν ως προέλευση πολλές φορές την προαναφερθείσα, μη θεωρητική θωράκιση ενός καλέσματος ή ενός εγχειρήματος από την παρείσφρυση κάθε λογής παράσιτων, θεαματισμών και αναπαραστάσεων. Παρόλο που εμείς σε όλη την διάρκεια του κειμένου, επιχειρήσαμε να υπερασπιστούμε το κάλεσμα από ανακρίβειες και στρεβλώσεις, δεν εθελοτυφλούμε διατεινόμενοι πως σε αυτές δεν συνέβαλε το συγκεχυμένο και διευρυμένο περιεχόμενο του ίδιου του καλέσματος. Και πως θα μπορούσε να γίνει άλλωστε αφού η δόμηση ενός τέτοιου πειραματισμού απαιτεί τον αφοπλισμό των ιδιωμάτων των προσώπων και την μορφοποίηση τους, ώστε να αποφευχθεί η όποια εσωτερική πρόσκρουση. Σκοπό μας βέβαια δεν αποτελεί η εξάλειψη των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του καθενός. Κάθε άλλο. Η ίδια μας η σύμπραξη θέτει ως κεντρικό πυρήνα τα πρόσωπα και τις επιθυμίες τους. Αυτό απέχει έτη φωτός όμως από την τακτική του »όλοι οι καλοί χωράνε», που επιβάλλει συμβάσεις γύρω από τις απαραβίαστες συνθήκες της ενότητας και του αλληλοσεβασμού, αναγόμενες σε ιερά. Η αρμονία στις ανθρώπινες σχέσεις θεμελιώνεται πάνω σε ελεύθερες συμφωνίες, συνασπισμένες στα εγωιστικά ένστικτα του καθενός. Όταν το ρευστό εγώ βρίσκει το περιβάλλον να ασκήσει την τάση του και τις ροπές του, να τις βιώσει στην πράξη και να εξελιχθεί. Δεν είμαστε φιλελεύθεροι. Είμαστε αναρχικοί, εγωιστές και πολεμάμε για την κυριαρχία του συμφέροντός μας, μαζί με πρόσωπα που αναγνωρίζουμε ως αδέρφια, όχι στην βάση ενός ιδεολογικού σκοπού ή στόχου, μα σε αυτήν της αυθεντικής αναβλύζουσας συγγένειας, όσον αφορά την περιστροφή της εξεγερμένης επιθυμίας, γύρω από την δύναμη και την ζωή. Απορρίπτουμε την πολυτασικότητα και την άκριτη, αφοπλισμένη πολυμορφία, ακριβώς γιατί αγκαλιάζουμε την υποκειμενικότητα και την ιδιομορφία στις πιο αγνές τους εκφράσεις. Και η υποκειμενικότητα δεν συνιστά χωράφι για την καλλιέργεια της ισονομίας, του δίκαιου και της αμοιβαιότητας, μα αντιθέτως μια άγονη πεδιάδα που κυριαρχεί η καταστροφή, η βία, η αδικία και ο νόμος των μοναδικού καθώς από την περίοπτη θέση στην οποία στέκει, αντιμετωπίζει τον ψυχρό άνεμο του κενού και του παραλόγου. Όπως πολύ ανάγλυφα έχει αποτυπωθεί ο εαυτός είναι ένα κράτος και αυτός από μία οπτική και μάλιστα το μόνο αληθινό. Ένα κράτος όπου ακμάζει, παρακμάζει, αποσυντίθεται και αναγεννιέται από τις στάχτες του.

Επειδή όμως αυτό που είμαστε δεν αποτυπώνεται ποτέ περιγραφικά στην έρημο της πραγματικότητας, καταδυναστευμένο από ισχυρότερες αντίρροπες δυνάμεις που εμποδίζουν την εφαρμογή του, ο δικός μας συνεχής, παράδοξος πόλεμος, είναι το ξεδίπλωμα αυτής της σχέσης. Μια πολεμική πράξη ήταν και ο Μ.Δ για μας. Γιατί πέρα από τους φιλήσυχους και τους συγκαταβατικούς, αναπνέουν αυτοί που δεν αποδέχονται το δίκιο του παραιτημένου όχλου. Αυτοί που δεν αναμένουν πιστοποιητικά εγκυρότητας από τους ειδήμονες κάθε λογής. Αυτοί που αναζητούν διακαώς ρωγμές να μαυρίσουν του δείκτες του κυκλικού χρόνου, τερματίζοντας βίαια την φτιασιδωμένη κυριαρχία της απάθειας. Αυτές οι επιθυμίες όμως δεν μπορούν να επιβληθούν κατακτώντας ζωτικό χώρο σε αυτοαναφορικούς συλλογισμούς ή σε καφενειακές αντιπαραθέσεις. Πρέπει να σφυρηλατηθούν και να αποτελέσουν έμπρακτα όπλα πρώτης γραμμής στην μάχη για την επανοικειοποίηση της ζωής. Για να πραγματοποιηθεί αυτό, οφείλουμε να προχωρήσουμε πέρα από λυρικούς στοχασμούς και ποιητικούς βερμπαλισμούς αναχαιτίζοντας ταυτόχρονα κάθε προσπάθεια θεαματικοποίησης της δράσης μας. Πράττοντας αυτό θα αντιληφθούμε την έμπρακτη δυσκολία με την οποία συνεπάγεται η τήρηση των προσωπικών μας στοιχημάτων όταν βάλλονται σε αυτήν την κατεύθυνση και εγχειρήματα όπως ο Μ.Δ συνεισφέρουν στην προβολή τους, όταν βεβαίως αντιμετωπίζονται κυνικά, δίχως να παρεμβάλλονται παραμορφωτικοί καθρέφτες. Ο δρόμος τους αρνητή σε καμία περίπτωση δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Η κατασκευή δομών οι οποίες θα στοχοποιούν και θα στηρίζουν επιθέσεις ενάντια σε κάθε έκφανση του υπάρχοντος απαιτεί συνέπεια, συνειδητότητα, σοβαρότητα, θάρρος, αντοχές, οργάνωση και άφθονο ιδρώτα. Αν η μηδενιστική αναρχία σκοπεύει να γίνει πραγματικά επικίνδυνη για την δημόσια ευταξία και την κοινωνική ομαλότητα (όχι στην βάση ενός καθήκοντος μα ενσαρκώνοντας τις επιθυμίες των προσώπων και της ορμέμφυτης παρόρμησης τους για καταστροφή του κοινωνικού οικοδομήματος) παύοντας να βαυκαλίζεται χρησιμοποιώντας ιδεολογικά παραισθησιογόνα χάπια στην κατά τ’ άλλα συμβατική, ομαλή και ρουτινιασμένη καθημερινότητα της, οφείλει να κατανοήσει την παραπάνω αναγκαιότητα για την οικοδόμηση δημόσιων και όχι μόνο, σταθερών δομών. Γιατί, σύντροφοι, δίχως χώρους ζύμωσης, γνωριμίας και διάχυσης της θεωρίας, δίχως ομάδες που θα παράγουν λόγο οξύνοντας την άρνηση, δίχως κινήσεις στήριξης φυλακισμένων συντρόφων, δίχως παράνομα η δημόσια δίκτυα δημιουργίας, προώθησης και διεκπεραίωσης δράσεων, δίχως δομές που πέρα από τα πολύμορφα εγχειρήματα θα αποτελέσουν επιστέγασμα της μηδενιστικής αναρχίας αποδεσμεύοντας αυτήν από εκπτώσεις και απάμβλυνσης, δίχως πρόσωπα διεπόμενα από μία συνειδητότητα όσον αφορά συνέπειες και επιλογές, δίχως πειραματισμούς, φαντασία και πραγματικά ισχυρή θέληση για πόλεμο ενάντια σε κάθε αλλοτρίωση και εκφυλισμό, ας βολευτούμε καλύτερα σε ένα ακόμη μόρφωμα lifestyle για την διαχείριση πελατειακών σχέσεων. Αυτές οι δομές με μία ματιά στις προθέσεις που απαιτούνται, για να πάρουν υλική υπόσταση, γίνεται εύκολα αντιληπτό πως δεν θα πραγματοποιηθούν από τον καθέναν τυχάρπαστο, εκπρόσωπο των περιττών των οποίων η ύπαρξη και η γνώμη δεν μας απασχολεί. Δεν θα πραγματοποιηθούν από φοιτητές που αντιλαμβάνονται την αναρχία ως μία δραστηριότητα του »ελεύθερου χρόνου». Δεν θα πραγματοποιηθούν από αυτούς που αρκούνται σε μία επίδειξη θεωρητικής κατάρτισης, βαφτίζοντας τον μηδενισμό και την φωτιά της άρνησης, φιλοσοφικό ρεύμα. Δεν θα πραγματοποιηθούν από τους απογοητευμένους κοινωνιστές που δεν έχουν συνέλθει από την προσγείωση που τους επιφύλασσε η μαζική απόρριψη. Δεν θα πραγματοποιηθούν από »εξεγερμένους νεολαίους»  που το πεδίο της μάχης τερματίζει γι’ αυτούς στην συμβολή Πατησίων – Στουρνάρη. Δεν θα πραγματοποιηθούν από άτομα που αναζητούν ένα ακόμα θεαματικό ιδεολόγημα το οποίο θα τους προσφέρει την ψευδαίσθηση της αξίας και του νοήματος μέσα από την προσήλωση σε θολές, ασύνδετες, επαναλαμβανόμενες αναπαραστάσεις, άξια μνημεία μιας πανταχού παρούσας αναυθεντικότητας. Δεν θα πραγματοποιηθούν από τους παθητικούς, τους νωχελικούς, τους παραιτημένους, τους αιώνιους φυγάδες, τους σκαπανείς της ασχήμιας και της αδυναμίας. Δεν θα πραγματοποιηθούν από τους λόγιους, τους διανοούμενους και τους ακαδημαϊκούς οπού η μίζερη παρουσία τους συμβάλλει μόνο στην οικοδόμηση μαυσωλείων και μνημείων τυφλής πίστης. Οι αριθμοί για μας ποτέ δεν είναι το διακύβευμα όμως. Πιστεύουμε πως υπάρχουν άνθρωποι που αισθάνονται αυτήν την πέρα για πέρα αληθινή, εκκωφαντική έκρηξη μέσα τους και τους καλούμε να διεκδικήσουν να της δώσουν τον χώρο που της αναλογεί για να εκφραστεί. Κανένα ανώτερο καθήκον δεν συνθέτει αυτό το νέο τοπίο που φωτίζεται μπροστά μας, πέρα από το εγωιστικό καθήκον που επιτάσσει η προσωπική βούληση. Πάνω σε αυτό οφείλουν να δομηθούν οι νέες σχέσεις αποκομμένες από πάσα κοινωνική φενάκη. Ο Μ.Δ παρά το αφαιρετικό του περιεχόμενο και την μερικότητα που συμπεριλαμβάνουν οι ποικίλες μεταστροφές του, αποδεικνύει περίτρανα πως αν δεν ανανήψουμε από τον προσωπικό μας λήθαργο, σηκώνοντας το μαχαίρι της άρνησης, την πένα της κριτικής και το σφυρί της αποδέσμευσης, σχεδιάζοντας, συνωμοτώντας και δημιουργώντας τις προοπτικές για την ολική ρήξη με το υπάρχον, θα είμαστε πάντα το εύκολο θύμα στα σαγόνια της καταστολής.

