Good morning voters ;)

Advertisements

Μια άλλη 25η Μαΐου

Χαίρομαι που επιτέλους λέγονται τα πράματα με το όνομά τους.Απόδειξη το παρακάτω κείμενο.

το είδα στο http://diogenisoskilos.blogspot.gr/

 

Επιστρέφω σπίτι και βρίσκω θυροκολλημένη μια κλήση. Το ελληνικό κράτος, επ’ απειλή φυλάκισης έξι μηνών αν δεν παραστώ, με υποχρεώνει να είμαι μέλος της εφορευτικής επιτροπής για τις Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές της 18ης Μαΐου, αλλά και για τις Ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου 2014.

 

Κοιτάζω το χαρτί και συνειδητοποιώ πως η ημερομηνία 25 Μαΐου μου φέρνει στο μυαλό άλλες καταστάσεις. Στις 25 Μαΐου του 2014 το κράτος με υποχρεώνει να συμμετέχω στις εκλογικές διαδικασίες. Στις 25 Μαΐου του 2011 επέλεξα αυτοβούλως να γίνω μέρος ενός ονείρου. Ακριβώς τρία χρόνια πριν, ξεκίνησε το Κίνημα της Πλατείας Συντάγματος. Το “Κίνημα των Αγανακτισμένων”, όπως ατυχώς αποδόθηκε στα ελληνικά το όνομα του αντίστοιχου ισπανικού κινήματος των “Indignados” της Puerta del Sol, το οποίο εμπνεύστηκε από την εξέγερση της πλατείας Tahrir της Αιγύπτου, που με τη σειρά του εμπνεύστηκε από την εξέγερση στην Τυνησία. Οι εικόνες της “Αραβικής Άνοιξης”, της Τυνησίας, της Αιγύπτου, της Υεμένης, της Λιβύης, της Συρίας, ανεξαρτήτως της εξέλιξης, που δεν γνωρίζαμε τότε, έδωσαν ελπίδα και πίστη στις ευρωπαϊκές χώρες της κρίσης:
#TahrirSquare #Egypt #PuertadelSol #Madrid #Syntagma #Athens, μετά #OccupyWallStreet #GreekRevolution#EuropeanRevolution, και τέλος #GlobeRevolution.

 

Το κοινό όλων αυτών ήταν η επιτακτική -εδώ και τώρα- ανατροπή του καθεστώτος, οι καθημερινές μαζικές, μαζικότατες συγκεντρώσεις δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων όλων των ηλικιών και πολιτικών πεποιθήσεων -εκτός νεοφιλελευθέρων- και η οργάνωση, επικοινωνία και ενημέρωση μέσω μπλογκ, facebook και twitter, για “να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας”.

 

Σήμερα όλα αυτά μπορεί να φαίνονται αφελή, ίσως σε κάποιους ακόμα και αστεία: Greek Revolution! Όσοι συμμετείχαμε όμως καθημερινά και ενεργά το πιστέψαμε. Πιστέψαμε πως μπορούμε να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Ακομμάτιστα. Ειρηνικά! Ξανανακαλύψαμε την αλληλεγγύη, ξανανακαλύψαμε τη δημοκρατία, τις διαδικασίες της άμεσης δημοκρατίας, τις λαϊκές συνελεύσεις. Οργανωθήκαμε σε ομάδες: Γραμματειακή Υποστήριξη. Ομάδα Επικοινωνίας. Multimedia. Ομάδα Περιφρούρησης (Ειρηνοποιοί!). Ομάδα Σίτισης. Ομάδα Καθαριότητας. Ομάδα Καλλιτεχνών. Αλλά και Θεματικές Ομάδες: Ομάδα Άμεσης Δημοκρατίας. Ομάδα Μεσοπρόθεσμου…

 

Μαζί με αυτά όμως ξανανακαλύψαμε και τη γραφειοκρατία: κουτί για τις προτάσεις των πολιτών, φάκελος για τις προτάσεις των ομάδων, άλλος φάκελος για τις προτάσεις των θεματικών ομάδων, άλλος φάκελος για τα θέματα που δεν συζητήθηκαν στην προηγούμενη λαϊκή συνέλευση, συζητήσεις για τη μεθοδολογία επιλογής των θεμάτων προς συζήτηση, ενστάσεις επί των συζητήσεων για τη μεθοδολογία επιλογής των θεμάτων προς συζήτηση…

 

Ξανανακαλύψαμε και τους διαχωρισμούς: Οι “πατριώτες” στην “Πάνω Πλατεία”, οι “αριστεροί” και οι “αντιεξουσιαστές” στην “Κάτω Πλατεία”. “Πάνω”: “Να καεί / Να καεί / Το μπουρδέλο η Βουλή”. “Κάτω”: “Αυτοοργάνωση – Άμεση Δημοκρατία – Να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας”. “Πάνω” σηκώνονται τα χέρια για μούτζες, “Κάτω” σηκώνονται τα χέρια για ψηφοφορίες στις λαϊκές συνελεύσεις. “Πάνω” προσπαθούν να διεισδύσουν ακροδεξιοί και φασίστες, “Κάτω” προσπαθούν να διεισδύσουν η κοινοβουλευτική και η εξωκοινοβουλευτική αριστερά (πλην Λακεδαιμονίων, δηλαδή ΚΚΕ). “Πάνω” απωθούνται οι φασίστες, “Κάτω” απαγορεύονται οι κομματικές σημαίες και τα κομματικά φυλλάδια…

 

