ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ Π.ΕΙ.Ν.Α.Σ.

Χτες το μεσημέρι πήγαμε στο σπίτι της Μαρίας και πίναμε μπύρες.

Πάνω στην κουβέντα μας έβγαλε μια προκύρηξη – μπροσούρα του Συναγερμού Π.ΕΙ.Ν.Α.Σ. που αναφέρεται στις δημοτικές εκλογές , πιθανό του 1982.

Πεινασμένοι είμαστε , νυσταγμένοι , άφραγγοι , συναδελφωμένοι.

Θυμήθηκα το Συναγερμό , δεν θυμόμουν όμως τη μπροσούρα.

Είναι μες το πνεύμα της εποχής και της πλατείας Εξαρχείων.

Αξίζει να θυμηθούμε το τρολλάρισμα των εκλογών εκείνης της εποχής.

Π.ΕΙ.Ν.Α.

 

Ενήλιξ έγινα κι εγώ

στα 18 μου χρόνια

για να ψηφίσω θα σκεφτώ

σε δυό χιλιάδες χρόνια.

Ψηφίστε μας αν έχετε κώλλλο.

Τι κρύβεται πίσω από την επιστράτευση των καθηγητών.

Σκοπός της κυβέρνησης είναι να εξευτελιστούν οι καθηγητές ώστε αυτοί  να αποτελέσουν το παράδειγμα και για όλους τους άλλους εργαζόμενους.Με πρόσχημα την επιστράτευση , επιβάλλει βίαιη αναπροσαρμογή των εργασιακών συνθηκών , που ίσχυαν μέχρι τώρα και με αυτό το τρόπο η επιστράτευση λειτουργεί συμπληρωματικά στις αλλαγές που επιβάλει ο νέος νόμος.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΥΠΑΚΟΗ !

Το παρακάτω κείμενο το είδα στο : http://paideia.forumotion.com

Να καταργηθεί τώρα η επιστράτευση


Όχι στην πολιτική εξευτελισμού των εκπαιδευτικών

Καταγγέλλουμε τη συνεχιζόμενη πολιτική επιστράτευσης των εκπαιδευτικών που έχει επιβάλει η κυβέρνηση και που συνεχίζει να κρατά σε καθεστώς ομηρίας και στρατωνισμού του εκπαιδευτικούς της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

Αποδεικνύεται πως ο στόχος της κυβέρνησης δεν ήταν, όπως ισχυριζόταν, να γίνουν ομαλά οι εξετάσεις, αλλά να πληγεί το θεμελιώδες δικαίωμα των εκπαιδευτικών αλλά και όλων των εργαζομένων, να διεκδικούν με απεργία τα δικαιώματά τους.

Καταγγέλλουμε το Υπουργείο Παιδείας το οποίο μέσω της διοίκησης επιβάλει καταναγκαστικές υποχρεώσεις στους εκπαιδευτικούς. Συγκεκριμένα με εντολές που διαβιβάζονται μέσω διευθυντών εκπαίδευσης επιβάλλει στους εκπαιδευτικούς που εργάζονται σε σχολεία που είναι εξεταστικά κέντρα αλλά δεν εμπλέκονται στις εξετάσεις, να παραβρίσκονται με υποχρεωτική παρουσία (χωρίς να έχουν εργασία αφού βρίσκονται εκτός του εργασιακού τους χώρου) από τις 8 πμ μέχρι τις 2 μμ σε άλλα σχολεία ή ακόμα και αθλητικά κέντρα και γήπεδα!!

Σύμφωνα και με το γνωμοδοτικό σημείωμα του νομικού μας συμβούλου «η πολιτική επιστράτευση, ανεξάρτητα από τα θέματα της ορθής εδραίωσης της κατά το Σύνταγμα και τις διεθνείς υποχρεώσεις της Χώρας, είχε ως υποτιθέμενο στόχο την ομαλή διεξαγωγή των εξετάσεων με την παροχή όχι νέας μορφής καταναγκαστικής εργασίας, αλλά εκείνης που κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων ίσχυε στο παρελθόν και την οποία θα προσέφεραν οι εκπαιδευτικοί εάν δεν είχε μεσολαβήσει η απειλή πραγματοποίησης απεργιακών εκδηλώσεων.
Η κατάλυση άλλων δικαιωμάτων πέραν αυτών που υποτίθεται ότι εξυπηρετούνται από την πολιτική επιστράτευση θα ήταν εκ νέου αντίθετη και προς το Σύνταγμα και προς τις διεθνείς υποχρεώσεις της Χώρας και προς την αρχή της αναλογικότητας, αλλά εμφανώς θα βρισκόταν και πέραν του ουσιαστικού υποτιθέμενου σκοπού της ανάγκης διεξαγωγής πανελλαδικών εξετάσεων και του πλαισίου της συγκεκριμένης πολιτικής επιστράτευσης».

Η επιβολή λοιπόν μιας εξαναγκαστικής υποχρέωσης, οι εκπαιδευτικοί δηλ. να υποχρεούνται σε παρουσία χωρίς έργο σε άλλα κτίρια, είναι εκδικητική και αδικαιολόγητη, καθώς δεν εξυπηρετεί τις συνήθεις και σε οποιαδήποτε εκδοχή ανάγκες των εξετάσεων και των σχολείων. Βρίσκεται εκτός των ορίων ακόμα και της επίταξης.

Καλούμε τους εκπαιδευτικούς να μη φοβούνται και να μην αποδέχονται αυτή την καταφρονητική και εξευτελιστική μεταχείριση. Καμία εντολή πέρα από εκπαιδευτικό και διοικητικό έργο που τους έχει ανατεθεί στην σχολική τους μονάδα δεν είναι νόμιμη.

Τονίζουμε ότι θα στραφούμε με κάθε νόμιμο μέσον εναντίον όσων ασκούν τέτοια μέσα εναντίον των καθηγητών, επιβάλλοντας αδικαιολόγητα και παράνομα μέτρα καταναγκασμού.