IV) Μια σύντομη, εισαγωγική αναφορά στο ζήτημα της οργάνωσης.

Εγωιστική ένωση, όχι απλά αφορμαλιστικός συντονισμός.

Συνοψίζοντας, πριν κλείσουμε οριστικά αυτόν τον ενδελεχή απολογισμό, θεωρούμε επίκαιρη μια ελάχιστη αναφορά στο ζήτημα της οργάνωσης, των λειτουργιών που αντιπροσωπεύουν και την υποκειμενική μας έποψη, εκμεταλλευόμενοι τις αντιθέσεις που αναδύθηκαν με αφορμή τον Μ.Δ. Όλες οι αφετηριακές, βουλησιαρχικές επιταγές και οι συνειδητές ή ασυνείδητες ροπές του ατόμου, ομοίως με κάθε συνεκτική, αυθεντική διαδικασία, διατυπώνονται σαφέστερα στον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρά με τα πρόσωπα που έχει επιλέξει να διατηρήσει στο στενό του περιβάλλον, τιμώντας τους ισχυρούς μα συνάμα αόρατους δεσμούς που τους συνδέουν. Το ζήτημα της οργάνωσης δεν περιορίζεται σε ένα απλό σημαινόμενο στον διαλεκτικό πίνακα μιας ιδεολογίας, μα αποτελεί ζωντανό κομμάτι του εαυτού μας, το οποίο σε μεγάλο βαθμό επηρεάζει τις σκέψεις μας, τις αποφάσεις μας, την ψυχοσύνθεση μας, την θέλησή μας και στην τελική την όλη μας διάθεση αποτυπώνοντας ταυτόχρονα την συνέπεια μας μα και την αυθεντικότητα των ισχυρισμών μας. Ως εκ τούτου, είναι εξίσου μια συμπύκνωση της σύνθεσης επιθυμίας και πραγμάτωσής της. Ένα μέσο το οποίο αν απομακρυνθεί από ιδεολογικές μεταφράσεις, δύναται να στραφεί ενάντια στον ίδιο του τον καθορισμένο ρόλο ως άγημα και να μετατραπεί σε άξιο επιστέγασμα για την εδραίωση και το ξεδίπλωμα της εξεγερμένης επιθυμίας. Όταν η ομάδα ή η σύμπραξη θεμελιώνεται πάνω στους όρους μια ελεύθερης, εγωιστικής συμφωνίας, τότε ο μερικός ρόλος της οργάνωσης που την καθιστά ένα αναγκαίο κακό προς την επίτευξη της αυτοπραγμάτωσης μέσα από στιγμές χάους και άρνησης, καταργείται μετατρέποντας την ίδια σε μία ζωντανή και αυθεντική πραγματικότητα που ακυρώνει την εξουσία της σύμβασης και της αναγκαιότητας στο εδώ και τώρα. Ο τρόπος οργάνωσης και αλληλεπίδρασης των προσώπων ως συνέπεια αυτού οφείλει να προσπαθεί να είναι όσο πιο περιεκτικός γίνεται, στοχεύοντας κάθε δευτερόλεπτο του νεκρού επαναλαμβανόμενου χρόνου.

Μια τυφλή προσκόλληση στο θολό ιδεολόγημα της πολυμορφίας και ενός ακαθόριστου αφορμαλισμού σε καμία των περιπτώσεων δεν συμπλέει με τις επιδιώξεις μας και δεν μας καλύπτει. Όταν διατρανώνουμε τον πλήρη διαχωρισμό από τον αναρχισμό και την αυγή της εγωιστικής αναρχίας δεν αποσκοπούμε σε μια δήθεν μετεξέλιξη του κινήματος ασπαζόμενοι το κομμάτι της αντίθεσης στην διαλεκτική του πορεία. Όχι. Σπάμε κάθε δεσμό με τα φαντάσματα που αποτελούν την ουσία αυτού του διαφωτιστικού, ορθολογικού μορφώματος και εγκαινιάζουμε ένα ταξίδι στης πατρίδες των αισθήσεων, της ομορφιάς και τη ωμής δύναμης. Διεκδικούμε για το είναι μας την επανάκτηση του ζωτικού του χώρου με την παρόρμηση να του δώσουμε χώρο να ανασάνει. Η ανάνηψη αυτή όμως δεν συνοδεύεται από μία άκριτη αποδοχή του καθενός τις απόψεις, τις επιλογές και το τέλμα της κριτικής σκέψης. Ο εγωισμός δεν συσχετίζεται με την απαξίωση των προαναφερθέντων αρχέγονων αξιών που διεγείρουν τις αισθήσεις και κινούν την περιχαρακωμένη μας ζωή μα τις εξυμνεί και αποδέχεται την αθωότητα της πλάνης τους. Δεν αναζητούμε την αποδέσμευση του εαυτού μας για να τον εγκλωβίσουμε σε νέες αλλότριες υποθέσεις. Δεν παρουσιαζόμαστε ως υπερασπιστές των αδυνάτων και σωτήρες των αναξιοπαθούντων, μα σηματοδοτούμε την αρχή του τέλους τους. Το κενού περιεχομένου πρόταγμα μιας πολυμορφίας δομημένης πάνω στην σύνθεση των τάσεων λιμνάζει ακατάπαυστα στα βαλτόνερα μια μεταφυσικής αντίληψης οπού η σηψαιμική της φύση καταλήγει σε μια νοσηρή, ηθικιστική προσήλωση σε έναν άκρατο σχετικισμό ο οποίο απαξιώνει ακόμα και τις ζωώδεις ενστικτώδεις αρχές του εγωισμού και της ισχύος. Γνωρίζουμε βέβαια πως αυτή η εξαχρείωση του πνεύματος δεν είναι παρά αναπόφευκτη κατάληξη μιας αντιθετικής δυαδικής αντιπαράθεσης στον απόλυτο ορθολογισμό της εποχής. Ένα αντίπαλο δέος ολότελα ευεπίφορο, το οποίο παρασέρνει τους ζηλωτές του στην παραίτηση, την αδράνεια, τον ασκητισμό, την παρακμή, τον βερθερισμό και σε τελικό στάδιο, έναν μακάβριο χορό με τον θάνατο, αποδεχόμενοι πλέον την μακαριότητα και την ασημαντότητα των πάντων, αποκομμένοι από τις δυνάμεις της καταστροφής και της δημιουργίας, μαέστρων στην μελωδική σύνθεση της πορείας των ανθρώπινων παθών.

Η μηδενιστική αναρχία, οφείλει να υψώσει το σφυρί της κριτικής και να γκρεμίσει όλα τα τείχη που στέκονται εμπόδιο ανάμεσα στα πρόσωπα και στον χαοτικό χορό με την φωτιά της ύπαρξης. Δίχως εκπτώσεις και φειδωλές ικανοποιήσεις. Δίχως αφηρημένες συσπειρώσεις, ανίσχυρες μαζοποιήσεις και στομωμένες σχέσεις. Απομακρυσμένη από φτιασιδωμένες συμβάσεις και παρεκβατικές θεωρήσεις, εγκόλπια της ιδεολογίας της ήττας και σύμβολα παρακμής. Να τεθούν τα θεμέλια για μια νέα θεώρηση της ζωής, στην οποία κάθε διαχωρισμός θα εξαλείφεται και κάθε μερικότητα θα κατακεραυνώνεται. Όλες οι ηθικές αλυσίδες με τις κοινωνικές επιταγές που συνεπάγονται να πυρπολούνται ανελέητα από το αμείωτο σφρίγος του εξεγερμένου προσώπου. Κάθε θεαματική αποσπασματικότητα να θρυμματίζεται βίαια από την σαρκαστική διαύγεια του μηδενιστή καταστροφέα. Σίγουρα αυτά τα νέα αντιπολιτικά προτάγματα δεν φαντάζουν καθόλου προσφιλή στις περιορισμένες αντιλήψεις των κοινωνικών κοπαδιών. Είναι όμως θηράματα που οφείλουμε να αναζητήσουμε με πάθος και πραγματική προσήλωση αν επιθυμούμε να εντρυφήσουμε την ζωή φιλοξενώντας σε αυτήν άξιους συνδαιτυμόνες. Η αναρχική, μηδενιστική επίθεση στην κοινωνία και κάθε φάντασμα, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με κάποια μορφή πολυμορφίας όσον αφορά όμως τα μέσα, τις ιδιοσυγκρασίες και όχι το νόημα και τον στόχο, o οποίος παραμένει η αυτοπραγμάτωση που απεικονίζεται στον συνολικό πόλεμο του προσώπου με το υπάρχον και κάθε αλλότρια υπόθεση . Σε καμία των περιπτώσεων λοιπόν, δεν αποτελεί ένα φιλόξενο χωράφι για την υποδοχή σκέψεων και αντιλήψεων, όσο αντιθετικά κι αν εφάπτονται. Υπάρχουν σίγουρα αγώνες οι οποίοι παραμένουν κοινοί ως προς το αντικείμενο δίχως όμως αυτό να αποτελεί το απαύγασμα δικών μας τεθειμένων στοιχημάτων, ούτε βέβαια εξαλείφει την ανάγκη για μία μηδενιστικού χαρακτήρα εμβάθυνση στο ζήτημα της οργάνωσης και την μεταφορά τους στην πραγματικότητα. Μια περαιτέρω αναφορά όσον αφορά την οργάνωση πολύμορφων εγχειρημάτων θεωρούμε πως είναι περιττή και δεν άπτεται των επιθυμιών μας. Η ίδια η φύση τέτοιων πειραματισμών, όπως πολλάκις ισχυριστήκαμε είναι εξαιρετικά περιορισμένη και φειδωλή σε ότι έχει να κάνει με την ικανοποίηση που παράγει. Κανείς μηδενιστής ωστόσο δεν κλείνει την πόρτα αφοριστικά στην πολυμορφία, ενατενίζοντας τις ιδεατές μαύρες δομές που οραματίζεται, καθηλωμένος σε πολυθρόνες αυτοαναφορικότητας, μα επιχειρεί από την κάθε περίσταση να απαλλοτριώσει την μέγιστη απόλαυση, χρωματίζοντας την στον βαθμό του δυνατού με την δική του στοχοθεσία. Αυτή η άποψη όμως δεν συμπίπτει με την εγκατάλειψη οποιασδήποτε προσπάθειας για αναβάθμιση των ποιοτικών χαρακτηριστικών της μηδενιστικής οργάνωσης και επίθεσης, ούτε βέβαια με τον παραγκωνισμό της εμβρίθειας που συνεπάγεται η κατασκευή σταθερών δομών με ατομικιστικά χαρακτηριστικά. Ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούμε τον χρόνο μας στο παρόν, εκμεταλλευόμενοι το κάθε δευτερόλεπτο, βρίσκεται σε άμεση συνάφεια με τον τρόπο που διαμορφώνουμε το μέλλον ανακαλύπτοντας και εξελίσσοντας τους εαυτούς μας. Σίγουρα η κατάθεση σκεπτικών γύρω από το ζήτημα μιας ρεαλιστικής οργάνωσης αναρχομηδενιστικών δομών, είναι εξαιρετικά επίκαιρη και θεμιτή πάνω στο μοτίβο της μετεξέλιξης και της διαμόρφωσης των δομών αυτών πάνω στις ιδιοσυγκρασίες που συγκεντρώνονται στο εσωτερικό. Δομές που δεν θα έχουν τον χαρακτήρα ενός άτεγκτου μονόλιθου μα θα αναδιαμορφώνουν συνεχώς το περιεχόμενο και την φύση τους αναλόγως τις επιθυμίες των προσώπων που τις πλαισιώνουν και τον τρόπο που αυτά τείνουν να αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον τους. Αποδεσμευμένοι από το βάρος της κοινωνικοπολιτικής αξιολόγησης και μετάφρασης την πάντων, βασική πηγή φασιστικοποιήσης και εκφυλισμού των σχέσεων, να οικοδομήσουμε ζωντανές δομές που θα αγκαλιάζουν την πορεία από την ανατολή ως την δύση τους, όπως καθετί όμορφο και φθαρτό.