Ξανανακαλύψαμε και τα όρια της συμμετοχικότητας στις λαϊκές συνελεύσεις: Μακρές συζητήσεις και ψηφοφορίες για τις καντίνες με τα λουκάνικα που κατέκλυσαν την Πλατεία. Τύπος που σε κάθε συνέλευση μακρηγορεί, φωνάζει, αρπάζει το μικρόφωνο και ουρλιάζει να συστήσουμε άμεσα “Συντακτική Εθνοσυνέλευση” να συντάξει καινούριο Σύνταγμα. Τύπισσα που ζητάει να ψηφίσουμε για την κατάργηση του χρήματος. Παρεμπιπτόντως,  όντως υπερψηφίστηκε η κατάργηση του χρήματος! Πιτσιρικάς με ελαφρό νοητικό πρόβλημα περιγράφει τις εμπειρίες του μετά την ανακατάληψη της Πλατείας, αφού στις 28 και 29 Ιουνίου τα ΜΑΤ απρόκλητα επιτέθηκαν και άδειασαν την πλατεία ανοίγοντας κεφάλια: “Μπήκανε στο μέτρο, και στο κεφάλι, χτυπούσανε τα ΜΑΤ στην πλάτη, και εδώ, εδώ, στο κεφάλι, μέσα στο μέτρο, στο κεφάλι και εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, στην πλάτη, και στο κεφάλι, στο κεφάλι, και μπήκανε και χτυπούσαν, και έριχναν στο κεφάλι, τα γκλοπ, με το γκλοπ στην πλάτη, και εδώ, εδώ, κι εδώ, στο κεφάλι, παντού, στο μέτρο, το γκλοπ, τα ΜΑΤ, το κεφάλι, στο κεφάλι…”, και η Γιώτα μου κάνει νόημα να δω τι γράφει στα πρακτικά ο Γιάννης: “Μπήκαν τα ΜΑΤ στο μέτρο και μας χτυπούσαν στο κεφάλι στο κεφάλι στο κεφάλι στο κεφάλι στο κεφάλι στο κεφάλι στο κεφάλι στο κεφάλι…”

 

Ξανανακαλύψαμε και τον ναρκισσισμό, τον αριβισμό, τον καιροσκοπισμό, τον οπορτουνισμό, τον εισοδισμό, το έμμισθο ή άμισθο επαγγελματικό κομματικό στέλεχος, την καθοδήγηση, τη χειραγώγηση, το καπέλωμα. Ξανανακαλύψαμε τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι: Να μπει στο ψήφισμα το “Έξω από το Ευρώ” ή να μη μπει; Να μπει το “Έξω από την ΕΕ” ή να μη μπει; To be or not to be? Να μπει το “ακομμάτιστα” ή να μπει το” αχρωμάτιστα”; Έχεις λαγό; Έχω λαγό. Έχει ουρά; Κι εμείς οι “άσχετοι”, όπως μας έλεγαν οι “κομματικοί”, να αναρωτιόμαστε: “Ποιανού ουρά είμαστε;”, “Ποιανού πιόνια είμαστε;”, “Ποιοί θα πάρουν σήμερα τα εύσημα από τον ινστρούχτορά τους;”, “εδώ ο ΝΑΡήτης, εκεί ο ΣΕΚήτης, πού ν’ ο ΣΥΡΙΖαίος;”. Εμείς θέλαμε να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, αυτοί θέλανε να πάρουνε τις ζωές μας στα χέρια τους. Αντί για αυτονομία, ανάθεση. Αυτοί, οι “κομματικοί”, θέλανε να γίνουνε (καλύτερος) Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη, εμείς οι “άσχετοι”, θέλαμε την κατάργηση των Χαλιφάτων. Αυτοί οι ρεαλιστές, εμείς οι ουτοπιστές. Εμείς η μαγιά, αυτοί οι φουρναραίοι.

 

Δεν λέω πως δεν βοήθησαν. Χωρίς αυτούς δεν είμαι σίγουρος πως θα αντέχαμε τόσο. Δεν είμαι καν σίγουρος πως δεν θα μας χτύπαγαν τα ΜΑΤ νωρίτερα. Ούτε λέω πως μας επιβλήθηκαν. “Ζυμώσεις” έγιναν. Αλλά το αλεύρι έρχονταν κατευθείαν από τους μύλους της Κουμουνδούρου. Και μπροστά στην επιλογή των νεκρών στους δρόμους, φάνταζε τελικά πιο λογικός ο δρόμος της κάλπης. Και μπροστά στα ανοιγμένα κεφάλια, την ασφυξία, και τα κυνηγητά, έμοιαζε λύτρωση η ψήφος. Και, επίσης, καλός ο αγώνας και η συμμετοχή, αλλά έχουμε και ζωές να ζήσουμε. Και έτσι η αριστερά του 4% έγινε αριστερά του 20%, και η εξωκοινοβουλευτική αριστερά βρέθηκε στους πρόποδες του Κοινοβουλίου.

 

Ήταν όλα μάταια; Όχι. Φυσικά και όχι. Αποτελεί πια μια παρακαταθήκη. Όπως ο Δεκέμβρης του ’08. Ή η 5η Μαΐου του ’10 (αν δεν σας λέει τίποτα η ημερομηνία είναι γιατί μας έμαθαν να αναφερόμαστε σε αυτήν ως “τότε με τη Marfin”). Χωρίς τον Δεκέμβρη του ’08 δεν θα υπήρχε ο Μάιος του ’10. Χωρίς τον Μάιο του ’10 δεν θα υπήρχε η Κερατέα. Χωρίς την Κερατέα τον Δεκέμβρη του ’10 δεν θα υπήρχε το Σύνταγμα το καλοκαίρι του ’11. Χωρίς το Σύνταγμα δεν θα υπήρχε ο Φεβρουάριος του ’12, ούτε οι λαϊκές συνελεύσεις των γειτονιών, ούτε τα κοινωνικά ιατρεία. Δεν θα υπήρχε το κίνημα για την ΕΡΤ το καλοκαίρι του ’13, δεν θα υπήρχαν οι Σκουριές, δεν θα ήταν τόσο μαζικές οι αντιφασιστικές πορείες.