Απαιτούμε από το Υπουργείο Παιδείας την κυβέρνηση:

• Να ανακληθούν τώρα αυτές οι παράνομες εντολές για υποχρεωτική παραμονή των εκπαιδευτικών σε άλλα κτίρια από αυτά στα οποία εργάζονται. Οι εκπαιδευτικοί εργάζονται στο χώρο εργασίας τους, όπως γινόταν πάντα.

• Να ανακληθεί αμέσως η πολιτική επιστράτευση των εκπαιδευτικών.

Όταν η δουλεία δολοφονεί.

Αφίσα για το θάνατο συναδέλφισσας στην pizza fan στην Πάτρα

 

Η αφίσα κολλήθηκε σε 2000 κομμάτια στην Αττική και στην Πάτρα. Ο λόγος που βγήκε αυτή η αφίσα ήταν ο θάνατος της Ράντκα Νικόλοβα εν ώρα εργασίας στο κατάστημα pizza fan στην Πάτρα στην οδό αγίας σοφίας. Στην αφίσα, επίσης, περιγράφονται οι συνθήκες εργασίας της πρωινή βάρδιας, (δηλαδή τη βάρδια που η Ράντκα πέθανε). Ακολουθεί το κείμενο της αφίσας.

rantka1

Ή ΘΑ ΥΨΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΜΑΣ
Ή ΘΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ

Η Ράντκα Νικόλοβα, 38 χρονών, ήταν εργάτρια στην κουζίνα σε κατάστημα της pizza fan στην πάτρα. Βρέθηκε νεκρή εν ώρα εργασίας, κλειδωμένη μέσα στο κατάστημα, ημέρα Δευτέρα 14 Γενάρη. Οι πρώτες εκτιμήσεις έλεγαν πως η κοπέλα πέθανε απόκαρδιά. Το θέμα κουκουλώθηκε.
Ως γνωστό, η καρδιοπάθεια δεν είναι αρκετός σαν λόγος για να πεθάνει κάποιος/α. Αλλά ναι, η καρδιά μας στην pizza fan δε φαίνεται να φτάνει.
Σαν εργάτες/εργάτριες στα εν λόγω καταστήματα έχουμε βιώσει από πρώτο χέρι τι σημαίνει να δουλεύει κανείς στην κουζίνα. Όσοι και όσες έχουμε δουλέψει το πρωινό Δευτέρας στην pizza fan ξέρουμε ότι ένα άτομο επωμίζεται απίστευτο φόρτο εργασίας. Ασήκωτες παραλαβές που πρέπει να τοποθετηθούν στην κατάψυξη/ψυγεία -πολλές φορές φτάνουν μισό τόνο. Το μαγαζί χρήζει μεγάλης προετοιμασίας γιατί έχει αδειάσει λόγω π/σ/κ, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να γίνει καθαριότητα σε όλους τους χώρους. Παράλληλα ο εργαζόμενος έχει φορτωθεί όλες τις δουλειές του υπευθύνου (παραλαβές, τσεκάρισμα, υπογραφές, πληρωμές, καταθέσεις, τηλέφωνα που χτυπάνε ακατάπαυστα για διάφορες δουλειές).
Όλα αυτά τα κάνει ΕΝΑ άτομο.
Η πίεση από τους εργοδότες είναι επίσης ανυπόφορη. Όλα αυτά συχνά υπό το βλέμμα του αφεντικού που μέσω καμερών παρακολουθεί από το σπίτι του όλο το μαγαζί και παρεμβαίνει τηλεφωνικά για παρατηρήσεις on the spot.
Η Ράντκα μάλλον ήταν αδήλωτη την ώρα που πέθανε, όπως και πολλοί εργαζόμενοι στην pizza fan.
Η pizza fan δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά τον κανόνα στα μαγαζιά εστίασης όπως και σε πολλά κάτεργα, που στηρίζουν τα κέρδη τους στην ολοένα σκληρότερη εκμετάλλευσή μας.

αναδημοσίευση από http://pizzafanworkers.wordpress.com

Μια απάντηση στο: ”Αναρχία ή Κομμουνισμός;”

Με αφορμή το κείμενο που αναρτήθηκε στο http://mavrhlista.wordpress.com με τίτλο :

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ;

ξεκινήσαμε ένα διάλογο μέσα από τα σχόλια , τα οποία μπορείτε να δείτε παρακάτω. Η απάντησή μου αφορά τη δεύτερη απάντηση που μου δόθηκε από το blog  και σε καμιά περίπτωση το κυρίως άρθρο.

Σκοπός και επιδίωξή μου είναι να συνεχιστεί ο διάλογος έτσι ώστε να μπορέσουμε με επιχειρήματα , όχι να καταδείξουμε την ανωτερότητα της μιας ή της άλλης θεώρησης των πραγμάτων , αλλά για να έρθουμε πιο κοντά.

Δεν είναι προσωπική επίθεση εναντίον των απόψεων αλλά συμβολή στο διάλογο.

metaretriever2 Λέει:
03/05/2013 στις 19:45

η οργάνωση γεννά αρχηγούς,οπότε χαιρετήστε την αναρχία κ μιλήστε για κάτι εντελώς άλλο.

Απάντηση
  • ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ Λέει:
    03/05/2013 στις 23:42

    Δέν νομίζω πως αυτό που λέτε είναι απόλυτο.Άλλωστε κατα την άποψή μου πιστεύω πως σε κάθε κινηματικό χώρο ή έστω οργάνωση θα υπάρχουν και κάποια πρόσωπα τα οποία θα ξεχωρίζουν ώς προσωπικότητες ή ώς προς την προσφορά τους.
    Αυτό δέν είναι απαραίτητα αρνητικό,με την προυπόθεση να αναγνωρίζεται εξίσου ισάξια η προσωπικότητα και η προσφορά των υπόλοιπων ισότιμων μελών του οποιουδήποτε χώρου ή κινήματος.