Για την αέναη εξέγερση, την αναρχική επίθεση και την εγωιστική βούληση προς μια καταστροφή δίχως εγγυήσεις και προοπτική.

Σύμπραξη αναρχικών Memento Mori

“Όταν λέω αντι-πολιτισμός”

το βρήκαμε στο interarma

Όταν λέω αντι-πολιτισμός, χρησιμοποιώ μια έννοια με πολλές αρνητικές συνεκδοχές εντός του αναρχικού χώρου. Οι αντιδράσεις στην έννοια είναι συνήθως αντανακλαστικές, με τις ίδιες αντιρρήσεις να αναμασούνται συνέχεια. Ίσως οι αντίπαλοι της αντι-πολιτισμικής σκέψης της αντιτίθενται επειδή εκθέτει την ιεραρχική φύση των δικών τους ιδεών. Ίσως αυτοί οι αντίπαλοι δεν καταλαβαίνουν τα επιχειρήματα που τη στηρίζουν. Όπως και να έχει, θα ήθελα να την ξεκαθαρίσω…

Όταν λέω αντι-πολιτισμός, δε μιλάω για τον πριμιτιβισμό. Υπάρχει μια γενικώς παραδεκτή διχοτόμηση η οποία θέτει τον “πολιτισμένο” και τον “πρωτόγονο” στα αντίθετα άκρα ενός φάσματος. Ενώ οι κοινωνιστές/συνδικαλιστές προσκολλώνται στο ένα άκρο, ο πριμιτιβισμός προσκολλείται στο άλλο. Οι αντι-πολιτισμικές ιδέες στοχεύουν στην καταστροφή αυτού του φάσματος. Δεν κοιτούν ούτε προς τα πίσω σε προηγούμενες κοινωνίες, ούτε προς τα μπροστά στην κίβδηλη άπειρη πορεία της προόδου. Όπως ο αναρχισμός δεν θα έπρεπε να τοποθετείται σε ένα φάσμα αριστεράς/δεξιάς, έτσι και ο αντι-πολιτισμός δεν πρέπει να τοποθετείται με το ζόρι στο αντίστοιχο “πολιτισμένος”/πρωτόγονος”. Ο πριμιτιβισμός είναι μια ακόμα ιδεολογία, ένας “-ισμός” που στοχεύει στην παροχή ενός σχεδίου για μια μελλοντική κοινωνία… Όπως κάνουν και οι κοινωνιστές από τη δική τους μεριά του φάσματος. Δε με ενδιαφέρουν τα σχέδια. Με ενδιαφέρει η διάλυση του ελέγχου.

Όταν λέω αντι-πολιτισμός, δεν υποστηρίζω τον μαζικό θάνατο, όπως λένε οι αντίπαλοί του. Οι δυσφημιστές του αντι-πολιτισμού σημειώνουν το γεγονός πως πολλοί θα πεθάνουν χωρίς τα “ωφέλη” της βιομηχανικής κοινωνίας. Παραπονιούνται για τους ανθρώπους με καρκίνο ή διαβήτη, οι οποίοι θα πεθάνουν χωρίς ιατρική τεχνολογία (χωρίς να αναρωτιούνται ταυτόχρονα πόσες από αυτές τις ασθένειες προκαλούνται από τον πολιτισμό). Παραπονιούνται για τους ανθρώπους που θα λιμοκτονήσουν αν δεν ψωνίσουν τρόφιμα από το μπακάλικο. Αυτοί οι τρόποι σκέψης δεν είναι μόνο εγωπαθείς και βασισμένοι στο προνόμιο, αλλά και αντιφατικοί ως προς την ελευθερία των ανθρώπων. Αυτοί οι άνθρωποι είναι τυφλοί ως προς όποιον δεν είναι σαν αυτούς. Θα προτιμούσαν να βλέπουν τους ανθρώπους να παραμένουν υπάκουοι και ευχαριστημένοι εντός πολιτισμού, παρά να αντιμετωπίσουν τη σκληρή πραγματικότητα με τους δικούς τους όρους. Είναι τυφλοί ως προς τα εκατοντάδες εκατομμύρια εθισμένων, που βρίσκονται υποδουλωμένοι σε ουσίες που παράγει και διανέμει το βιομηχανικό σύστημα. Είναι τυφλοί ως προς εκείνους στον τρίτο κόσμο, οι οποίοι θα άφηναν τα εργαλεία τους, θα έβγαιναν από τα ορυχεία και θα επέστρεφαν στις ζωές τους, αν δεν ήταν κυριολεκτικά σκλάβοι. Ναι, χωρίς πολιτισμό άνθρωποι θα πέθαιναν… Εκείνοι οι άνθρωποι που ΔΕΝ πεθαίνουν τώρα. Εκείνοι που ωφελούνται από τοΝ θάνατο των άλλων. Εκείνοι που πεθαίνουν τώρα θα είναι ελεύθεροι να γυρίσουν στην ύπαρξή τους πριν την υποδούλωση ή ακόμα και να δημιουργήσουν νέους τρόπους ύπαρξης. Δε θα χρειάζεται πια να θυσιάζονται για τους αφέντες τους στον αναπτυγμένο κόσμο. Είναι ξεκάθαρο… Ο εγωισμός και ο φόβος των πρωτοκοσμικών είναι εκείνα που τους οδηγούν να αντιτίθενται στις αντι-πολιτισμικές ιδέες.

Αν δεν είναι εγωισμός και φόβος, τότε είναι ωμή ύβρις και πιθανώς ένας ρατσιμός σε άρνηση. Είναι ξιπασμένο το να λέει κανείς πως ένα γενικό κοινωνιστικό/συνδικαλιστικό πρόγραμμα θα γίνει αποδεκτό από εκείνους που δεν έχουν δει τίποτα άλλο από τη σόλα της μπότας της παραγωγής. Είναι ρατσιστικό το να υποστηρίζει κανείς το οποιοδήποτε παγκόσμιο βιομηχανικό σύστημα, όσο δημοκρατικό και αν είναι, όταν υπάρχουν άνθρωποι σε όλον τον κόσμο που δε θέλουν καμιά σχέση με τη βιομηχανία. Ο κοινωνιστής/συνδικαλιστής αγνοεί την αυτο-συντήρηση και τον ρατσισμό μέσα στα οποία είναι τυλιγμένη η αντίθεσή του στον αντι-πολιτισμό. Η αντίθεση στον αντι-πολιτισμό καταλήγει συνήθως σε κάτι του τύπου “Αντιτίθεμαι στις ιδέες του αντι-πολιτισμού, επειδή αν εφαρμόζονταν, θα βρισκόμουν σε κίνδυνο να πεθάνω”. Η αντίθεση υποστηρίζεται από καθαρό τρόμο. Φοβούνται να σκεφτούν πως θα ήταν ο κόσμος χωρίς την παγκόσμια ανωτερότητα της παραγωγής τους.

Ακούγοντας αυτό, ο κοινωνιστής/συνδικαλιστής θα πει: “Μα, ο καπιταλισμός δημιούργησε αυτό το σύστημα! Ο καπιταλισμός εκμεταλλεύεται τον τρίτο κόσμο. Με τα δικά μας σχέδια τα πράγματα θα είναι διαφορετικά!” Προς αυτούς έχω κάποιες ρωτήσεις… Και αν οι άνθρωποι δε θέλουν να δουλέψουν; Πώς περιμένουμε να λύσουν η παραγωγή και η τεχνολογία τα προβλήματα που δημιούργησαν; Σε ποιο σημείο γίνονται πράγματα όπως οι εξορύξεις και οι κατασκευές, ασφαλή και περιβαλλοντικά βιώσιμα; Όταν μπορέσουμε να κατασκευάσουμε ρομπότ και να αυτοματοποιήσουμε τη δουλειά ίσως; Πόση μη ασφαλή και περιβαλλοντικά επιζήμια παραγωγή πρέπει να υπάρξει, ώστε να γίνει η παραγωγή ασφαλής; Μπορεί ο πλανήτης να μας συντηρήσει μέχρι τότε; Δεν είναι ένα μεγάλο άλμα πίστης το να πιστεύουμε πως μπορεί; Δεν είναι αυτός ο τρόπος σκέψης παρόμοιος με μια χιλιαστική θρησκεία ή ακόμα και με τον ουτοπικό σοσιαλισμό, που οι οπαδοί του επιστημονικού σοσιαλισμού επικρίνουν; Ποια προσπάθεια αναδιοργάνωσης της παραγωγής, όταν πρέπει ξεκάθαρα να καταστραφεί;

Όταν λέω αντι-πολιτισμός, δε μιλάω για κάτι που εμπεριέχει την πίστη ή κάποιο μελλοντικό σχέδιο. Δε γνωρίζω ότι η παραγωγή στη σημερινή η κοντά στη σημερινή τεχνολογική κλίμακα μπορεί να συνεχίσει αόριστα. Δε γνωρίζω ότι η βιομηχανία θα βρεί λύσεις για την ατραπό στην οποία έχουμε μπει. Δεν ξέρω ότι η τεχνολογία, ακόμα και τόσο παλιά όσο τα πρωτόγονα εργαλεία, έκανε συνήθως ζημιά στον άνθρωπο και τον πλανήτη. Ξέρω πως οι άνθρωποι πάντα έβρισκαν τρόπο να επιβιώσουν στα μέσα της κατάρρευσης του πολιτισμού.

Όταν λέω αντι-πολιτισμός, δεν έχω ρόδινες αυταπάτες. Επικεντρώνομαι μονάχα στο απελπιστικό παρόν. Δεν κοιτάω προς ένα ψευδώς δοξασμένο παρελθόν. Δεν κοιτάω προς ένα φαντασιακό ουτοπικό μέλλον. Ζούμε στο σήμερα και σήμερα ο κόσμος καταρρέει εξαιτίας του πολιτισμού. Η αναπνοή του άμεσου εχθρού βρίσκεται στο σβέρκο μας και η κατάσταση χειροτερεύει κάθε μέρα… Και όμως, πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να το αγνοούν ή προσπαθούν να το δαμάσουν. Ο πολιτισμός δε δαμάζεται ούτε ελέγχεται. Πρέπει να καταστραφεί. Οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα ιστορικά, κατάφερε μόνο να δυναμώσει την ανθεκτικότητα του συστήματος. Από τον Χριστιανισμό, μια σέχτα που κάποτε υποστήριζε μαχητικά την ίση μοιρασιά του πλούτου, στα σωματεία που κάποτε προσπάθησαν να πάρουν τον έλεγχο του πολιτισμού. Όποιες ιδέες δεν αντιτίθενται στον πολιτισμό καταλήγουν στη χειρότερη περίπτωση να ενδυναμώνουν το σύστημα και στην καλύτερη ένα απλό υποκατάστατο στη θέση του.