 

Κι εμείς ζήσαμε πράγματα που θα τα κουβαλάμε μαζί μας μια ζωή: Γιατί εκτός από τον γηπεδικό κοκάκια που μας απείλησε πως θα φέρει τους φίλους του να μας κάψει, υπήρχε και ο γηραιός κύριος που με ρώτησε με μια λάμψη εφήβου στα μάτια: “Λες να ξεκινήσει η επανάσταση από την Ελλάδα;”, κι εγώ του απάντησα: “Αν γίνει αυτό, τότε θα μπορώ για πρώτη φορά να δηλώσω περήφανος που είμαι Έλληνας”. Γιατί εκτός από τον τύπο που βρήκε την ευκαιρία να εκφράσει την εξουσιαστική του ροπή επάνω μας, υπήρχε και η κυρία που άρπαξε το χέρι του ΜΑΤατζή για να μην μας χτυπήσει. Γιατί εκτός από τους “χίπηδες”, τους γενικώς και αορίστως “αγανακτισμένους”, και τους κατά φαντασίαν “κινηματικούς”, υπήρχαν και οι αναρχικοί που μπήκαν μπροστά και μας έσωσαν όταν έκαναν επιδρομές τα ΜΑΤ, οι ΔΙΑΣ και οι ΔΕΛΤΑ. Γιατί εκτός από τους φοιτητοπατέρες που πέρασαν την Πλατεία για αμφιθέατρο, υπήρχε και ο Μανόλης ο Γλέζος που ήρθε και μας μίλησε, και έκλεισε ως εξής: “Εδώ και πολλά χρόνια, έρχονται κάθε βράδυ στον ύπνο μου οι σύντροφοι που έχουν χαθεί, και με ρωτάνε: Μανόλη τι γίνεται; Και εγώ δεν έχω τι να τους πω. Σήμερα, που ήρθα εδώ και σας είδα, φεύγω χαρούμενος. Γιατί απόψε το βράδυ, που θα ξανάρθουν οι σύντροφοι στον ύπνο μου, θα έχω τι να τους πω”.

 

Ας μην κοροϊδευόμαστε όμως. Αν υπήρχε κοινωνική επανάσταση, αν είχαμε μετασχηματιστεί σε “επαναστατικά υποκείμενα” (που λένε κι όσοι ξέρουν από τέτοια), αν υπήρχε εξέγερση, ή έστω κάποιο στιβαρό οργανωμένο κίνημα, δεν θα αρκούσαν ούτε πενήντα ΣΥΡΙΖΑ για να μας αποτρέψουν. Η αριστερή κυβέρνηση αυτοεμφανίστηκε ως μια κάποια λύση. Ίσως αυτή να είναι η μέγιστη ανατροπή που αντέχει το πολιτικό σύστημα στην παρούσα φάση. Ίσως αυτή να είναι και η ανατροπή που αντέχουμε κι εμείς.

 

 

Διογένης ο σκύλος: παρών

Ο Χόφα ζει στο μεγάλο λιμάνι

Σχεδίασαν και πραγματοποίησαν οι κινέζοι την επέκταση των  ”εμπορικών” δραστηριοτήτων τους στο μεγάλο λιμάνι. Εκτός από τα νόμιμα εμπορεύματα που διακινούν (και που τα κέρδη είναι προκαθορισμένα και προυπολογισμένα )υπάρχει και το λαθρεμπόριο που αποτελεί το βασικό στόχο και σκοπό αυτής της επιχειρηματικής δραστηριότητας. Ξόδεψαν μερικά δισεκατομμύρια και άρχισαν να μαζεύουν κατευθείαν και νόμιμα και μαύρα κέρδη , στήνοντας ένα μονοπωλιακό μόρφωμα , απ’ αυτά που συνηθίζουν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Ντόπιοι ”κεφαλαιούχοι” και ”εφοπλιστές”  βρέθηκαν να χάνουν το έλεγχο του λαθρεμπορίου που είχαν συνηθίσει να έχουν στο μεγάλο λιμάνι και είδαν τα κέρδη τους να χάνονται. Ένας απ’ αυτούς όμως κατέστρωσε και έβαλε σε εφαρμογή ένα απλό αλλά πανέξυπνο σχέδιο. Αφού έχουν το απόλυτο έλεγχο οι κινέζοι επενδυτές , το μόνο που μένει είναι να αποκτήσει το έλεγχο της λειτουργίας του λιμανιού. Αυτό μπορεί να το καταφέρει αν ελέγξει τους εργαζόμενους στο λιμάνι και στήσει ένα πλήρως ελεγχόμενο από αυτόν εργατικό συνδικάτο που θα έχει το ρόλο του συνεταίρου στο λιμάνι .

Η πρώτη κίνηση που έκανε ήταν να βρει – φτιάξει μια συμμορία που να είναι σε θέση να επιβάλλει τη θέλησή του , χωρίς όμως αυτός να φαίνεται. ”Επενδύει” λοιπόν μερικά εκατομμύρια και αγοράζει την ποδοσφαιρική ομάδα θρύλο – σύμβολο του λιμανιού. Έτσι αποκτά λαικό έρεισμα και ρόλο αδιαμφισβήτητου αρχηγού των πολυάριθμων οπαδών καθώς και των οργανωμένων χουλιγκάνων.

Για να αποκτήσει και θεσμική – πολιτική δύναμη , ξοδεύει μερικά ακόμα εκατομμύρια και ανασταίνει μια ακροδεξιά φασιστική συμμορία. Εκμεταλλεύεται τη δυσαρέσκεια του λούμπεν πληθυσμού τους δίνει ”ιδεολογικό” διέξοδο στην απογοήτευση της φτώχειας και της μιζέριας τους και το κυριότερο ονοματίζει τους εχθρούς στο πρόσωπο των ξένων και κυρίως των αριστερών . Ειδικά οι αριστεροί αποτελούν γι΄αυτόν το μεγαλύτερο εμπόδιο για τον έλεγχο του συνδικάτου που θέλει να στήσει στο λιμάνι. (ποιος δεν θυμάται την επίθεση των φασιστών μέσα στο λιμάνι σε συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ; ) .