    Απάντηση
    • metaretriever2 Λέει:
      04/05/2013 στις 16:59

      Απορώ αν θα υπάρξει κάποιος που δε θα καταχραστεί τη θέση που θα του δοθεί θεσμικά.Θεωρώ ότι το νόημα της αναρχίας είναι το ξεπέρασμα των οργανωτικών δομών,που έχουμε γνωρίσει και η αντικατάστασή τους με τον λόγο(με κάθε του έννοια),χωρίς θεσμοποιήσεις και συνεννοήσεις εκ των προτέρων.Πιστεύω ότι όλα πρέπει να ξαναγραφούν από την αρχή σε σβησμένο πίνακα και όχι να χρησιμοποιήσουμε κατάλοιπα της φεουδαρχικής-καπιταλιστικής-νεοφιλελεύθερης εμπειρίας μας ως ανθρωπότητα(και ο κομμουνισμός είναι ένα από αυτά).Γι’αυτό με ψιλοχαλάει ο όρος αναρχοκομμουνισμός,χωρίς να σημαίνει ότι δεν έχω φίλους και γνωστούς που τον θεωρούν ως ΤΗ λύση.

    • ANΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ Λέει:
      04/05/2013 στις 17:42

      Θα ήταν ευχής έργο άν μπορούσαμε να διαγράψουμε μονομιάς όλες εκείνες τις βάσεις που στηρίχθηκε ο άνθρωπος και να αναδημιουργήσουμε την κοινωνία μας απο την αρχή με διαφορετικούς όρους.
      Σίγουρα τότε θα μας ήταν πολύ εύκολο να οργανωθούμε διαφορετικά.
      Κατα την γνώμη μου ο κομμουνισμός έρχεται να αμβλύνει την σχέση του ανθρώπου με την ύλη και την διαχείρισή της.Ξεκινώντας απο αυτό το σημείο θα πρέπει να είμαστε ρεαλιστές.Καθώς ό,τι αφορά εμάς,τον οποιοδήποτε δηλαδή που θέλει το ξεπέρασμα ή την κατάργηση των τωρινών δομών της κοινωνίας θα πρέπει να έχουμε κατα νού και το υπόλοιπο της κοινωνίας και εκεί ακριβώς στόχευε και στοχεύει η όλη θεωρία του κομμουνισμού.Εξ’ου και η ας πούμε “θεοποίηση”του προλεταριάτου.
      Ασχέτως άν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με την μαρξιστική θεώρηση του κομμουνισμού,θα πρέπει να αποδεχθούμε την ανάλυσή του ώς προς το ζήτημα της διαχείρισης των μέσων παραγωγής,ή το ζήτημα της οργάνωσης για ένα ενιαίο μέτωπο που θα μπορέσει να αντισταθεί σε όλο αυτό που βιώνουμε απο τότε που γεννηθήκαμε.
      Εγώ προσωπικά,δέν θεωρώ καμμία λύση ώς την απόλυτη λύση.Όμως πιστεύω πως θα πρέπει να ξεκινήσουμε απο ένα σταθερό σημείο και ύστερα άν το ζητούμενο είναι να ξεπεραστεί και αυτό,να το ξεπεράσουμε.ΆΝ μπορούμε.
      Το να καθίσω να αναλύσω το βαθύ νόημα της Μαρξιστικής θεωρίας ή αντίστοιχα να ονειρεύομαι την αναρχική κοινωνία όπως θα την ήθελα εγώ και μερικές εκατοντάδες ακόμη,νομίζω πως δέν οδηγεί πουθενά.
      Αντιθέτως πιστεύω,πως πλέον έχουμε μάθει απο τα λάθη του παρελθόντος,όχι σαν κομμουνιστές ή αναρχικοί(που είμαστε),αλλά ώς άνθρωποι αποφασισμένοι και στρατευμένοι στο να γκρεμίσουμε αυτό τον κόσμο και στα ερείπιά του να χτίσουμε έναν άλλον.
      Κατα την ταπεινή μου γνώμη πάντα,μπορούμε να ξεκινήσουμε απο τον κομμουνισμό και να πορευτούμε προς την αναρχία,αποδομώντας σιγά σιγά όλες τις κοινωνικές και πολιτικές αυταπάτες στις οποίες έχουμε βαλτώσει.
      Άς μήν ξεχνάμε πως ο περισσότερος κόσμος δέν έχει ιδέα για τί πράγμα μιλάμε και μάλλον δέν πολυενδιαφέρεται.Είναι μιά σημαντική παράμετρος αυτή.Οπότε ας ξεκινήσουμε εμείς και στην πορεία το συνδιαμορφώνουμε.Απο το σημείο μηδέν που είμαστε τώρα,δέν μπορούμε να βρεθούμε στο 8 ή στο 10.
      Το θέμα όμως είναι να ξεκινήσουμε.Και γι’αυτό απαιτείται αυτο-οργάνωση απο τα κάτω και ενότητα ανάμεσα στις δυνάμεις εκείνες που θα δράσουν ανελέητα και χωρίς σκοπιμότητες.Τώρα άν αυτό θα λέγεται αναρχία,κομμουνισμός ή λαϊκό πραξικόπημα ουδόλως προσωπικά με απασχολεί.Ξέρουμε πολύ καλά τί πρέπει να κάνουμε και ξέρουμε πως έχουμε δίκιο.

Με αφορμή το κείμενο του ΑΝΩΝΥΜΟς κ ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ ”Τι είναι αναρχικός κομμουνισμός;” έγραψα ένα σχόλιο και ανοίξαμε ένα διάλογο (στα σχόλια)  με τον διαχειριστή του blog.

Από την αρχή της δεύτερης απάντησης οι ΑΝΩΝΥΜΟΣ κ ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ δηλώνουν την επιφύλαξή τους (με τη φράση ”θα ήταν ευχής έργο…”) στη δυνατότητα που έχουμε να αλλάξουμε τα πάντα. Θεωρώ ότι η αβεβαιότητα , στην ιδεολογία και το σκοπό μας , καθιστά τη θέση μας αδύναμη και προβληματική ως προς την πραγματοποίησή της.

Μ’ άλλα λόγια , δεν μπορεί να αποτελεί η προοπτική της δημιουργίας μιας νέας κοινωνίας προιόν ευχολογίου και αμφιβολιών , το εν και κατά πόσο θα μπορούσαμε να διαγράψουμε τις καταβολές της προηγούμενης κατάστασης.

Στη δεύτερη παράγραφο (”κατά τη γνώμη μου…”) μιλά για άμβλυνση της σχέσης του ανθρώπου με την ύλη και τη διαχείρισή της .