Όταν λέω αντι-πολιτισμός, προσφέρω ένα πραγματικά ελεύθερο και αντι-ιεραρχικό μονοπάτι αντίστασης. Προσφέρω στους ανθρώπους την ελευθερία να επιλέξουν πως να αντισταθούν με τους όρους που εκείνοι θεωρούν ταιριαστούς, χωρίς να πρέπει να είναι δεσμευμένοι σε κάποιο σχέδιο ή πρόγραμμα. Ο άμεσος στόχος είναι η καταστροφή του πολιτισμού και όλα τα άλλα θα αποφασιστούν από εκείνους που θα υπάρχουν μετά την επίτευξη του στόχου. Οι κόσμοι του μέλλοντος θα φτιαχτούν από εκείνους που θα ζήσουν σε αυτούς, όχι από τους επαναστάτες των καναπέδων του σήμερα.

Όταν λέω αντι-πολιτισμός, δεν είμαι απόλυτα αρνητικός. Η αντι-πολιτισμική σκέψη στοχεύει σε μια θετική σχέση με τη φύση και στο να δημιουργούν οι άνθρωποι τις δικές τους ζωές χωρίς το δεκανίκι του πολιτισμού. Ψάχνει έναν κόσμο όπου η ανθρωπότητα θα μπορεί όντως να ζήσει αντί να κρατιέται ζωντανή. Στις ρίζες του, ο αντι-πολιτισμός βλέπει προς το θετικό πυρήνα της ανθρωπότητας… Έναν πυρήνα που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε θάψει βαθιά μέσα μας και ξεχάσει ή που δεν ξέρουμε καν πως υπάρχει. Ένας πυρήνας που δείχνει πως είμαστε περισσότερο από ικανοί να ζήσουμε σε αυτόν τον πλανήτη χωρίς να τον καταστρέφουμε. Ενώ δεν κοιτάει πίσω σε κάποιο συγκεκριμένο μοντέλο, η αντι-πολιτισμική σκέψη  αναγνωρίζει ένα χαμένο κομμάτι της ανθρωπότητας και θέλει να το αποκαταστήσει, εξολοθρεύοντας τον καταπιεστή της.

Κείμενο του Γ.Ναξάκη που αξίζει να διαβαστεί από όλους.

Επί της ευκαιρίας του διαλόγου που άνοιξε θα πω κι εγώ δυο πράγματα για αυτό το πολυσυζητημένο θέμα της στάσης μας απέναντι στους δικαστικούς μηχανισμούς. Ένας διάλογος που είναι φανερό οτι γίνεται σε διαφορετικές γλώσσες, επιβεβαιώνοντας ένα αντιληψιακό χάσμα που δύσκολα μπορεί να κρυφτεί πίσω απο ευγένειες και αργά ή γρήγορα κάνει την εμφάνιση του σ’έναν κόσμο αδιέξοδο που πασχίζουμε όλοι να βρούμε την επαναστατική έξοδο, καταλήγοντας όμως πάντα να πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο. Οπότε, μου δίνεται η κατάλληλη πάσα να παρέμβω προφανώς για να βάλω και το δικό μου λιθαράκι σ’αυτό το μπλέξιμο που δεν αντικατοπτρίζει τίποτα άλλο πέρα απ’το γενικότερο υπαρξιακό μας αδιέξοδο. Μ’αυτόν τον τρόπο θέλω να συμβάλλω και γω στη χαοτική διάσταση του ζητήματος, προκαλώντας τη συνέχεια του διαλόγου, εξελίσσοντας κι άλλο ακόμα τη σύγκρουση των αντιφάσεων μας, που καταλήγει να είναι πάντα το μοναδικό πράγμα που μας δίνει κίνητρα να προχωράμε παρακάτω στα πλαίσια της διαρκούς αντιεξουσιαστικής μάχης. Πρακτικά όμως δεν κάνω και γω τίποτα καινούργιο, κάνω και εγώ αυτό που κάνει κάθε μέσος άνθρωπος απο όποιο στρατόπεδο και αν προέρχεται, δηλαδή υπερασπίζομαι δημόσια το δημόσια θιγμένο κομμάτι απ’τη στάση ζωής που επέλεξα, αναδεικνύοντας παράλληλα οτι σ’αυτόν τον κόσμο “οδηγός” είναι η σύγκρουση και οχι η επικράτηση.

 

Καταρχάς, η “κόντρα” μιλάει για “υπεροχή των επαναστατικών απόψεων” και θεωρεί ότι έχει κάποιο “επαναστατικό καθήκον” και γι’αυτό πράττει όπως πράττει. Μιλάμε δηλαδή για χοντρές αντιφάσεις με την όποια ελευθεριακότητα εμπεριέχεται στα περισσότερα επαναστατικά σκεπτικά. Άντιφάσεις που πασχίζουν να αποδομηθούν αλλά προφανώς οι αγκυλωμένες αντιληπτικές δυνατότητες των φορέων τους δεν βοηθούν την αποδόμηση, αλλά, απεναντίας, τις παγιώνουν κάνοντας τις ιδεολογία, ένα είδος πυξίδας δηλαδή, υπο το φόβο ενός γενικότερου θεωρητικού και πρακτικού αποπροσανατολισμού προς μια νέα και άγνωστη κατεύθυνση ενδεχομένως και πιο επικίνδυνη.

 

Η ελευθερία για τη “κόντρα” ,  λοιπόν ,  φαίνεται πως ένα απ’τα καλύτερα πράγματα που έχει να κάνει είναι να ασφαλιστεί, παίρνοντας ανάσες ανακούφισης πίσω από νομικά αναχώματα για να μη υπάρχει νομολογία εις βάρος μας στο μέλλον. Τα όποια, θεωρητικά πάντα, “κεκτημένα” μας, αν δεν τα “τζογάρουμε” πως θα απεγκλωβιστούμε απ’την υπαρξιακή μετριότητα του προβλέψιμου μέλλοντος; Τα αναχώματα που ακριβώς μας βοηθούν; Για να νομίζουμε πως είμαστε πιο κοντά στην εκπλήρωση του στόχου μας, της επανάστασης; Αυτή η λογική βλέπει τον εχθρό σαν κάτι στατικό, σαν να υπάρχουν μόνο οι επαναστατικές δυνάμεις που κερδίζουν χώρο και τον πλησιάζουν καθε μέρα ώσπου μια μέρα γίνεται το μπαμ και έρχεται η μεγαλειώδης στιγμή της νίκης. Πίσω όμως απ’αυτή τη λογική, πέρα απ’την αδυναμία κατανόησης του συμπληρωματικού ρόλου και σχέση αλληλοεξάρτησης / αλληλοτροφοδότησης της επανάστασης με την εξουσία ,  φανερώνεται και ο κρυφός πόθος της “κόντρας” για διατήρηση των ισορροπιών μεταξύ ημών και του εχθρού αφού απ’τη μια η αλλαγή στάσης μας απέναντι στον εχθρό δημιουργεί νομολογία και απ’την άλλη η προαναφερόμενη θεωρία περί στατικού εχθρού φανερώνει το πως θα ήθελαν να είναι ο εχθρός, παραγνωρίζοντας  προφανέστατα ότι ο εχθρός μόνο στατικός δεν είναι αφού εξελίσσεται σε συνάρτηση με τις δικές μας κινήσεις. Μια επανάσταση που περιμένει να γίνει στο (αιώνιο) αύριο δεν μπορεί παρά να είναι σημάδι ανεπάρκειας των επαναστατών της. Η επανάσταση γίνεται τώρα που μιλάμε ή (για τους πιο απαισιόδοξους) δεν θα γίνει ποτέ.

 

Οταν πιστεύεις πως μέσα στα δικαστήρια κερδίζονται μάχες ή δικηγόρος είσαι ή άσχετος. Το δικαστικό σύστημα νικάει είτε αθωώνεσαι είτε όχι, είτε απολογείσαι είτε όχι, είτε δεν συμμετέχεις στη διαδικασία είτε τους τα χώνεις στα μούτρα, είτε οτιδήποτε. Το δικαστικό σύστημα δε νικιέται γιατί η ανθρώπινη αξία περι δικαιοσύνης (με τις δεκάδες ερμηνείες της) είναι απ’τα βασικότερα στοιχεία που καθορίζουν τη κατεύθυνση της ανθρώπινης εξέλιξης. Το δικαστικό σύστημα δεν είναι τίποτα άλλο απ’τη προέκταση του αισθήματος δικαίου που ξεκινάει απ’το άτομο και αναπτύσσεται διαρκώς μαζί με την ανάπτυξη του εγκλήματος που λέγεται πολιτισμός. Και οι συγκεκριμένοι της σημερινής δικαστικής εξουσίας να φύγουν απ’τη μέση δεν θα αργήσει καθόλου η μέρα που θα αντικατασταθούν απο άλλους. Εξάλλου, όλοι μας γινόμαστε δικαστές κάποιες στιγμές στη καθημερινότητα αν το καλοσκεφτούμε. Αυτή τη στιγμή πολλοί απ’αυτούς που διαβάζουν αυτό εδώ το κείμενο σίγουρα θα σκέφτονται με όρους δικαιοσύνης τα γραφόμενα (“την αδικεί τη “κόντρα” ο σύντροφος”, “έχει δίκιο ο τύπος”) και άλλοι θα εκφράζονται για τον συγγραφέα με εναλλακτικούς τρόπους ποινικής απόδοσης (“είναι για ξύλο μ’αυτά που γράφει”, “είναι για ψυχιατρείο ο τύπος”). Αυτά τα λέω για να καταδείξω πόσο βάθια ριζωμένη είναι η δικαστική αντίληψη μέσα μας. Το δικαστικο σύστημα το πολεμάς όμως γιατί εξουσιάζει (όπως όλοι μας εξουσιάζουμε και μας χρειάζεται πόλεμος), και ας ξέρεις οτι αυτός ο πόλεμος δεν τελειώνει ποτέ. Απο κεί και πέρα ανάγεται στα γούστα του καθενός πως θα το κάνει.