Επειδή όμως οι φασίστες και τα τάγματα εφόδου παρασύρονται απ΄την αγριότητά τους και δεν μπορούν να συγκρατηθούν , πολλές φορές ασκούν μεγαλύτερη και φανερή βία απ΄αυτή που διατάχθηκαν.  Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την δολοφονία έλληνα αντιφασίστα και τον κίνδυνο το φασιστικό ”πολιτικό κόμμα” να κηρυχθεί παράνομο οπότε στην ουσία να του είναι άχρηστο.

Έτσι βάζει σε εφαρμογή το επόμενο σχέδιό του που δεν είναι άλλο από το να πάρει στον έλεγχό του ολόκληρη την πόλη του μεγάλου λιμανιού , βάζοντας δήμαρχο σε αυτό έναν υπάλληλό του .  Διαλέγει κάποιον αδίστακτο συνεργάτη του , που τον έχει χρησιμοποιήσει και στην ποδοσφαιρική ομάδα ( οπότε είναι αναγνωρίσιμος ) και που το όνομά του παραπέμπει ( λόγω οικογένειας )  στην κεντροαριστερά. Ρίχνει μερικά ακόμα εκατομμύρια και έχοντας ως συνεκτικό κρίκο της προσπάθειας του να πάρει το δήμο του μεγάλου λιμανιού , τους πολυπληθείς οπαδούς της ποδοσφαιρικής του ομάδας και κάνει περίπατο στις εκλογές αφού απέναντί του έχει έναν δεξιό υποψήφιο που κουβαλάει όλες τις αμαρτίες της μνημονιακής περιόδου και που δεν υποστηρίζεται ούτε καν από ολόκληρο το κόμμα του.

Απ΄ότι φαίνεται το σχέδιο λειτουργεί άψογα και πολύ σύντομα ο δήμος του μεγάλου λιμανιού θα είναι στα χέρια του. Έχοντας το δήμο μπορεί να διαπλακεί ευκολότερα και με τους κινέζους και με τις ντόπιες δικαστικές – αστυνομικές αρχές. Πολύ εύκολα λοιπόν θα στήσει και το συνδικάτο του στο μεγάλο λιμάνι και ο διορισμένος Χόφα θα αναλάβει να εκβιάζει τους κινέζους με απεργίες και σαμποτάζ και θα τους αναγκάσει να δεχτούν τους όρους του και να μοιραστούν τα κέρδη.

Αυτή είναι η επιχειρηματικότητα των αγορών και του νεοφιλελευθερισμού. Με μερικά εκατομμύρια γίνεσαι δισεκατομμυριούχος εξαπατώντας και εξαγοράζοντας τους πάντες και τα πάντα , χρησιμοποιώντας τις φοβίες  των ανθρώπων (φασισμός ) , την οπαδική νοοτροπία (ποδοσφαιρική ομάδα ) και κυρίως την δημοκρατία (εκλογές ).

Επιλεκτική αντίληψη

Το σκεπτικό αλλά και το συμπέρασμα του κειμένου που ακολουθεί  θεωρώ πως είναι το πλέον απαραίτητο στοιχείο που καλό θα ήταν να έχουν κατά νου όλοι όσοι εκφράζουν την ανάγκη για την δημιουργία μιας άλλης κοινωνίας .

Αχ αυτή η άγνοια!!!!

Επιλεκτική αντίληψη, αυτή η μάστιγα ….

και για να την διαχειριστής πρέπει να έχεις γνώση τι σου συμβαίνει, απαραίτητη γνώση για να μην είσαι μια διαχειριζόμενη μάζα. Η αντίληψη είναι επιλεκτική διαδικασία – επιλεκτική αντίληψη – διότι οι άνθρωποι έχουν αυξημένη γνώση των ερεθισμάτων που τους ενδιαφέρουν ή ικανοποιούν τις προσωπικές τους ανάγκες. Άρα επιλέγουν αυτό που τους ταιριάζει. Από χιλιάδες μηνύματα, άρθρα, ειδήσεις, εικόνες, θα επιλέξεις τη λέξη, τη θεωρία, την πρόταση, την εικόνα και θα την ερμηνεύσεις με βάση το ποιος «είσαι», πως έχεις «χτιστεί», πως έχεις διαμορφωθεί ως προσωπικότητα και αυτοί που σε «γνωρίζουν» θα σου στείλουν το μήνυμα που θέλεις να ακούσεις και θα επιλέξεις, γιατί είσαι προβλέψιμος, έτσι σε έχουν «κατασκευάσει».

Οι έχοντες την γνώση και τα εργαλεία, στην ψυχολογία, στο Marketing, μπορούν να σε κατηγοριοποιήσουν (μέσα από μετρήσεις, έρευνα, ερωτηματολόγια κλπ) και να σου στείλουν το μήνυμα που από πριν ξέρουν ότι θα σε προσελκύσει.

Πως σώζεσαι από αυτό, μόνο με ΓΝΩΣΗ της κατάστασης σου και ΜΕΛΕΤΗ, όχι απλά διάβασμα, αλλά ΜΕΛΕΤΗ και έρευνα (κουραστικό για κάποιους αλλά μόνο έτσι αγαπητέ/τη δεν είσαι πρόβατο προς σφαγή). Μελέτη με διάθεση να τα ανακαλύψεις και να τα κτίσεις όλα από την αρχή, χωρίς κολλήματα, προκαταλήψεις, με διάθεση να μάθεις, να κρίνεις, έτσι αρχίζεις να ανακαλύπτεις από την αρχή, να αναπτύσσεις κριτική σκέψη, να αποβάλεις διαστρεβλώσεις κλπ κλπ.

Για να μην είσαι λοιπόν άλλη μια κατηγορία, πρέπει να γνωρίζεις τα βασικά!!!