Όποιος αισθάνεται αναρχικός αυτό το θέμα το έχει λύσει. Η σχέση και η διαχείριση της ύλης είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί να μπει σε καλούπια και δόγματα αλλά είναι καθορισμένη από την ύπαρξη του ανθρώπου. Ως υλικός ο άνθρωπος μπορεί να διαχειριστεί και την υπόσταση και το περιβάλλον και τη σχέση του με τον κόσμο με πολύ μεγαλύτερη ευκολία από ότι φαντάζονται οι φιλόσοφοι και οι καθοδηγητές του ανθρώπινου μυαλού  τόσα χρόνια. Το ένστικτο  μπορεί να μας οδηγήσει σε πολύ πιο σίγουρους δρόμους απ’ ότι οι ”λογικές ” ή ” λογικοφανείς” θεωρίες. Η σχέση μας με την ύλη είναι καθορισμένη ”εκ φύσεως”.

Η φράση ”θα πρέπει να είμαστε ρεαλιστές”  μου δημιουργεί έναν ισχυρό ενδοιασμό και η απάντησή μου είναι ότι , αν είναι να είμαστε ρεαλιστές , τότε ας μείνουμε στο υπάρχον σύστημα ( τόσο κυνικά ).

Ο όρος ρεαλισμός (real) έχει να κάνει με την πραγματικότητα  , όπως την αντιλαμβάνεται το σημερινό ισχύον σύστημα. Σε καμιά περίπτωση δε θα σκεφτώ ή δράσω ρεαλιστικά γιατί τότε πέφτω στην παγίδα , οι ολικές αλλαγές που επιθυμώ να επιφέρω , να μην είναι τίποτα άλλο παρά μια μικρή διόρθωση του ισχύοντος συστήματος.

Περιττό να σου πω πως θέλω και το ξεπέρασμα και την κατάργηση των τωρινών δομών , χωρίς όμως να δίνω το βάρος , που δίνεις εσύ , στο ”υπόλοιπο της κοινωνίας”.

Το σύστημα έχει κατορθώσει πολύ εύκολα να δημιουργήσει στους ανθρώπους την εντύπωση πως τα πράγματα πάντα έτσι ήταν και ποτέ δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν μ’ άλλον τρόπο. Η πλειοψηφία το δέχτηκε αυτό άκριτα και εξ ορισμού με αποτέλεσμα να μην μπορώ να τη θεωρώ σύμμαχό μου στην προσπάθειά για αλλαγή του κόσμου. Εμείς δηλαδή , είμαστε ακριβώς αντίθετα από τον όρο ”θεοποίηση του προλεταριάτου”.

Σε καμιά περίπτωση δε θα φανταζόμουν ένα νέο κόσμο που να αντικαθιστούσε τα fanum και τις προκαταλήψεις του παλιού κόσμου με καινούρια. Ούτε θεοποιήσεις , ούτε δικτατορίες , ούτε και δημοκρατίες. Αταξικός κόσμος , χωρίς καθόλου ”αξίες” ,  ”παραδόσεις” και  ”θεσμούς” όπως τους γνωρίσαμε και μας επιβλήθηκαν ως τώρα. Η θέση μας είναι ότι πρέπει να καταλάβουμε τη μηδαμινότητα και το εφήμερο της ανθρώπινης ύπαρξης και να μην δημιουργούμε μεγαλοιδεατισμό ή μονομανίες στο ”πλήθος”. Αν αντικαταστήσουμε τον όρο άνθρωπος με τον όρο προλετάριος , τότε θα οδηγηθούμε σ’ ένα άλλο δομημένο σύστημα , αντίστοιχο του καπιταλισμού , με νόμους , όρους και ιδεολογία που θα δημιουργήσουν την , εκ των πραγμάτων , μετά-υποδούλωση του ανθρώπου.

Και δεν είναι καθόλου ”ας πούμε ”θεοποίηση” του προλεταριάτου” αλλά είναι καθαρά η ΘΕΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ , ως ύψιστη οικονομική και κοινωνική κατάσταση.

Είναι ανάγκη να καταλάβουμε ότι τα προτάγματα αναρχίας και κομμουνισμού είναι εντελώς διαφορετικά .

Δεν μπορείς να λέγεσαι αναρχικός όταν κουβεντιάζεις για την μετά-κοινωνία με οικονομικούς και τεχνοκρατικούς όρους.

Η όλη σύγχυση πάνω στο θέμα έχει τη ρίζα της , πιστεύω , στο ότι υπάρχουν πολλοί ”σύντροφοι” που θεωρούν την ύπαρξή τους κάτι το ιδιαίτερο και την ανθρώπινη φυλή ως κυρίαρχη και σπουδαία.

Πρώτο μάθημα ζωής για κάθε αναρχικό θα έπρεπε να είναι το ότι δεν είμαστε παρά μια τρίχα απ’ τ’ αρχίδια του σύμπαντος και άρα δε δικαιούμαστε ούτε σ’αυτό , ούτε σ’ οποιοδήποτε σύστημα να θέλουμε να παίξουμε κομβικό ρόλο στην εξέλιξη των πραγμάτων. Μπορούμε να καθορίζουμε ατομικά (και μέχρι ενός σημείου ) τις ζωές μας  , αλλά αποτελεί ύβρη η εμμονή μας να οικονομήσουμε (να θέσουμε όρους – νόμους) στο περιβάλλον και στο σύμπαν που ζούμε.

Στην τρίτη παράγραφο υπάρχει ένα τεράστιο λογικό άλμα . Από που κι ως που προκύπτει ότι  ”θα πρέπει να αποδεχτούμε…”;;;

Αν με ένα αστήριχτο ”πρέπει” φτάσουμε στο σημείο να αποδεχτούμε τη μαρξιστική ανάλυση για το ζήτημα της διαχείρισης των μέσων παραγωγής και οργάνωσης , τότε υποβιβάζουμε την αναρχία σε επίπεδο χαμηλότερο , ακόμα και αυτών των κομμουνιστών.