 

Μέρος του πολέμου μου, λοιπόν, με την εξουσία, είναι και η απαξίωση της δικαστικής διαδικασίας. Προσπαθώντας να το ερμηνεύσω λίγο πιο καλά, θα έλεγα πως την απαξίωση την φέρνει η διαίσθηση και οχι κάποια προεπιλεγμένη πολιτική θεώρηση. Η πράξη της απαξίωσης έρχεται (αν έρθει) μια συγκεκριμένη στιγμή για τον καθένα και σίγουρα δεν είναι πρόταγμα παντός καιρού για τον καθένα. Σε πιο παλιά μου δικαστήρια εχω ευθυγραμμιστεί και με πλήρως νομική υπερασπιστική στάση αλλά και με πιο συνηθισμένη “αναρχική” στάση. Όταν όμως είσαι πλέον πασίγνωστος στις αρχές για τις πολεμικές σου προθέσεις και το μητρώο σου έχει παραφουσκώσει, όταν ξέρεις οτι οι μπάτσοι έχουν πάρα πολύ καλή πληροφόρηση γύρω απ’τις κινήσεις σου για ενα μεγάλο διάστημα, όταν καταλαβαίνεις οτι ήρθε αυτή η γαμημένη ώρα που ο εχθρός θα σε εκδικηθεί μανιασμένα χωρις κανένα προκάλυμμα, τότε μυρίζεσαι για τα καλά το δικονομικό αδιέξοδο και μόνο η σκέψη για οποιαδήποτε νομική απόπειρα υπεράσπισης σου φαίνεται γελοία. Παραείναι αντιφατικό να επικαλούμαι το νόμο την ίδια στιγμή που βρίσκομαι στη φυλακή γιατί εχθρεύομαι την ύπαρξη του. Το ότι πολλοί ακόμα θέλουν εκπροσώπηση απο δικηγόρο, δηλαδή θέλουν τη διαμεσολάβηση ενός προσώπου του νόμου, είναι κάτι που πρέπει να το κοιτάξουν μόνοι τους την ώρα που εξετάζουν τα αναρχικά χαρακτηριστικά τους. Και αν τους ταιριάζει, καλά κάνουν και κρατούν αυτή τη στάση. Οι δικηγόροι για μένα δεν είναι ουδέτεροι, έχουν εχθρικό ρόλο. Το πολύ πολύ να χρησιμεύσουν σαν ασπίδα τις πρώτες μέρες της σύλληψης για να γλυτώσεις βασανιστήρια απ’τους μπατσούς (γιατί οι μπάτσοι έχουν ακόμα το φόβο του δικηγόρου) ή για να γίνουν ο δίαυλος επικοινωνίας σου με τους σύντροφους έξω αν δεν μπορεί κανένας άλλος να σε πλησιάσει. Και για να μη φαίνομαι κατηγορηματικά απόλυτος ως προς το που φτάνει η χρήση των δικηγόρων, σίγουρα θα υπάρχουν και άλλες χρήσεις τους που δεν μού’ρχονται τώρα στο κεφάλι. Πρέπει πάντα να μη ξεχνάμε οτι η φυλακή δεν είναι το απόλυτο κακό και πως ούτε η ζωή έξω απ’τη φυλακή δεν ειναι και αυτή ένα άλλο είδος φυλακής, για να επιστρατεύουμε οτι μέσο υπάρχει για να βγούμε. Η φυλακή είναι ένα ακόμα πεδίο αγώνα και μόνο το μυαλό μας μπορεί να μας σκλαβώσει πραγματικά. Γυρνώνας τώρα πάλι πίσω στο κομμάτι της απαξίωσης, δημιουργείται μέσα σου κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας η επιθυμία να μη χαρίσεις στους δικαστές τη χαρά της υπαρξιακής επιβεβαίωσης με τη παρουσία σου στο χώρο τους. Ας μείνει άδεια η ειδική θέση για τον κατηγορούμενο που κιόλας είναι πάντα πιο χαμηλά απο την έδρα για να μη ξεχνάμε και το συμβολισμό.

 

Στο κομμάτι που αφορά τον αντίλογο τώρα, τις πολεμικές προθέσεις μας τις κάναμε δημόσια γνωστές μέσω ίντερνετ απ’τον πρώτο καιρό της αιχμαλωσίας μας, όπως αναφερθήκαμε και στη πρόθεση της άρνησης συνδιαλλαγής. Έχουμε καταλογίσει όσα ήταν να καταλογίσουμε στην εξουσία, που παρεπιπτώντος το δικαστικό σύστημα αποτελεί μόνο ένα μερικό τμήμα. Είναι πασιφανές οτι εσείς της <<κόντρας>> ή δεν διαβαζεται τα κείμενα αυτών που απέχουν απ’τη διαδικασία ή τα διαβάζετε και μας ειρωνεύεστε γιατί δυσκολεύομαι να πιστέψω οτι νομίζετε πως είμαστε τίποτα μαζόχες που ηδονιζόμαστε με τις μεγάλες ποινές που τρώμε. Το οτι το ίντερνετ υπάρχει χρόνια τώρα και καλύπτει τις ανάγκες μας για δημόσιες τοποθετήσεις δεν είναι κάτι που μπορείτε να κατανοήσετε; Αυτή τη στιγμή κιόλας μιλάμε μέσω του ίντερνετ. Χρειάζεται δηλαδή να έρθουμε πρόσωπο με πρόσωπο για να τα πούμε; Αν στεκόμουν μπροστά σας και διάβαζα αυτό το κείμενο θα καταλαβαίνατε άλλα πράγματα απ’αυτά που γράφω εδώ; Το πολύ πολύ αν στεκόμουν απέναντι σας να το θεωρούσατε ένα δείγμα σεβασμού. Τους δικαστές και τους εισαγγελείς όμως δεν τους σεβόμαστε και ούτε αυτοί μας σέβονται, δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε. Αυτό που θέλουμε δεν είναι κατι λιγότερο απ’το μαζικό ξεκλήρισμα τους και λέγοντας αυτό πιστεύω οτι βοηθάω να καταλάβετε γιατί δεν θέλουμε να τους δώσουμε το παραμικρό ίχνος υπαρξιακής επιβεβαίωσης. Όταν βλέπουν τη παρουσία μας στη διαδικασία, χαίρονται με το δημοκρατικό επίτευμα τους που χωράει ακόμα και τις αντίθετες φωνές. Εσείς απο που και ως που θεωρείτε οτι εκτρέπεται η διαδικασία όταν κάποιος τοποθετείται επιθετικά εν μέσω δίκης ενω η έδρα συνεχίζει τη στάνταρ γραφειοκρατική διαδικασία σα να μη τρέχει τίποτα; Και να μετριαστούν τα χρόνια και να πέσει και καμιά κατηγορία, τι ακριβώς αλλάζει; Θα σταματήσουν να γίνονται δίκες ή δεν θα ξαναγίνει ποτέ δίωξη σε ανθρώπους που τα χώνουν στο σύστημα; ή μήπως για μια κατηγορία που πέφτει σε ένα δικαστήριο υπάρχει κάποιος κανονισμός που λέει οτι δε μπορούν να τη φορτώσουν στον επόμενο ή δε μπορεί να ξανακαταδικαστεί κανένας μετά απο μια “πετυχημένη” δίκη; Η απαξίωση της διαδικασίας είναι μια μικρή στιγμή αμφισβήτησης της ομαλής διεξαγωγής του δημοκρατικού πανηγυριού τους. Δεν είναι κακό να παίρνουν και λίγη περιφρόνηση που και που γιατί πολύ αξία συνεχίζουν να παίρνουν ακόμα.

 

Δεν μπορούμε όμως να παραμένουμε σε επίπεδο δικών, θέλει και όλο το περιεχομένο της δικαιοσύνης μια ηθική απαξίωση, μια άρνηση. Όπως θέλουμε και μεις να παρανομούμε, έτσι θέλουμε και αυτοί που έχουμε απέναντι μας να κάνουν το ίδιο. Θέλουμε αγριεμένες καταστάσεις και οχι ισορροπίες δυνάμεων που διαιωνίζουν τη πλήξη. Αν είμαι πολιτικός τους αντίπαλος είμαι και ποινικός τους αντίπαλος. Αν κάνω πολιτικό αγώνα δεν τον κάνω για να επικρατήσει ένας άλλος τρόπος διαχείρησης του υπάρχοντος, κάνω αγώνα ενάντια στη λογική της πολιτικής. Όπως επίσης παρανομώ οχι γιατί η επανάσταση περνάει και μέσα απο κάποια παράνομα κανάλια αλλά γιατί θέλω να αμφισβητώ έμπρακτα τη λογική του νόμου. Αν ακόμα φαντασιώνεστε μετα-επαναστατικές κοινωνίες φαντασιωθείτε και μένα απέναντι απ’τα λαικά δικαστήρια σας.

 

Το τι στάση έχει ο καθένας απέναντι στα δικαστήρια και όχι μόνο, είναι κάτι που πρέπει διαρκώς να μπαίνει στο πεδίο της κριτικής αλλιώς θα μείνουμε στάσιμοι στο εξελικτικό κομμάτι. Κάτι που φαίνεται να το καταλαβαίνετε πολύ καλά μέχρι ένα σημείο. Κανένας όμως δεν είναι υπεράνω κριτικής, ούτε εγώ, ούτε εσείς αλλά ούτε ο Ε.Α, ο Τσιγαρίδας και ο Κουφοντίνας τους οποίους αναφέρατε. Κριτική έτσι και αλλιώς γίνετε, συνειδητά και ασυνείδητα, απ’τη στιγμή που υπάρχουν τόσες διαφορετικές στάσεις. Τα κείμενα είναι απλώς ένα στάδιο της κριτικής. Αλλά και μέσα στα κείμενα δε πρέπει να ξεχνάμε οτι το ύφος και η επιλογή λέξεων είναι απλώς αναπαραστάσεις και ρυθμιστές έντασης. Η κριτική υπάρχει εκ των πραγμάτων. Η κριτική ανάλυση της “κόντρας” φαίνεται όμως πως έχει τετράγωνο σχήμα, αφού τα μέλη της δείχνουν προσκολλημένα μόνο στο ρομαντικό κομμάτι της ανάλυσης, βλέποντας το κακό κράτος απ’τη μια και τους καλούς επαναστάτες απ’την άλλη, δίνοντας “δίκιο” σε κάθε πρακτική (εκτός δικαστηρίου όμως) που στοχεύει το κράτος και το κεφάλαιο. Γι’αυτούς κάποιες πρακτικές είναι εξ’ορισμού αντάρτικες και οι πράξεις των επαναστατών μιλούν απο μόνες τους. Αν όμως οι πράξεις μιλούν απο μόνες τους τότε τι χρειάζεται ο αντίλογος στα δικαστήρια; Αυτη η “ιεροποίηση” του επαναστατικού χώρου αντανακλά φτωχό σκεπτικό και ενεργεί αρνητικά αφου διαχωρίζει και εξυψώνει το “πολιτικό” κομμάτι σε σχέση με τη γενικότερη στάση ζωής. Μια τυφλή πίστη και εμπιστοσύνη στην επαναστατική δύναμη βλέποντας τα όλα μέσα απο ένα ξερό πολιτικό πρίσμα. Μια αμετανόητα μονόπλευρη ερμηνεία των πραγμάτων πάντα στα όρια της πολιτικής σφαίρας και πάντα στο ρόλο της “αντιπολίτευσης”. Εκπλαγείκατε οταν σας αποκάλεσε ο Γιάννης “αυτόκλητους υπερασπιστές” για να δώσετε μια απάντηση που προδίδει μια σχεδόν θρησκευτική αντίληψη γύρω απ’τα επαναστατικά κίνητρα σας, κάτι που σας καταλόγισε ήδη νωρίτερα στο ίδιο κείμενο του ο Γιάννης αλλά δεν αντιληφθήκατε οτι μιλώντας για “καθήκον” και “ευθύνη” ξαναπέφτετε στη λούμπα της μεταφυσικής διάστασης και εκτείθεστε διπλά. Δεν απέχει λιγάκι ο ρόλος του δημοσιογράφου απ’αυτό που σας “έχρισε” μια αγνωστη δύναμη ως επαναστάτες; Πόσο επαναστατικό μπορεί να γίνει ένα ρεπορταζ; Το “θέαμα” δεν είναι και αυτό ενα κομμάτι του εξουσιαστικού κόσμου;

 