Παράγοντες που επηρεάζουν και διαμορφώνουν το άτομο:

– Πολιτιστικοί (Κουλτούρα, Υποκουλτούρα, Κοινωνική τάξη, Θρησκεία, Εθνικότητα κλπ)
– Κοινωνικοί (Ομάδες αναφορά-κόμματα-ομάδα ποδοσφαίρου κλπ, Οικογένεια, Ρόλοι και Κοινωνική θέση)
– Προσωπικοί (Ηλικία, Επάγγελμα, Οικονομική Κατάσταση, Τρόπος ζωής, Προσωπικότητα)
– Ψυχολογικοί (Υποκίνηση, Αντίληψη, Μάθηση, Πιστεύω και αξίες κλπ)

Έτσι έχεις κατασκευαστεί από το σύστημα, την κοινωνία που ζεις και έτσι είσαι προβλέψιμος και διαχειρίσιμος.

Ας ξεστραβωθούμε λοιπόν και ας αρχίσουμε να γκρεμίζουμε τις διαστρεβλώσεις και τις αλλοτριώσεις του συστήματος, να μην είσαι μετρήσιμος και προβλέψιμος, να μην ξέρουν τη μήνυμα να σου προβάλουν για να σε κατευθύνουν και να σε διαχειρίζονται. Γιατί η ελευθερία ξεκινάει από τη σκέψη και το μυαλό!!!

Απλά βασικά εργαλεία της ψυχολογίας και του Μάρκετινγκ (και Πολιτικού Μάρκετινγκ).

Σελήνη

“Παιδικές σκέψεις” – Massimo Passamani

από interarma 

 

Ναι, ξέρω, είμαστε όλοι ενάντια στα αξιώματα, στις εγγυήσεις και στις βεβαιότητες. Αλλά, μπορούμε στ’ αλήθεια να ζήσουμε χωρίς να μοιραζόμαστε αυτήν την κατάσταση εναντίωσής μας, χωρίς να εξαρτόμαστε από αυτό το μοίρασμα; Η αναζήτηση ταυτότητας δεν προσανατολίζεται πάντα προς τις μάζες, προς τα μεγάλα πλήθη ακολούθων. Ακόμα και μια μικρή ομάδα μπορεί να γίνει το ασφαλές μας καταφύγιο. Επίσης, η ίδια η άρνηση κάθε ομάδας, κάθε είδους συμμετοχής μπορεί να φτιάξει τη δικιά της αλαζονική, μοναχική ριζοσπαστικότητα, μέσω του παιχνιδιού της αναγνώρισης. Η πεισματάρα μοναχικότητά μου, τρέφεται από αυτό, στο οποίο εναντιώνεται· ακόμα -ή ίσως, πάνω από όλα- τρέφεται από την άσκηση κριτικής.

Το να φαίνεσαι πως εναντιώνεσαι σε κάτι ή κάποιον, που συγκεντρώνει τα υποτιθέμενα χαρακτηριστικά της εξουσίας -σε ένα χαρισματικό άτομο, μια αλήθεια που αποτελεί κοινό τόπο-, δεν είναι πάντα μια πράξη εξέγερσης. Μπορεί να προέρχεται, για παράδειγμα, από την επιθυμία να πάρεις ένα κομμάτι από το φως εκείνου στο/στον οποίο εναντιώνεσαι, γινόμενος ο αρνητής του. Σα να λες: Σας ικετεύω να προσέξετε ότι δεν έχω ηγέτες.

Πιστεύω πως η πραγματικότητα, κατά την οποία κάποιος δε χαίρει κάποιας εκτίμησης (κάτι που ας πούμε έχει αξία και μετράει) -ακόμα και με τη μορφή κάποιου είδους εχθρότητας- από μια ομάδα, παίζει περισσότερο ρόλο στην αποκήρυξη της εξέγερσης από την καταστολή. Και δεν υπάρχει καμιά παραίτηση, που να μην εκφυλίζεται σε αποστροφή, μεταβαλλόμενη γρήγορα σε καινούρια, γεμάτα χολή κοπάδια.

Δύο ή τρεις λέξεις, οι ίδιες, που επαναλαμβάνονται σε μια συνάντηση και να πώς μπαίνουν στη συζήτηση, που πάντα προκύπτει, ελπίζοντας πως θα αντικατασταθούν από άλλες -δύο, τρεις- λέξεις. Εντάξει, είναι όπως λέτε, ίσως το παρατραβάω. Αλλά, δε σας φαίνεται πως όλο αυτό ομογενοποιεί την ομάδα και σκληραίνει τη σκέψη; Ξεκινώντας από τον εαυτό μου, ό,τι λέγεται σε μένα μου φαίνεται πάντα τόσο ασαφές και καθησυχαστικό, που το να το ακούω να επαναλαμβάνεται συνεχώς ειλικρινά με ενοχλεί.

H εμβάθυνση των συντροφικών σχέσεων θα έπρεπε να σημαίνει την ανάδυση των διαφορών (αλλιώς, σε τι βασίζουμε τη συντροφικότητα;). Δεν αποφεύγει κάποιος την ομοιογένεια (το γεγονός πως κάποιοι αναρχικοί χρησιμοποιούν αυτήν τη λέξη με θετικό πρόσημο, κάνει το κεφάλι μου να γυρίζει) αρνούμενος τα συνέδρια, τις κάρτες μέλους και τις άλλες ωμά επίσημες σταθερές.

Οι μηχανισμοί -διστάζω να πω οι ρυθμοί, αλλά ίσως στην πραγματικότητα πρόκειται για ρυθμούς- οι ρυθμοί, λοιπόν, συμμετοχής και συμβιβασμού στρεσάρουν τη ζωή μας πέρα από κάθε όριο. Το να σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας, όπως το έθεσε ο Lessing, δεν είναι ποτέ το αποτέλεσμα.

Τι θα ήταν το πάθος για δημιουργία, αν δε μας οδηγούσε ποτέ στην καταστροφή; Τι θα ήταν, αν μας έκανε να αγκυροβολήσουμε στο ρόλο του καταστροφέα;

Ο Gottfried Benn έχει πει πως όποιος αγαπάει τα συντρίμμια αγαπάει και τα αγάλματα. Και όσον αφορά τα αγάλματα, ο Benn έγινε κατανοητός.