Για να θεωρεί κάποιος τον εαυτό του κομουνιστή θα πρέπει ν διαβάσει -αποδεχτεί την κομμουνιστική οικονομική θεωρία και την κοινωνιολογία.

Υποβιβάζουμε τη σκέψη και την ιδεολογία της αναρχίας , όταν  λέμε ότι αποδεχόμαστε de facto την κομμουνιστική θεώρηση , όταν αποτελεί ακόμα και για τους ίδιους τους κομμουνιστές προιόν ψαξίματος και ανάλυσης.

Εξάλλου , πολλά έχουν γραφεί ή ειπωθεί για τον τρόπο που θα μπορούσε να λειτουργήσει η αναρχική κοινωνία και θα ήταν προσβλητικό για όλους μας να δεχτούμε άκριτα ένα κομμουνιστικό δάνειο.

Στην τέταρτη παράγραφο διαπιστώνω έναν συντηρητισμό και μια φοβία προς το  ”άγνωστο” , που θεωρώ ότι δεν μπορούν να αγγίξουν έναν αναρχικό.

Συντηρητισμό θεωρώ την άποψη να το παίξουμε εκ του ασφαλούς και να ξεκινήσουμε από την πεπατημένη , δηλαδή από ένα σταθερό σημείο.

Φοβία προς το ”άγνωστο” θεωρώ την άποψη του να ξεκολλήσουμε ή όχι από το πρώτο βήμα που θα κάνουμε και αφού πρώτα ξανασυζητήσουμε το αν χρειάζεται ή όχι .

Τέλος αυτό το ” ΑΝ μπορούμε …” το θεωρώ εκ των προτέρων ηττοπάθεια και αμφιβολία για το αν η αναρχία είναι ο τελικός στόχος – προορισμός ή όχι.

Το ”όμως πιστεύω…” ακυρώνει την πρώτη πρόταση της παραγράφου που αναφέρει ότι δεν θεωρείς καμιά λύση ως μοναδική λύση. Και έρχεσαι με τη δεύτερη πρόταση που ξεκινά με το περιβόητο ”όμως” και δείχνεις τον μοναδικό σίγουρο τρόπο που πιστεύεις ότι θα φτάσουμε στην αναρχία και αυτός ο τρόπος είναι να δεχτούμε ως μόνη λύση τον κομμουνισμό και ύστερα ”αν είναι το ζητούμενο…” να τον ξεπεράσουμε και τέλος βάζεις ακόμα μια προυπόθεση – απαγόρευση με το ” ΑΝ μπορούμε” .

Επειδή ο κομμουνισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια οικονομική θεωρία που υποτίθεται ότι έρχεται να ρυθμίσει το έλλειμμα ισότητας μεταξύ των ανθρώπινων υπάρξεων σε πληροφορώ σύντροφε ότι και αυτό σύστημα είναι και μάλιστα πολύ σκληρό, ισάξιο του καπιταλισμού.

Δεν παλεύω για αλλαγή τρόπου διαχείρισης και αντικατάσταση των άδικων κοινωνικών δομών , αλλά για ανατροπή όλων των ”δεδομένων” που δημιουργήθηκαν από άπληστους , εγωπαθείς χαρακτήρες , που θεώρησαν τον εαυτό τους κυρίαρχο του σύμπαντος και απέθαντους εκμεταλλευτές της ανθρώπινης δυστυχίας .

Στην πέμπτη παράγραφο μιλάς για βαθύ νόημα της μαρξιστικής θεωρίας και για το δίλλημα που ΔΕΝ έχεις για την υπεροχή της απέναντι στο ”όνειρο” της αναρχικής κοινωνίας.

Αυτό μου φανερώνει ότι πιστεύεις στο βαθύ νόημα της μαρξιστικής θεωρίας ενώ τη αναρχική θεώρηση των πραγμάτων τη θεωρείς ένα μακρινό – άπιαστο όνειρο και δεν πολύ- πιστεύεις ότι είναι πραγματοποιήσιμη.

Και μου βγαίνει αβίαστα το ερώτημα : Τι σε κάνει να χρησιμοποιείς τον όρο αναρχικός μετά από αυτό που λες ότι είναι βαθύ και απόλυτο ;

Και το σπουδαιότερο είναι ότι περιορίζεις το αναρχικό ρεύμα σε μερικές εκατοντάδες άτομα.

Αυτό μου δείχνει ότι επιζητάς πλήθος και όχι ποιότητα. Επειδή μπορεί να είμαστε λίγοι και οι κομμουνιστές απείρως περισσότεροι δεν σημαίνει ότι δεν έχει αξία ή διέξοδο ο αγώνας μας.

Το ‘‘δεν οδηγεί πουθενά..’‘ αρκεί από μόνο του να σε κάνει να αφαιρέσεις το αναρχικός πριν το κομμουνιστής και να προσδιορίζεσαι με αυτό που πιστεύεις οτι θα σε οδηγήσει σε έναν καλύτερο κόσμο.

Στην έκτη παράγραφο πέφτεις στη λούμπα της αστικής σκέψης που έχει θεοποιήσει το περιβόητο ”η ιστορία διδάσκει”. Σε πληροφορώ ότι ποτέ η ιστορία δεν δίδαξε γιατί απλούστατα αυτό που εμείς γνωρίζουμε ως ιστορικό συμβάν δεν είναι τίποτα άλλο παρά η οπτική ματιά του συστήματος όπως αυτή μεταφέρεται ως προπαγάνδα. Εξάλλου δεν είναι δυνατόν να διδάσκει τίποτα , κανένα ιστορικό ”γεγονός” γιατί οι συνθήκες και οι άνθρωποι διαφέρουν αν όχι από λεπτό σε λεπτό , σίγουρα από αιώνα σε αιώνα.

Στην έβδομη παράγραφο (ξέρω ότι σίγουρα είναι λεκτικό λάθος της στιγμής ) χαλάστηκα ιδιαίτερα γιατί θεωρείς την γνώμη σου ταπεινή, Οι ταπεινές γνώμες είναι γνώμες καθοδηγούμενες και δεν ταιριάζει καμιά ταπεινοφροσύνη  , ούτε καν της ευγένειας  , σε κάποιον που βλέπει τη σαπίλα των ιδεολογημάτων του συστήματος και έρχεται να προτείνει κάτι ανατρεπτικό.