Είναι πραγματικά φθηνό να καλύπτουμε τη θέση μας μιλώντας για επαναστατικό “καθήκον” και να βαφτίζουμε τα γούστα μας “κινηματική αλληλεγγύη”. Είναι τόσο αφηρημένη εννοια το κίνημα που τα χωράει ολα. Οταν ρίχνουμε το βάρος πάντα στο κακό αντίπαλο δέος, τότε είναι λογικό σιγά σιγά να “αγιοποιούμαστε” και να μπαίνουμε χωρίς να το καταλάβουμε στο πεδίο της μεταφυσικής. Έτσι αυτόματα μπαίνουμε στο χώρο των “καλών” αφού ξέρουμε ποιοί είναι οι “κακοί” που φταίνε για όλα. Αν όμως εγώ βρίσκομαι αυτή τη στιγμή σε μια τσιμεντένια σκατότρυπα του κράτους, ξέρω πρώτα απ’όλα πως αυτό είναι αποτέλεσμα των δικών μου επιλογών και των δικών μου λαθών. Πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; Επιλογές αγώνα που ασχέτως αν τις διαπραγματεύτηκα ή οχι με κανένα, είναι πάνω απ’όλα και πρώτα απ’όλα δικές μου επιλογές. Και αν θα βγάλω πολλά χρόνια ακόμα εδώ μέσα, για αυτό δεν θα μπορούσε κανένας να ευθύνεται πιο πολύ απο μένα τον ίδιο. Και αν η μιζέρια με έχει κύριευσει και το καθημερινό μου χάλι διογκώνεται αυτό είναι αποτέλεσμα των δικών μου επιλογών και των επακόλουθων λαθών. Και αν μου την πέφτουν που και που οι εξουσίες της φυλακής δε φταιεί κανείς παρα μόνο εγω ο ίδιος και οι αποφάσεις μου. Και αν η απογοήτευση με έχει διαλύσει και ξενερώνω αφάνταστα με το υπερβολικό χαλάρωμα της ρηξιακής στάσης που έχουμε εδω μέσα, αυτό είναι το αντίκτυπο δικών μου επιλογών και λαθών. Και αν η πίκρα έχει κατακλύσει την ύπαρξη μου και η γκρίνια μονιμοποιήθηκε βλέποντας πως κανένα άτομο ούτε καν απ’τους κοντινούς συντρόφους της πάλαι ποτέ κοινής επιθετικής συνύπαρξης δεν έκανε καμία ιδιαίτερη κίνηση για την υπόθεση εμένα και του Σαραφούδη, αυτό δεν μπορεί παρά να βαραίνει εμένα και τις επιλογές που κάνω. Μόνο εμείς οι ίδιοι ξέρουμε πως να βγούμε απ’τη σκλαβιά μας. Ας σβήσουμε και τα τελευταία ίχνη του παλιού κόσμου απο πάνω μας.

 

Γιάννης Ναξάκης, Φυλακές Κορυδαλλού, 5/8/14

Σκέψεις και επιχειρήματα ενάντια στις εξορύξεις των υδρογονανθράκων.

Έφτασε η ώρα που οι πλούσιοι αυτού του κόσμου αποφάσισαν να ανοίξουν το θέμα της εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων που υπάρχουν στο Ιόνιο και στη νότια Κρήτη. Η συγκυρία ιδανική , η ντόπια κυβέρνηση θετική (σε σημείο δουλοπρέπειας) , η “κοινή γνώμη” ανυπομονούσα να “εκμεταλλευτεί” τους φυσικούς πόρους που  βρίσκονται κάτω από τα πόδια της , έτσι ώστε να “ξεχρεώσει” και να έρθει η “ανάπτυξη”.

πλατφόρμα εξόρυξης πετρελαίου

Βρεθήκαμε σε μια μάζωξη που έγινε στις 11/7/14 στην αγορά Αργύρη από την παράταξη που στήριξε στις τοπικές εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ για την περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας. Στην κουβέντα που έγινε ακούστηκαν , εκτός από αοριστολογίες και πολιτικές γενικότητες και ορισμένες ενδιαφέρουσες θεωρήσεις σχετικά με το θέμα της εξόρυξης υδρογονανθράκων στην περιοχή του Πατραικού και του Ιονίου , από κομματικούς αξιωματούχους , από πανεπιστημιακούς , από εκπρόσωπο της greenpeace και από εκλεγμένους αντιπροσώπους. Υποθέτουμε ότι η περιφερειακή παράταξη Αντίσταση Πολιτών ή ο ΣΥΡΙΖΑ θα δημοσιοποιήσει τα πρακτικά ή τουλάχιστον τα συμπεράσματα της εκδήλωσης.

Εμείς , απ’τη δικιά μας οπτική , θα επισημάνουμε ορισμένα θέματα που είτε θίχτηκαν στην εκδήλωση ή δεν αναφέρθηκαν καθόλου.

1)

Καταρχήν , πρέπει να θέσουμε το θέμα της σεισμικής δραστηριότητας της περιοχής , μιας και αναφερόμαστε στον Πατραικό και στο Ιόνιο. Δεν υπάρχει μέρα που στην ευρύτερη περιοχή να μην έχει σημειωθεί κάποιος σεισμός. Θέτουμε λοιπόν ευθέως δύο ερωτήματα: α) Υπάρχει εξασφάλιση ότι οι κατασκευές για την εξόρυξη υδρογονανθράκων μπορούν να αντέξουν τη σεισμική δραστηριότητα της περιοχής; και β) Μήπως τα τρυπάνια των ερευνών και των εξορύξεων προκαλέσουν συχνότερους και ισχυρότερους σεισμούς;

 

2)

πετρελαικές καταστροφές

 

Από τη διεθνή εμπειρία των εξορύξεων έχουμε πάρα πολλά παραδείγματα “ατυχημάτων” , είτε από αστοχία υλικών , είτε από ανθρώπινο λάθος , είτε από έντονα καιρικά φαινόμενα , είτε τέλος από τη διαδικασία μεταφοράς του πετρελαίου ή του φυσικού αερίου με καράβια και αγωγούς.

διαροή πετρελαίου στον κόλπο μεξικού

3)

Σημαντικότατο θέμα είναι και το αν συμβιβάζονται οι ήδη υπάρχουσες δραστηριότητες στην περιοχή με τη νέα δραστηριότητα των εξορύξεων. Και εξηγούμαστε: Στην περιοχή υπάρχει έντονη τουριστική , αλιευτική και ιχθυοκαλλιεργική δραστηριότητα. Καταρχήν οι τουρίστες θα συνεχίσουν να έρχονται , όταν οι πλατφόρμες άντλησης πετρελαίου και η συνεχής παρουσία πετρελαιοφόρων πλοίων θα είναι μέρος του φυσικού τοπίου; Θα υπάρξουν τουρίστες που θα έρθουν σε ένα μέρος που η βιομηχανική δραστηριότητα θα είναι η ίδια ή και πιο έντονη από τις περιοχές που ζουν στην καθημερινότητά τους; Η αλιεία θα συνεχίσει να υφίσταται ως δραστηριότητα σε μια θαλάσσια περιοχή που η μόλυνση από τις εξορύξεις και η έντονη κινητικότητα των πλοίων θα αναταράσσουν συνεχώς (είτε με την μόλυνση , είτε με τον κυματισμό που προκαλεί κυρίως στις ακτές η κίνησή τους) το χώρο που ζουν και υπάρχουν τα θαλάσσια όντα; Η ιχθυοκαλλιέργεια , που είναι πολύ διαδεδομένη και πολύ ανεπτυγμένη , θα συνεχίσει να υπάρχει μετά τη μόλυνση , τη ρύπανση και τους κυματισμούς;

πετρέλαιο κ τουρισμός

4)

Δεν θα μπορούσε να ξεφύγει η διαδικασία έρευνας και εξόρυξης των υδρογονανθράκων από την κυρίαρχη τάση της οικονομικής πρακτικής , δηλαδή της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας.

Ιδιώτες ανέλαβαν τη μέχρι τώρα έρευνα ύπαρξης κοιτασμάτων , ιδιώτες θα έχουν τη διαχείριση των διαγωνισμών για την έρευνα (παρ’ ότι υπάρχει από το 2011 δημόσιος φορέας) , ιδιώτες θα έχουν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης και τέλος , ιδιώτες θα πιστοποιούν τους περιβαλλοντικούς όρους (μετρήσεις ρύπανσης , βαθμό αλληλεπίδρασης με τις ήδη υπάρχουσες δραστηριότητες). Με δεδομένη την αδυναμία της κεντρικής διοίκησης (είτε λόγω οργάνωσης , είτε λόγω διαφθοράς) μήπως θα πρέπει να μιλάμε για εντελώς ασύδοτη και ανεύθυνη συμπεριφορά των ιδιωτών με στόχο την επιχειρησιακή ευκολία και τη μεγιστοποίηση του κέρδους;

5)

Εδώ θα πρέπει να λάβουμε απόλυτα σοβαρά τη διάσταση των επιχειρηματικών δράσεων των ιδιωτών στην εποχή του νεοφιλελευθερισμού που ζούμε. Κάθε φορά που αποφασίζεται μια επιχειρηματική δραστηριότητα αρχίζει μια χρηματιστηριακή μάχη για την άντληση κεφαλαίων (ως γνωστό οι επιχειρηματίες δεν δουλεύουν με δικά τους κεφάλαια αλλά ζητούν από επενδυτές να βάλουν λεφτά έτσι ώστε να αποκομίσουν και χρηματιστηριακά μετοχικά κέρδη).

Οι εταιρείες έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων είναι από τις μεγαλύτερες και ισχυρότερες εταιρείες παγκόσμια. Είναι επίσης γνωστή η πρακτική τους να δημιουργούν καρτέλ και να μοιράζουν τις δουλειές αντί να χτυπά η μια την άλλη και να μειώνεται το κέρδος. Οι 4-5 εταιρείες που θα δώσουν προσφορές για την έρευνα και την εξόρυξη των υδρογονανθράκων το πιο πιθανό είναι να είναι συμφερόντων ενός και μόνο επιχειρηματικού ομίλου , που μέσα από αδιαφανείς μετοχοποιήσεις θα παρουσιάζεται ως 4-5 ανεξάρτητες και εχθρικές μεταξύ τους εταιρείες.