Ίσως είναι το άγχος για το μέλλον, που μετατρέπει τα άτομα σε μαριονέτες μιας ομάδας. Η σκέψη για τη ζωή θέλει μια σταθερή βάση. Η υπακοή και ο υπολογισμός ζουν υπό το κέλευσμα ενός αιώνιου αύριο.

Δε μας δίνουν, όμως, οι ιδέες -ως συμπυκνώσεις της γλώσσας- την αίσθηση του χρόνου;

Η περίσκεψη γεννιέται μόνο όταν η επιθυμία χλωμιάζει. Το να ζεις τη στιγμή, την αμεσότητα της ύπαρξης στο έπακρο, σημαίνει πως δεν έχεις μέλλον, δεν έχεις χρόνο, δεν έχεις ιδέες;

Αν αξίζει στο όλον να καταρρεύσει (είναι δυνατόν;), τότε παραμένει μόνο το «γιατί με ικανοποιεί, γι’ αυτό».

Τόσα πολλά ακροβατικά για να ανακαλυφθεί αυτό, που τα παιδιά ήξεραν από πάντα.

Η έννοια της αμοιβαιότητας -σε καμιά περίπτωση ένα ηθικό καλό, σε καμιά περίπτωση ένα καθήκον- είναι ίσως, στην πραγματικότητα, μια σχέση μεταξύ παιδιών.

Από το Cane Nero

Μετάφραση: Le Misanthrope

Περισσότερα κείμενα του Massimo Passamani στη μπροσούρα “More, much more” (στα αγγλικά)

Αναρχία σημαίνει ενάντια στην εξουσία, τον φασισμό και την πατριαρχ… oh, wait!

το είδα στο http://en-tropi.org/

Εκάτη & Frodoo γράφουν,
Προειδοποίηση για triggering σε σχέση με βιασμό/σεξουαλική κακοποίηση/έμφυλη βία/σεξισμό

 

Μια αφίσα για ένα φεστιβάλ οικονομικής στήριξης σε συλληφθέντες αντιφασίστες ανακινεί, μάλλον επίτηδες, θαμμένες ιστορίες στις μνήμες του αντιεξουσιαστικού/αναρχικού κινήματος στη Γαλλία. Ιστορίες που τραυμάτισαν τα άτομα που τις βίωσαν και που είχαν αντίκτυπο στις ζωές τους. Έθεσαν επίσης σε προβληματισμό τον κόσμο που τις έμαθε. Η αφίσα η ίδια, η επιλογή του καλλιτέχνη που τη δημιούργησε, αλλά και η αντίδραση στη μετέπειτα κριτική που έγινε, είναι ενδεικτικές των πατριαρχικών λογικών/λόγων/νοοτροπιών, αλλά και των πατριαρχικών τρόπων οργάνωσης, αναπαράστασης και απεικόνισης που εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμα και μέσα στα αντιεξουσιαστικά/αναρχικά/αυτόνομα κινήματα. Και όχι μόνο στη Γαλλία.

Η αφίσα απεικόνιζε έναν άντρα και μια γυναίκα. Φαινομενικά, αυτό μοιάζει να είναι ίση εκπροσώπηση των φύλων, έτσι δεν είναι; Χμ, μόνο αν ακολουθήσουμε την καθεστωτική ρητορική ότι τα φύλα είναι δύο. Ρητορική η οποία δυστυχώς είναι κυρίαρχη στις κοινωνίες που ζούμε, ακόμα και εντός των α/α/α κινημάτων, τα οποία στην πλειοψηφία τους φαίνεται να αποδέχονται τη ρητορική περί διπολικότητας των φύλων χωρίς αμφισβήτηση και προβληματισμό.

Ένας άντρας και μια γυναίκα, λοιπόν. Οι δύο κυρίαρχες έμφυλες ταυτότητες. Καμία εκπροσώπηση των ανθρώπων που δεν χωρούν σε κάποιο από τα δύο κουτάκια, των ανθρώπων που δεν αυτοπροσδιορίζονται ως γυναίκες ή ως άντρες και που διεκδικούν μια άλλη ή καμία έμφυλη ταυτότητα.

Τα δύο υποκείμενα που εκπροσωπούνται στην αφίσα φαίνεται να προσαρμόζονται αρκετά καλά στα υπάρχοντα έμφυλα στερεότυπα. Τα ρούχα και ο σωματότυπος της γυναίκας εστιάζουν στο φύλο της μέσα από την αναπαραγωγή κυρίαρχων προτύπων για το «γυναικείο σώμα» και το «γυναικείο ντύσιμο»: φοράει φούστα, τονίζονται τα στήθη της και είναι αρκετά πιο κοντή από τον άντρα. Παράλληλα, ο άντρας που απεικονίζεται στην αφίσα ακολουθεί επίσης το κυρίαρχο πρότυπο για το πως πρέπει να είναι ένας άντρας: φοράει παντελόνι, έχει απλό, άνετο ντύσιμο και είναι αρκετά πιο ψηλός από τη γυναίκα. Δεν θεωρούμε κανένα από τα εν λόγω χαρακτηριστικά των δύο υποκειμένων προβληματικά από μόνα τους, ούτε και σε συνδυασμό μεταξύ τους. Θεωρούμε όμως πως είναι προβληματική η απεικόνιση του κυρίαρχου διπολικού στερεοτύπου, μέσα από το οποίο αναπαράγονται δύσκαμπτες αντιλήψεις σε σχέση με τις έμφυλες ταυτότητες και τους έμφυλους ρόλους, χωρίς μάλιστα να αφήνεται χώρος για οποιεσδήποτε ταυτότητες ή εμπειρίες πέρα από αυτό το κυρίαρχο δίπολο. Μια τέτοια απεικόνιση είναι ιδιαίτερα προβληματική, λαμβάνοντας υπόψη ότι εκφράζεται στο συγκεκριμένο πλαίσιο των πατριαρχικών κοινωνιών στις οποίες ζούμε και δρούμε. Είναι ακόμα πιο προβληματική άμα λάβουμε υπόψη ποιος είναι ο δημιουργός της αφίσας, το ιστορικό του όσον αφορά την άσκηση έμφυλης βίας, αλλά και την αμετανόητη θέση του (θέμα στο οποίο θα επανέλθουμε πιο κάτω).