Στην ουσία όμως της παραγράφου μιλάς για σταδιακή πορεία προς την αναρχία μέσω του κομμουνισμού.  Το σέβομαι αλλά δεν το δέχομαι σε καμιά περίπτωση.

Δεν μπορώ να δεχτώ ότι θα πρέπει να αντικαταστήσουμε ”σιγά-σιγά όλες τις κοινωνικές και πολιτικές αυταπάτες”. Η αναρχία πρεσβεύει την άμεση και βίαιη ρήξη και ανατροπή του ”πολιτισμού” , όπως τον δημιούργησαν και τον επέβαλαν άρρωστα μυαλά.

Δεν μπορώ να δεχτώ να αντικαταστήσουμε ένα σύστημα , με ένα άλλο σύστημα που θα μετριάζει τις αδικίες του παρελθόντος και θα θεωρεί την εργασία π.χ. ως εξαγνισμό της δημιουργικότητας των ανθρώπων.

Στην όγδοη και τελευταία παράγραφο της απάντησης μιλάς για τη ”σημαντική παράμετρο” της άγνοιας του κόσμου για το τι είναι αναρχία.

Εδώ βρίσκω και τη μεγαλύτερη διαφορά μας.

Πιστεύω ότι όλοι (ακόμα και ο σκλάβος 50 γενεών ) έχει μέσα του (παρά την προπαγάνδα του συστήματος) τη φλόγα και τη δίψα για αγνή και άδολη ελευθερία. Η αναρχία δεν είναι για μένα θεωρία αλλά τρόπος και αντίληψη ζωής. Δεν χρειάζεται να κλειδωθούμε σε βιβλιοθήκες ή σε αίθουσες διαλόγου για να εντρυφήσουμε στη σκέψη των θεωρητικών της αναρχίας (γι’ αυτό δεν αναφέρω μέχρι στιγμής κανέναν τους ), αλλά να αφήσουμε τους εαυτούς μας ελεύθερους να καταλάβουν ότι :

– καμιά ιδιαίτερη αξία δεν έχει η ύπαρξή μας και ότι δεν είμαστε κάτι σπουδαιότερο  από οποιοδήποτε ζώο ή πέτρα.

– ερχόμαστε στη ζωή για να περάσουμε καλά και

– η ελευθερία που ευαγγελιζόμαστε δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέσο για να κατακτήσουμε την προσωπική ευτυχία.

Αντίθετα εσύ μου μιλάς για στάδια απελευθέρωσης , για οργάνωση και αυτοοργάνωση. Βλέπω , για το πρώτο , τον άμεσο και βαθύ επηρεασμό σου από τη μαρξιστική θεώρηση που θεωρεί το σοσιαλισμό ως ενδιάμεση στάση προς τον κομμουνισμό.

Καταλαβαίνω ότι είσαι της άποψης για βήμα – βήμα πορεία , αλλά δεν μπορώ να καταλάβω ούτε και να εμπιστευτώ καμιά απ’ τις ενδιάμεσες στάσεις – θεωρίες.

Όσο για το δεύτερο , δηλαδή ”αν λέγεται αναρχία , κομμουνισμός ή λαικό πραξικόπημα” εδώ έχω σοβαρότατες αντιρρήσεις. Δεν μπορούμε να λέμε ότι το πρόταγμα μας είναι συγκεκριμένο αλλά ο στόχος μας νεφελώδης .

Ξέρω που θέλω να πάω και οφείλω να χαράξω το δρόμο μου για να φτάσω εκεί.

Πολύ φοβάμαι ότι δεν έχουμε ξεκαθαρίσει εντελώς μέσα μας που ακριβώς θέλουμε να πάμε και πατάμε σε δυο διαφορετικές βάρκες.

Εγώ βλέπω προς τα που βαδίζουν οι καταπιεστές , οι συστημικοί , οι έμποροι ελπίδων , οι εκμεταλλευτές και οι παραδομένοι και πάω προς την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση.

Μαζί με εμάς υπάρχουν και άλλοι πολλοί που αντιστέκονται και παλεύουν .

Θεωρώ ότι πρέπει πολύ σύντομα να καθίσουμε νηφάλιοι για να κουβεντιάσουμε έτσι ώστε να ακουστούν όλες οι απόψεις και οι θεωρήσεις που έχει ο καθένας από εμάς και να ακολουθήσει ο καθένας το δρόμο του προς την κατεύθυνση που θεωρεί ότι θα μας ελευθερώσει.

Μεθοδεύσεις , ύπουλα παιχνίδια , απόπειρες ποδηγέτησης και κόλπα του παλιού συστήματος θα πρέπει να αποκλειστούν καθώς και οτιδήποτε έχει σχέση με τον συστημικό τρόπο σκέψης.

Πάντα θα θεωρώ σύντροφό μου αυτόν που βρίσκεται στους δρόμους πλάι μου και πολεμάει αυτό που μας καταπιέζει.

Δεν τραβάω κανένα ζόρι να συγκρουστώ με άτομα που θεωρούν ότι ο χώρος τους ανήκει. Δεν διστάζω να κάτσω δίπλα σε οποιονδήποτε είναι ανοιχτός σε διάλογο επιχειρημάτων.

Θεωρώ ότι μπορώ  να χρησιμοποιήσω ότι μέσο μου παρέχει το σύστημα για να μπορέσω να το ανατρέψω.

Θα σε δω στους δρόμους , ελπίζω από την ίδια πλευρά , γιατί αν επικρατήσει σοσιαλισμός – κομμουνισμός , τους αναρχικούς θα εξολοθρεύσουν πρώτα επειδή για όλα τα συστήματα είμαστε η συνείδηση  των ανθρώπων.

Υ.Γ.1 Ο Κροπότκιν είχε πει ότι όλοι οι αναρχικοί είναι κομμουνιστές , ενώ όλοι οι κομμουνιστές δεν είναι αναρχικοί. Εγώ συμπληρώνω ότι ακριβώς αυτοί οι κομμουνιστές που δεν είναι αναρχικοί θα καταλάβουν την εξουσία και θα έχουμε τη διαιώνιση του συστήματος τους.