Οι επενδυτές από την άλλη που θα χρηματοδοτήσουν τα επιχειρηματικά σχέδια θα καθοδηγηθούν κατάλληλα από εταιρείες διαχείρισης κεφαλαίων ώστε να επενδύσουν τα χρήματά τους ανάλογα με τις πιθανότητες που θα έχουν οι εταιρείες έρευνας και εξόρυξης ώστε να κερδίσουν το διαγωνισμό. Τον διαγωνισμό θα τον προκηρύξει , όπως είπαμε , ιδιωτική εταιρεία που είναι σίγουρο ότι θα έχει σχέσεις διαπλοκής με τις εταιρείες  που θα διαγωνισθούν και που , σχεδόν βέβαια , θα είναι όλες παρακλάδια του ίδιου επιχειρηματικού ομίλου. Όταν λοιπόν ο πρωθυπουργός ανακοινώσει την έναρξη της διαδικασίας έρευνας καταρχήν και εξόρυξης στη συνέχεια , εκατομμύρια ανθρώπων από όλο τον κόσμο θα τρέξουν να αγοράσουν τις μετοχές των εταιρειών που θα λάβουν μέρος στο διαγωνισμό. Εταιρείες που θα έχουν ως αρχικό κεφάλαιο 100-150 εκατομμύρια  θα βρεθούν, λόγω της ζήτησης, με μετοχικό κεφάλαιο δισεκατομμυρίων. Τη διαφορά αρχικής – τελικής αγοραίας αξίας των μετοχών θα την καρπωθούν εξολοκλήρου και χωρίς καμιά παραγωγική δραστηριότητα οι αρχικοί μεγαλομέτοχοι οι οποίοι θα κερδίσουν το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που προσδοκούν όχι μέσα από την εξόρυξη αυτή καθ’αυτή , αλλά μέσα από χρηματιστηριακές πράξεις. Έχοντας εξασφαλίσει ήδη απίστευτα ποσά οι κύριοι επενδυτές δεν είναι σίγουρο ότι θα συνεχίσουν να ενδιαφέρονται για την επένδυση αυτή καθ’αυτή. Καθυστερήσεις , παζάρια , υπερτιμολογήσεις , φοροαπαλλαγές , εκβιασμοί θα μπουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση του τόπου που έχει και διαθέτει τον ορυκτό πλούτο. Η εξαγγελία του υπουργού ενέργειας και του πρωθυπουργού για το ξεκίνημα της επένδυσης που θα βοηθήσει στην “παραγωγική ανασυγκρότηση” θα δώσει κέρδη στους ιδιώτες επενδυτές και θα βάλει τον τόπο σε μια διαδικασία αναπροσαρμογής των όρων παραχώρησης.  Ήδη σήμερα η κυβέρνηση μιλάει για το ότι το 20% των κερδών που θα έχει η εξόρυξη θα πάνε στις τοπικές κοινωνίες μέσω της αυτοδιοίκησης και το 5% θα πάει στην κεντρική διοίκηση!!! Ποιος θα ελέγχει όμως την επιχειρηματική δραστηριότητα της εταιρείας που θα κάνει την εξόρυξη; Μα αυτό το θέμα το έχει ήδη λύσει η κυβέρνηση που φρόντισε να καταστήσει σαφές ότι η ίδια η εταιρεία θα έχει τον έλεγχο και την διαχείριση των οικονομικών και των περιβαλλοντικών μελετών. Κάπως έτσι η εταιρεία εξόρυξης θα παρουσιάζει είτε μικρά κέρδη , είτε ζημιές και οι τοπικέ κοινωνίες μαζί με την κεντρική κυβέρνηση θα περιμένουν μήπως και η ” ανάπτυξη” τους πετάξει κανένα ψίχουλο. 

6)

Μιλάει  το υπουργείο και η κυβέρνηση για ύπαρξη νέων θέσεων εργασίας και για μπόλικο χρήμα που θα πέσει στον τόπο. Θα ρωτήσουμε εδώ λοιπόν : Υπάρχουν έμπειροι και εξειδικευμένοι εργάτες στον τόπο που να μπορούν να εργαστούν σε εξόρυξη υδρογονανθράκων; Θα πληρώσουν οι εταιρείες την εξειδίκευση ντόπιων εργατών ή θα φέρουν έτοιμους , δοκιμασμένους , δικά τους στελέχη που τα χρησιμοποιούν στην παγκόσμια περιοδεία τους για υπερεκμετάλλευση των κοιτασμάτων; Είναι πολύ χρονοβόρα και πολυέξοδη η χρησιμοποίηση ντόπιων εργατών και επιστημόνων που αμφιβάλλουμε αν χρησιμοποιηθεί κάποιος ντόπιος , παρά μόνο ως χαμάλης ή φύλακας και αυτοί ελάχιστοι.

7)

Παγκόσμια υπάρχουν δύο ακραία παραδείγματα , τα οποία αποτελούν και τα όρια μέσα στα οποία κινούνται οι εξορύξεις υδρογονανθράκων. Το ένα είναι η Νορβηγία και το άλλο η Νιγηρία . Θα σας παραθέσουμε συντομότατα τις σκέψεις μας και για τα δύο , εξάλλου περισσότερα μπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο.

 

Η Νορβηγία είναι μια χώρα που έχει όλες τις μορφές ενέργειας στο υπέδαφος , στο έδαφος και στον αέρα της. Έχει κοιτάσματα υδρογονανθράκων ,έχει γεωθερμική ενέργεια από τις ζεστές πηγές καθώς   υπόγεια και επιφανειακά νερά που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας και τέλος εκμεταλλεύεται ενεργειακά τον αέρα και τον κυματισμό του Ατλαντικού. Όταν αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τους υδρογονάνθρακες δεν αντιμετώπιζε ούτε κεφαλαιακές , ούτε ενεργειακές ανάγκες. Έτσι , με όλη την άνεση που προσφέρει η έλλειψη άμεσης ανάγκης , η εξόρυξη υδρογονανθράκων έγινε με γνώμονα τη διατήρηση και διαιώνιση την ευημερίας των κατοίκων της περιοχής. Συστάθηκε κρατική δημόσια εταιρεία που ανέλαβε την εξόρυξη και πώληση των υδρογονανθράκων και η αξία της δραστηριότητας πήγε στα ασφαλιστικά ταμεία των Νορβηγών , στην κοινωνική πολιτική και σε δραστηριότητες που στόχο είχαν την καλυτέρευση της ποιότητας ζωής των κατοίκων .

Αντίθετα στη Νιγηρία , η ιδιωτική πολυεθνική εταιρεία εξόρυξης όρμησε σαν αρπακτικό και πλιατσικολόγησε τον υπέδαφος της περιοχής , κατέστρεψε τεράστιες εκτάσεις , τα δεν κέρδη δεν διανεμήθηκαν ούτε κατ’ ελάχιστο στον ντόπιο πληθυσμό. Επιπλέον , για να μην αρχίσουν να αποζητούν οι ντόπιοι ευημερία και μέρος των κερδών , τους βύθισαν σε εμφύλιο συμμοριτοπόλεμο που χρηματοδοτείται από την ίδια πολυεθνική εταιρεία εξόρυξης. Το αίμα συναγωνίζεται με το πετρέλαιο , στην περιοχή , για το ποιο θα χυθεί πιο γρήγορα.

Νιγηρία

 

Διαφθορά , φτώχεια και εμφύλιος στην Νιγηρία , πλούτος , ευημερία και διασφάλισή της στη Νορβηγία.

Εδώ τι λέτε ότι θα συμβεί;

Ας επαναφέρουμε λίγο τον όρο “παραγωγική ανασυγκρότηση” που χρησιμοποιήσαμε προηγουμένως και που η κυβέρνηση τον έχει αναγάγει σε ευαγγέλιο μαζί με τον όρο “ανάπτυξη”. Ο όρος παραγωγική ανασυγκρότηση σημαίνει ότι :

α) η παραγωγή ενός τόπου έχει καταστραφεί και χρειάζεται επανασχεδιασμό

β) η παραγωγή δεν στηρίζει τη ζήτηση και πρέπει να αλλάξει

Τίποτα από τα δύο δεν ισχύει σε πραγματική βάση στον τόπο  γιατί απλούστατα , παραγωγή , με την καπιταλιστική έννοια , δεν υπήρξε ποτέ. Μικρές βιομηχανικές μονάδες υπήρξαν που δεν μπορούσαν να καλύψουν ούτε καν την ντόπια ζήτηση. Ακόμα και πρωτογενής γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή του τόπου ποτέ δεν υπήρξε επαρκής ώστε να στηρίξει άνετα ακόμα και αυτή την ανάγκη επιβίωσης των κατοίκων (ένας αιώνας συνεχών μεταναστεύσεων). Ας θυμηθούμε σε τι κατάσταση βρισκόταν ο πληθυσμός μέχρι τη δεκαετία 1980 που το χρήμα κινούνταν ελάχιστα και μόνο στην άρχουσα τάξη , που η ύπαιθρος ζούσε με τα απολύτως βασικά και που ακόμα και αυτά έλειπαν , που η βιομηχανία και η βιοτεχνία ήταν αιώνες πίσω από αυτή της Δύσης. Η αλλαγή μοντέλου στη δεκαετία του 1980 με την  “σοσιαλιστική” αναδιανομή πλούτου στηρίχτηκε σε δάνεια και διαπλοκή για τον έλεγχο των χρημάτων που έπεφταν σαν βροχή , με αποτέλεσμα να ωφεληθούν μόνο τα περίφημα “νέα τζάκια” και ο φτωχός μέχρι τότε λαός να ζήσει μια ευημερία με ημερομηνία λήξης τη σημερινή εποχή και να πληρώσει ως “τίμιος  και καλός νοικοκύρης” τα σπασμένα με αυτοκτονίες , κατάθλιψη και σκύψιμο του κεφαλιού. Παραγωγική ανασυγκρότηση μπορεί να γίνει μόνο αν υπάρχει παραγωγική βάση. Με αυτόν τον όρο προσπαθούν οι κυβερνώντες και τα πανίσχυρα συμφέροντα  που κρύβονται πίσω τους να αρπάξουν ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει σε αυτόν τον τόπο και να χρησιμοποιούν για πάντα τους κατοίκους ως δουλοπάροικους. Αυτό είναι που εσείς ονομάζετε νεοφιλελευθερισμό αλλά εμείς το λέμε νεοφεουδαρχία. 

Μετά από όλα αυτά εμείς προτείνουμε να μην υπάρξει καμιά αξιοποίηση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων γιατί:

α) Ενέργεια μπορεί να έχει ο τόπος από τον ήλιο , τον άνεμο και τα νερά (υπάρχουν πάμφθηνες και ήπιες τεχνολογίες που σκόπιμα παραμερίζονται ενώ αντίθετα προωθούνται πανάκριβες και κατ’ επίφαση καθαρές πηγές ενέργειας).

β) Σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει να θέσουμε σε κίνδυνο το φυσικό περιβάλλον που ζούμε είτε μη λαμβάνοντας υπόψη τα φυσικά φαινόμενα (σεισμοί , καταιγίδες , αέρηδες) είτε επιβαρύνοντάς το με υπερβολικές θαλάσσιες μεταφορές , είτε τέλος εξαιτίας ατυχημάτων από ανθρώπινα λάθη ή αστοχία υλικών.

γ) Δεν πρέπει να κάνουμε πιο ισχυρούς τους νεοφιλελεύθερους επενδυτές γιατί έτσι θα μας ελέγχουν απόλυτα και θα είμαστε έρμαια της εξουσιαστικής τους διάθεσης μέχρι την ολοκληρωτική μας σκλαβοποίηση.

Παίρνουμε ενεργά μέρος στον αγώνα κατά της εκμετάλλευσης των ανθρώπων μέσα από τις “ευκαιρίες” που δημιουργεί το κυνήγι  των φυσικών πόρων σε υπέδαφος , έδαφος και αέρα και συνδέουμε απόλυτα τον αγώνα μας ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων με τον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής , με τον αγώνα των κατοίκων της Ηπείρου και Θεσσαλίας ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου , με όσους αντιδρούν στην υδρόλυση των χημικών της Συρίας στα νότια της Κρήτης και με τα κινήματα για ελεύθερη κοινή χρήση ακτών και παραλιών καθώς και με οποιονδήποτε αγώνα ενάντια στη δημιουργία πλαστών αναγκών που οδηγεί στην νεοφεουδαρχία που σχεδιάζουν οι εξουσιαστές.