kauto-mouni-molotof

Η αφίσα, πέρα από το ότι συντηρεί έμφυλους αποκλεισμούς εντός της δυιστικής αντίληψης των φύλων, αναπαράγει και τη λογική ότι η βία είναι το μόνο μέσο ενάντια στον φασισμό, αφού τα δύο υποκείμενα είναι εξοπλισμένα για μάχη, κάτι που δεν χρειάζεται για ένα φεστιβάλ μουσικής που σκοπό έχει να μαζέψει χρήματα για συλληφθέντες συντρόφους. Αναγνωρίζουμε πως συχνά οι περιστάσεις είναι τέτοιες όπου η χρήση βίας είναι αναπόφευκτη ή/και δικαιολογημένη. Τέτοιες απεικονίσεις όμως είναι συχνές στον α/α/α χώρο γενικά. Όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και στην Κύπρο και αλλού. Επίσης εκτός από αχρείαστη, μια τέτοια προώθηση είναι συνυφασμένη με το πρότυπο μιας κυρίαρχης αρρενωπότητας, η οποία είναι αρκετά διαδεδομένη στον α/α/α και ιδιαίτερα στον αντιφασιστικό χώρο. Η βία και τα ένοπλα μέσα στις πατριαρχικές κοινωνίες που ζούμε είναι ιδιότητα και εργαλεία που εκφράζουν και εκφράζονται από αρρενωπές ταυτότητες: οι άντρες πάνε στον στρατό, οι άντρες εκπαιδεύονται σε πιο βίαιες και επιθετικές συμπεριφορές. Το γεγονός ότι στη συγκεκριμένη αφίσα η γυναίκα που απεικονίζεται έχει επίσης όπλα μαζί της δεν αναιρεί, ούτε απειλεί αυτή την έκφραση κυρίαρχης αρρενωπότητας, αφού στις σύγχρονες πατριαρχικές κοινωνίες, οι γυναίκες μπορούν και υιοθετούν αρρενωπούς ρόλους. Οι ρόλοι αυτοί όμως θεωρούνται αντρικοί και στα άτομα που τους επιτελούν αποδίδονται αρρενωπές ιδιότητες («λεβεντιά», «παλικαριά» κλπ). Η συγκεκριμένη αφίσα, αλλά και γενικότερα τέτοιες απεικονίσεις, δεν απειλούν, ούτε ανατρέπουν, ούτε αποδομούν τις κυρίαρχες αντιλήψεις περί αρρενωπότητας, αλλά μάλλον ταυτίζονται μαζί τους. Όπως φαίνεται, η αντιεξουσιαστική αντίληψη, στην προκειμένη περίπτωση, φτάνει μόνον ως εκεί, έχοντας τη ψευδαίσθηση πως επιτυγχάνεται έτσι μια ίση εκπροσώπηση των δύο (κυρίαρχων) φύλων. Αγνοώντας πως η απόδοση κυρίαρχων αρρενωπών ιδιοτήτων σε μια γυναίκα δεν ενδυναμώνει απαραίτητα τις γυναίκες, ούτε εγγυάται την ίση εκπροσώπησή τους, όπως και οι άντρες. Έτσι και αλλιώς, στην αφίσα, ο άντρας είναι εκείνος που κρατά τον αναμμένο πυρσό, προτάσσει το χέρι του και φαίνεται ενεργό υποκείμενο. Η γυναίκα, παρά τη φαινομενικά ίση εκπροσώπησή της με τον άντρα, διατηρεί μιαν αδρανή στάση σώματος (στέκεται απλά, με το ένα χέρι στη μέση και με το άλλο χέρι να στηρίζει το ρόπαλο στην πλάτη της) και η αυτενέργειά της είναι ανύπαρκτη.

Νομίζω ότι το φαντάστηκε το όλο πράγμα. Καλά, είναι απλά μια τρελή σκύλα. Κοίτα, γλυκιά μου.  Η ταξική πάλη είναι η πιο σημαντική..όλα τα υπόλοιπα απλώς μας διαιρούν. Δεν είναι τόσο άσχημα όσο τα λες πάντως. -Δεν είναι συντροφ@ μου-

Όπως είπαμε όμως και πιο πάνω, το πιο προβληματικό είναι η επιλογή του δημιουργού της εν λόγω αφίσας. Την ίδια ώρα που οι διοργανωτ@ του φεστιβάλ δεχόντουσαν έντονη κριτική από διάφορες οργανώσεις σε αρκετές σελίδες αντιπληροφόρησης και φόρουμ σε σχέση με τον σεξισμό της αφίσας, ένα άρθρο στο indymedia Παρισιού αποκαλύπτει ότι ο άντρας στον οποίο ανατέθηκε ο σχεδιασμός της αφίσας και ο οποίος συμμετέχει στον α/α/α χώρο, είναι γνωστό πως έχει βιάσει τουλάχιστον μία γυναίκα. Οι πρώτες αποκαλύψεις για τον βιασμό αυτόν έγιναν το 2010. Εδώ θεωρούμε σημαντικό να αναφέρουμε ότι οι διοργανωτ@ 2 μήνες μετά (!) την αποκάλυψη και μόλις 1 βδομάδα πριν το φεστιβάλ δήλωσαν απλά ότι δεν γνώριζαν ότι ο σχεδιαστής ήταν βιαστής και ότι «ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά τον φεμινισμό». Με αυτές τις δηλώσεις ουσιαστικά είπαν ότι η αφίσα για αυτ@ δεν έχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Τελικά, έβγαλαν μια νέα αφίσα και ανακοίνωσαν ότι το φεστιβάλ, που «είναι για καλό σκοπό», θα διεξαχθεί. Καμία ανάληψη πολιτικής ευθύνης για το λάθος που έκαναν και καμία απολογία για το ότι ανάθεσαν σε έναν βιαστή να σχεδιάσει ένα από τα σημαντικότερα μέσα προώθησης του φεστιβάλ.