Υ.Γ.2 Έχω μετρήσει πάνω από 50 προσδιορισμούς μετά τον ορισμό κάποιου ως αναρχικό και δεν με στεναχωρεί καθόλου το θέμα του να εκφράζεται κανείς όπως θέλει. Αυτό που έχω να πω όμως είναι ότι θα ήταν καλό να ζυγίζουμε τις θέσεις μας και να προσδιοριζόμαστε στη  βάση αυτού που πιστεύουμε-εμπιστευόμαστε περισσότερο.

Ούτε ετεροπροσδιορισμός , ούτε αυτοπροσδιορισμός . Εκεί που μας λέει – οδηγεί το μέσα μας.

Υ.Γ.3 Η παθογένεια των ιδεολογιών είναι η οργάνωση , που ξεκινά ως αυτοοργάνωση και στο τέλος καταντά γραφειοκρατία και απόλυτα κάθετη οργάνωση.

Υ.Γ.4 Οι αναρχικοί δεν είναι αριστεροί γιατί και σημειολογικά οι όροι αριστερός – κεντρώος – δεξιός έχουν να κάνουν με τη θέση που κάθονταν οι ”αντιπρόσωποι του λαού” στη βουλή της γαλλικής ”δημοκρατίας”. Ποτέ οι καθαροί αναρχικοί δεν πήραν θέση αντιπροσώπου , γιατί απλούστατα δεν ζήτησαν την ψήφο συνανθρώπων τους για να τους εκπροσωπήσουν.

Συλλογικότητα : ” Ήττα ”

Εμείς είμαστε αναρχικοί.

Εμείς δεν είμαστε ούτε αριστεροί, ούτε κομμουνισταράδες πατριώτες, ούτε κομματόσκυλα, ούτε πολεμάμε πλάι σε εθνικόφρονες και άλλα σκουλήκια. Εμείς είμαστε αναρχικοί.

68 χρόνια από την “αντιφασιστική νίκη των λαών”

Εγώ παιδί του ελληνικού λαού, ορκίζομαι να αγωνιστώ πιστά από τις τάξεις του ΕΛΑΣ, χύνοντας και την τελευταία ρανίδα του αίματός μου, σαν γνήσιος πατριώτης για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του λαού μας, κι ακόμα να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιος του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω αν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δε γίνει ο λαός νοικοκύρης στον τόπο του”.

Ο όρκος της πρώτης αντάρτικης ομάδας στη Ρούμελη που έγραψε ο Άρης Βελουχιώτης και δόθηκε το 1942 στη Γραμμένη Οξιά, Ριζοσπάστης.

  Γιατί καμιά σχέση δεν έχουν αυτοί, οι υμνητές των ΕΛΑΣιτών και των ΟΠΛΑτζήδων σταλινικών με την Αναρχία. Ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν υπήρξε μια κορυφαία νίκη απέναντι στο φασισμό, αλλά ακόμη ένας πόλεμος της Εξουσίας. Και σε κάθε τέτοιο πόλεμο, οι αναρχικοί συμμετέχουν ως αναρχικοί εξεγερμένοι και όχι ως φαντάροι των εξουσιαστικών μπλοκ.

Σε όσους φαντασιώνονται ακόμη κονσερβοκούτια και εκκαθαρίσεις, απαντούμε ότι τράβηξαν μόνοι τους τη διαχωριστική γραμμή. Για εμάς, αυτή η φαντασιακή σύνδεση των αναρχικών με τον ΕΛΑΣ, το στρατιωτικό βραχίονα του ΚΚΕ, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια αγωνιώδης αναζήτηση ενός παρελθόντος, έστω και κίβδυλου, που χρειάζονται κάποιοι για τονώσουν την ψυχολογία τους και να το προτάξουν σαν ετοιματζίδικη λύση στα φαντασιακά του μαζικά υποκείμενα. Για εμάς δεν είστε τίποτα άλλο, παρά μαρξιστικά υποπροϊόντα, σταματήστε να ιδιοποιείστε την Αναρχία και ενωθείτε επιτέλους με το υπόλοιπο κόκκινο κοπάδι. Εμείς δεν είμαστε εγγόνια εθνικοφρόνων κομμουνιστών, ούτε είμαστε διατεθειμένοι να γίνουμε κιμάς στην κρεατομηχανή του Κράτους. Οι “κόκκινοι” ήρωες μπορούν να πλαισιώσουν αν θέλουν την Εξουσία από τα αριστερά. Εμείς θα συνεχίσουμε να είμαστε αναρχικοί μηδενιστές. Θα συνεχίσουμε να προτάσσουμε τη διαρκή αναρχική εξέγερση, την επίθεση στο Κράτος και την Κοινωνία. Εκείνοι μπορούν να συνεχίσουν να υμνούν το Βελουχιώτη, τον ΕΛΑΣ και τη σοσιαλιστική πατρίδα.

Γιατί οι αναρχικοί δεν πολεμούν τους πολέμους του Κράτους, δεν ενώνονται με την πλέμπα σε εθνικοαπελευθερωτικά μέτωπα, δε θυσιάζονται στο βωμό επαναστατικών υποκειμένων και ανώτερων ιδανικών.

Την ίδια ώρα που  ο φασισμός είναι θάνατος του πνεύματος, ο σοσιαλισμός είναι θάνατος της δύναμης. Και η κοινωνία δεν παίρνει θέση, γι’ αυτό ακριβώς είναι τέτοια. Φάντασμα, σώμα μη-σώμα, τίποτα παραπάνω από ένα κοπάδι ανδρεικέλων. Και  περιμένετε από τον κοινωνικό βάλτο συνδρομή… Μα ζητάτε από την κοινωνία να εξεγερθεί εναντίον του ίδιου της του εαυτού ! Εναντίον της ίδιας της της φύσης, εκείνης της βαθιά φασιστικής φύσης.