Στρατώνι Χαλκιδικής μόλυνση

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι τα δις ή τα τρις που ακούγονται δεν είναι παρά το δόλωμα στη φάκα.Δεν πρόκειται να υπάρξει κανένα όφελος παρά μόνο επιδείνωση της κατάστασης όχι μόνο οικονομικά αλλά και κοινωνικά. Να σκέφτεστε και να αναρωτιέστε μόνο αν υπάρχει έστω και ένας επενδυτής που να σκέφτηκε έστω και κατ’ελάχιστο να ωφελήσει και όχι να πλιατσικολογήσει ό,τι θεωρεί ως ευκαιρία. Οι σωτήρες με τα λεφτά που θα έρθουν να σώσουν κόσμο δεν είναι παρά στυγνοί εκμεταλλευτές και τύραννοι. Σκεφτείτε τα αφεντικά σας πως θα συμπεριφερόντουσαν σε τέτοιας έκτασης “δουλειές” και μετά αποφασίστε να δώσετε το ελεύθερο να εκμεταλλευτούν τον τόπο και τις ζωές σας.

Και όπως σοφά διατύπωσε ένας φίλος :

“Ούτε ανάπτυξη, ούτε αποανάπτυξη, ζωή ρε μαλάκες, ζωή.”

Ο λαθρομετανάστης κροκόδειλος.

Κακός χαμός με ένα κροκοδειλάκι που άφησε (;) κάποιος “συνάνθρωπος” στο τεχνητό φράγμα ενός ποταμού στην Κρήτη.

Να το πιάσουμε γιατί θα μας φάει , θα μας φάει τα ζωντανά μας , τρώει τις πάπιες κι ένα σωρό άλλες φοβίες ανασφαλών ανθρώπων που καθετί που ξεπερνά την καθημερινότητα και εξάπτει τις φοβίες τους αντιδρούν υστερικά ζητώντας άμεση απομάκρυνση ακόμα και αφανισμό.

Ο μύθος της “κοκκινοσκουφίτσας” και του κακού λύκου , αρχέτυπο της απειλής της φύσης ενάντια στον άνθρωπο – εξουσιαστή  βρήκε την σύγχρονη αποτύπωσή του στον κροκόδειλο της Κρήτης.

Ένα ζώο που ο άνθρωπος θέλησε  (όπως όλα τα άλλα) να το κάνει pet για δείξει την ανωτερότητά του , να τα χρησιμοποιήσει ως αυτοεπιβεβαίωση , να τα χρησιμοποιήσει ως ψυχοθεραπεία και συντροφιά , έφτασε στο σημείο να αποτελεί απειλή για τον πολιτισμό και την “φυσιολογική ζωή” και άρα απειλή που πρέπει να εξουδετερωθεί.

Στα 300χλμ πιο βόρεια  , σε ζωολογικό κήπο(φυλακή) της Αθήνας ζουν κροκόδειλοι σε αιχμαλωσία.Ακόμα και 3.000 χλμ βορειότερα , σε ζωολογικούς κήπου της Μόσχας , οι νοικοκυραίοι βλέπουν αυτοί και τα παιδιά τους ,κροκόδειλους σε αιχμαλωσία πληρώνοντας ακριβά την περιέργειά τους. Απαγορεύει ο πολιτισμός μας όμως  , οι ανοιχτές δυτικές δημοκρατίες μας , της ελεύθερη ύπαρξη πλασμάτων στη φύση , ό,τι είδους και να είναι , ακόμα και ανθρώπων.

Να πιαστεί ο κροκόδειλος , να αιχμαλωτιστεί και να κλειστεί σε φυλακή – ζωολογικό κήπο , να εξαλειφθεί η απειλή , να κάνει πράξη το κράτος τη μηδενική ανοχή , να δώσει ένα παράδειγμα πλήρους ελέγχου της κοινωνίας , να υπάρξει ασφάλεια και κανονικότητα και όλα αυτά όχι μόνο με την σύμφωνη γνώμη της ¨κοινωνίας” αλλά και κάτω από την αγωνιώδη παράκληση των κατοίκων να έρθει το κράτος να τους σώσει.

Αυτή η νοοτροπία και ” λογική ”  εμφάνισε τους πρόσφυγες ως λαθρομετανάστες (να υπάρξουν οι κροκόδειλοι στο φυσικό τους περιβάλλον , να υπάρξουν οι πρόσφυγες στη πατρίδα-φυσικό τους περιβάλλον).

Αυτή η νοοτροπία γέμισε το αιγαίο νεκρά κουφάρια ανθρώπων ,  αυτή η νοοτροπία έχτισε φράχτες στον Έβρο , αυτή η νοοτροπία έφτιαξε αμυγδαλέζες και κορίνθους.

 

Ο ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟΣ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΦΑΙ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ.

ΝΑ ΡΙΞΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΘΗΛΥΚΙΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ Η ΖΩΗ ΤΟΥ.

ΨΟΦΟ ΡΕ ΓΑΜΗΜΕΝΟΙ – ΑΝΑΣΦΑΛΗ – ΠΕΡΙΚΛΕΙΣΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

ΠΟΡΕΙΑ στο ΚΕΝΤΡΟ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ, ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΙΟΥΝΙΟΥ

 

 

 

a1sx2_Thumbnail1_Hungry-for-justice_2_---Copy.jpg

 

Αναχώρηση από Αθήνα την ΚΥΡΙΑΚΗ 15/06, στις 10:30, ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΑΤΗΣΙΩΝ
Η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης, καλεί την Κυριακή 15 Ιουνίου (Διεθνής Ημέρα Δράσης Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης) σε συγκέντρωση και πορεία έξω από το κέντρο κράτησης Κορίνθου. Για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στους αγωνιζομένους μετανάστες οι οποίοι με κάθε δυνατόν τρόπο αντιστέκονται στην βαρβαρότητα του εγκλεισμού τους, για να απαιτήσουμε το κλείσιμο όλων των Στρατοπέδων Συγκέντρωσης.

Θα συναντηθούμε στις 10:30 στο Μουσείο στην Πατησίων και θα αναχωρήσουμε με πούλμαν. Στην Κόρινθο θα πραγματοποιηθεί πορεία μέσα από την πόλη προς το Κέντρο Κράτησης και μετά συνέλευση με τοπικές ομάδες/ πρωτοβουλίες.

Η αναχώρηση από την Κόρινθο προς την Αθήνα θα γίνει στις 17:00.

Όσοι και όσες επιθυμούν να συμμετέχουν στην πορεία ας δηλώσουν συμμετοχή το συντομότερο για να γνωρίζουμε πόσα πούλμαν θα χρειαστούμε.

Τηλέφωνο: 210-3813928 (16:00 -21:00) ή μέσω mail στο nodetention@gmail.com

ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ

ΕΠΟΜΕΝΗ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ: Τρίτη 24 Ιουνίου, Θέατρο Εμπρός

…..

Σε κινητοποίηση βρίσκονται οι κρατούμενοι στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης μεταναστών της Κορίνθου, διαμαρτυρόμενοι για την επ’ αόριστο παράταση της κράτησης πέραν του 18μηνου, του ανώτατου ορίου που προβλέπει ο νόμος για εξαιρετικές περιπτώσεις. Όπως οι ίδιοι μάλιστα αναφέρουν στην ανακοίνωση τους:
“Όταν άνοιξαν τα κέντρα κράτησης, η ελληνική κυβέρνηση δημοσίευσε ένα νόμο σύμφωνα με τον οποίο η μέγιστη περίοδος κράτησης προσφύγων ήταν έξι μήνες. Έπειτα αύξησαν την περίοδο κράτησης σε ένα χρόνο, ύστερα σε ενάμισι χρόνο και σήμερα αυτή είναι η μέγιστη περίοδος που ο ελληνικός νόμος επιτρέπει. Αλλά έπειτα, ξαφνικά, πριν λίγες εβδομάδες αύξησαν επιπλέον τη διάρκεια κράτησης σε επ΄ αόριστον κράτηση!!! Με τη συστηματική και επ’ αόριστον κράτηση η ελληνική κυβέρνηση μας σκοτώνει. Μας τρώνε τις ζωές μας και σκοτώνουν τα όνειρα και τις ελπίδες μας μέσα σε φυλακές. Και όλα αυτά τη στιγμή που κανείς από εμάς δεν έχει διαπράξει κανένα αδίκημα.”

Οι έγκλειστοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης βρίσκονται σήμερα σε έναν χώρο «εκτός νόμου» χωρίς δικαιώματα, χωρίς καμία νομική πρόβλεψη ή προστασία, ούτε αιχμάλωτοι, ούτε κατηγορούμενοι παρά απλοί κρατούμενοι. Η επιδίωξη του κράτους να τους διατηρεί σε ένα νομικό κενό και σε μια αόριστη κράτηση, φανερώνει με τον πιο έκδηλο τρόπο την προσπάθειά του να καταστήσει αόριστη όχι μόνο την περίοδο της κράτησης τους αλλά και την ίδια τη φύση του εγκλεισμού τους. Άλλωστε εδώ και χρόνια οι μετανάστες-ριες παρουσιάζονται ως ο εξωτερικός και εσωτερικός εχθρός, εμπνέοντας τον φόβο στο γηγενή πληθυσμό και βιώνοντας διαρκώς το φόβο του ελέγχου, του εγκλεισμού, της απέλασης. Οι μετανάστες που βρίσκονται έγκλειστοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αντιστέκονται καθημερινά με απεργίες πείνας και εξεγέρσεις. Είναι επιτακτικό να ριχτούμε σήμερα σε μια μάχη ενάντια στον αποκλεισμό, μέσα από έναν αγώνα διευρυμένης αλληλεγγύης με τους μετανάστες, για το σπάσιμο της κατάστασης εξαίρεσης που διαρκώς επεκτείνεται και εν δυνάμει μας περικλείει όλους-ες.

Μετά από δύο μαζικές ανοικτές συνελεύσεις η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης αποφάσισε μια πορεία για την Κυριακή 15 Ιουνίου (διεθνής μέρα δράσης ενάντια στα Κέντρα Κράτησης) από την πόλη της Κορίνθου προς το κέντρο κράτησης. Η συμμετοχή όλων κρίνεται απαραίτητη σε αυτήν την προσπάθεια, με στόχο τη ρήξη με το γενικευμένο φόβο που επιθυμεί να επιβάλλει η εξουσία και την οικοδόμηση ενός πλέγματος αλληλεγγύης χωρίς αποκλεισμούς. Άλλωστε, αυτό που μας συνδέει με τους μετανάστες είναι η ίδια η καταπίεση της εξουσίας, η στέρηση της ελευθερίας και η επέκταση της κατάστασης εξαίρεσης σε πολλαπλές πτυχές της ζωής μας.

Να κλείσουν τώρα όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης
Αλληλεγγύη στους κρατούμενους μετανάστες-ριες

 

πηγή https://omniatv.com/blog/4471-%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF-%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%83-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%B8%CE%BF%2C-%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%B7-15-%CE%B9%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%85

Φα οαγιε οκοαμαδεχ

Εγβα τβαχ φτεκο γαχε κιε τηκεαμε τεγκεδεο

αφιαχ κε βγεο ζαζεμπε ταζωδταπεκ φη ειπω τευκαπεκ

κοε δεχε

πεγωκ αυζα εχπυβα πε τεριπυνα

πε μεκεδαυκκαφα βοζ μζακηκα

αντεφα ποτ τακαυζε πωτ σεω αυζα λαυβεζα τα

τβακεμε μπε τω σεω πω αζε ελ’χα μεπεζωπα βλυβλυκαζ

 

(I shall be free – Bob Dylan)

σελ. 37