Από το κείμενο “Μηδενισμός και Οργάνωση” – Πρώτος Χαοτικός Κύκλος” Μηδενιστική Πορεία – τεύχος 1ο

  Μακριά από δίπολα δηλώνουμε ότι ο αναρχικός αντιφασισμός ή θα είναι ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ή δε θα είναι ΤΙΠΟΤΑ. Τα εναπομείναντα σταλινικά κατακάθια που κραδαίνουν ακόμη τα κονσερβοκούτια, ας έχουν τα κεφάλια τους κοντά στους ώμους.

 

 

Μέτωπο Αναρχομηδενιστικής Συνείδησης για τη διάχυση του Αρνητικού

αναδημοσίευση από athens.indymedia.org

Συνέλευση καθηγητών ΕΛΜΕ Πάτρας 14/05/2013

Με τη μεγαλύτερη συμμετοχή (πάνω από 700 καθηγητές) , από τη δεκαετία του ’90 πραγματοποιήθηκε η συνέλευση της ΕΛΜΕ Αχαίας.

Πλήθος ομιλητών δημιούργησαν αγωνιστικό κλίμα και υπερψήφισαν με συντριπτική πλειοψηφία την πρόταση της ΟΛΜΕ για 24ωρη απεργία την Παρασκευή 17 Μάη και πενθήμερη για  την επόμενη εβδομάδα.

Η πρόταση της ΟΛΜΕ ψηφίστηκε με τις εξής προσθήκες : 

– σπάσιμο της επιστράτευσης

– απόφαση για πολιτική απεργία

– κανένας συνάδελφος με ειδικές ανάγκες να μην απολυθεί

– πορεία μετά το τέλος της σημερινής  συνέλευσης από το εργατικό κέντρο ως το κέντρο της Πάτρας

– συγκέντρωση την Πέμπτη 16 Μάη στις 7 το απόγευμα στην πλατεία Γεωργίου και ανοιχτή συνέλευση της ΕΛΜΕ 

– συνέχιση των κινητοποιήσεων την Παρασκευή , σύμφωνα με τις αποφάσεις της συνέλευσης της Πέμπτης

Η συνέλευση που άρχισε στις 7 , τελείωσε στις 10:30 και ακολούθησε πορεία στο κέντρο της Πάτρας από 1000  περίπου καθηγητές και αλληλέγγυους.

 

the horror did not end at #manolada

translated by @Cyberela for http://bloodstrawberries.tumblr.com/

Yesterday at 09/05/13 at 18:05 the phone rang.

It was Kamal, an Afghan refugee-laborer, whom we met and exchanged phone numbers at Manolada.

He told me that he and 16 other compatriots went to ask their 45-days wage for work they offered at Vagelatos strawberry producer.

We’ll have to clarify here the way they hired and paid those refugees-workers:

The producer – landowner, finds the “leader” of a workers group and makes the proper agreements with him. They arrange the work days and the fee(regarding the current case, for 45 days of labor, the workers would be paid €350 each).

The “leader” of the group supervises his fellow workers and when the work is done he carries the wages from the boss to the workers, keeping for himself a considerable amount.

Let’s get back to the phone call.

Kamal told me, that his compatriot did not pay them and told them that the boss didn’t have any money to give them now and that they will receive their fees later.

He asked me “what should we do”? I told him to wait for the next day, to stay calm and be alert so that the incidents of the shootings at Manolada will not be repeated.

At 23:21 in the evening, Kamal calls me again, he was very upset and he told me that two of his fellow compatriots were stabbed.

From what I understood, the 17 laborers sat down to eat their dinner and after they finished their meal, they exited their shack to wash their dishes at the outdoor faucet.

There, Nasis or Nazir was waiting for them and after he stabbed one of the workers in the back and stabbed another worker in the thigh, he fled.

I told Kamal to call 911 and transfer the injured at the Health Center at Vardas (4 km from there).

He told me that no one has papers (migration papers) and that he is afraid to call for an ambulance because the police will arrive and will arrest them all.

I told him to take the wounded on the main road and stop a car to help them and transfer them at the Health Center.

He hanged up the phone and I started reporting the issue on Twitter while calling reporters who live in Athens.

A well known reporter called Kamal and as he told me he found him at the police station.

The police officer asked Kamal who was he talking with and took his phone from his hands. When the officer realized to whom Kamal was talking to he informed the journalist that the issue is under control and that the Bangladeshis (migrants was all the same to him) clashed between themselves and that the greek employer had already paid the “leader” – middleman of the “foreigners” and that he kept the money.

As I learned later from Kamal, the migrant who was most seriously injured in the back, was transferred at Patra’s hospital.

They asked from Kamal that I should talk to the officer, but the voice that was heard from the phone said “NO NO”!

Today, 10/05/2013, I called Kamal early in the morning. His phone was off.

I must point out that I realized that they will try to present the incident as a dispute between the “leader” and the workers for keeping their wages for himself (the leader).

Anyway, the fact is that basic human rights are not recognized regarding refugees land laborers making them vulnerable to the barbarity of their boss as well as to the exploitation of their compatriots’ cartels.

The right to get paid for their work can be easily not recognized because they cannot resort to any institutional authority of the state, because they don’t have immigration documents, therefore they don’t exist.

I must point out once again that the agreed net fee for the 45 day work is €217 from the €350 in total.

The rest of their wage (the €133) will be kept for the shacks’ rent allocated by the employer and for the middleman’s fee.

The crime continues at Manolada and I fear that if nothing is done IMMEDIATELY with their documents and the work – residence permits, the situation will become rougher in the coming days.

Manolada’s strawberry production covers less than 10% of the total agricultural production.

The refugees land laborers work also at the tomatoes, lettuce, peppers and other agricultural products’ greenhouses of this region all year.

The Blood Strawberries boycott is ineffective if not combined with other products that are produced there under those unacceptable conditions.

Until this moment at 12:43, I managed to communicate with Kamal.

He is being IMPRISONED at Patra because he has no immigration documents along with the rest of his compatriots.

I fear that Kamal will be charged.

kamal

 

Kamal  is the man carrying the yellow flag with the plaid shirt in the center of the photo.

15:30 Kamal reached his shack – he is well.

Their owed money were confiscated by the police and our actions are now directed towards to be given to the workers.

He thanks you all for the interest you have showed.