Όπως είπαν, δεν ήξεραν ότι ο άντρας στον οποίο ανάθεσαν τον σχεδιασμό της αφίσας του φεστιβάλ είχε βιάσει τουλάχιστον μία γυναίκα. Το γεγονός και μόνο ότι δεν το ήξεραν, ενώ κείμενα της γυναίκας που μιλούσαν για την εμπειρία του βιασμού της από τον συγκεκριμένο άντρα είχαν κυκλοφορήσει καιρό μέσα στον α/α/α χώρο, είναι ενδεικτικό του πόσο σοβαρά παίρνουν οι ίδ@ τα έμφυλα ζητήματα ή του πόσο προβάλλονται τα έμφυλα ζητήματα μέσα στα α/α/α κινήματα. Ας δεχτούμε όμως ότι μπορεί να μην είναι ευθύνη τους που δεν το ήξεραν. Θα μπορούσαν να παρακολουθούν τα έμφυλα ζητήματα και πάλι να τύχαινε να μην το μάθαιναν, ίσως. Μεγαλύτερο θέμα είναι ότι ακόμη και αφότου το έμαθαν, αφότου τους ασκήθηκε κριτική, αντί να αναγνωρίσουν το λάθος τους και να δείξουν αλληλεγγύη στη συγκεκριμένη γυναίκα, αλλά και στους αγώνες ενάντια στην έμφυλη βία γενικότερα, η στάση τους ήταν μάλλον αμυντική, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τους εαυτούς τους, αλλά, κυρίως, προσπαθώντας να ακυρώσουν ή να μειώσουν την εμπειρία της συγκεκριμένης γυναίκας. Είπαν πως θα έπρεπε να επιβεβαιώσουν αν οι κατηγορίες που αφορούν τον εν λόγω άντρα για βιασμό ευσταθούν και κανόνισαν συνάντηση μαζί της για αυτό, βάζοντας τη γυναίκα αυτή σε μια θέση εξέτασης, αγνοώντας μάλιστα πως με αυτόν τον τρόπο, η ίδια έπρεπε να αναβιώσει μια ιδιαίτερα τραυματική εμπειρία. Σε ποια μορφή αλληλεγγύης άραγε άτομα που μαρτυρούν ότι έχουν βιώσει βία και καταπίεση αναγκάζονται σε εξέταση για να γίνουν πιστευτά;

Λένε πως το φεστιβάλ είναι για καλό σκοπό αφήνοντας να εννοηθεί ότι… ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Παράλληλα, υποβιβάζουν τα θέματα του βιασμού, του σεξισμού και της έμφυλης βίας σε ζητήματα… προσωπικής αντίληψης (αν ο φεμινισμός ήταν θέμα προσωπικής αντίληψης, όπως είπαν, τότε και τα θέματά του θα ήταν επίσης… ζητήματα προσωπικής άποψης), αφαιρώντας την πολιτική του διάσταση και ακυρώνοντας τις εμπειρίες όχι μόνο της γυναίκας που κατήγγειλε τον βιασμό της από τον συγκεκριμένο άντρα, αλλά και κάθε ατόμου που βίωσε βιασμό/σεξουαλική παρενόχληση. Ακόμα, αναπαράγουν μια κυρίαρχη λογική ιεράρχησης των θεμάτων που προκύπτουν σε μιαν κοινωνία, σύμφωνα με την οποία κάποια ζητήματα (σε αυτήν την περίπτωση ο φασισμός) είναι πιο σημαντικά από άλλα (σε αυτήν την περίπτωση, η έμφυλη βία). Κατά την ίδια λογική, κάποιοι κινηματικοί αγώνες
(σε αυτήν την περίπτωση ο αντιφασισμός) είναι πιο σημαντικοί από άλλους (φεμινιστικοί αγώνες/αγώνες ενάντια στην έμφυλη βία).

Η συναίνεση είναι... εθελοντική, νηφάλια, ενθουσιώδης, λεκτική, μη-εξαναγκασμένη, συνεχόμενη, ενεργής, ειλικρινής. Απουσία συναίνεσης = Βιασμός

Το 2010 η γυναίκα που βιάστηκε από τον εν λόγω άντρα και η οποία είναι συντρόφισσα στον α/α/α χώρο δημοσίευσε 3 μισοτελειωμένα άρθρα με τον τίτλο «Πόσες φορές κάθε 4 χρόνια;» αναφερόμενη στις φορές που ανάβαλλε επί 4 χρόνια να μιλήσει ανοιχτά για τον βιασμό της. Αναβολές που οφείλονταν στο φόβο ότι, αν μιλούσε για αυτόν, οι συντροφ@ της θα την αντιμετώπιζαν, στην καλύτερη περίπτωση, ως μια «μικρή κοπελίτσα» που απογοητεύτηκε επειδή την άφησε ο γκόμενός της που είναι γνωστός στον κινηματικό χώρο, ειδικά στις καταλήψεις και στα φεστιβάλ και είναι τραγουδιστής ενός αναρχοπάνκ συγκροτήματος. Η γυναίκα αυτή αποφάσισε τελικά να μιλήσει για τον βιασμό που έζησε στα 18 της (το 2000) όταν, μετά από συναυλία του εν λόγω συγκροτήματος, πήγε στο σπίτι της μαζί με τον τραγουδιστή. Εκείνη κάποια στιγμή του είπε ότι δεν ήταν έτοιμη να έχει την πρώτη της σεξουαλική επαφή και ότι ήθελε να σταματήσουν. Εκείνος συνέχισε αγνοώντας την. Όταν την επόμενη μέρα ξύπνησαν και ενώ εκείνη ήθελε να συζητήσουν αυτά που είχαν γίνει, εκείνος της είπε ότι «έπρεπε να φύγει με το γκρουπ» και έφυγε [1]. Ακολούθησε μια περίοδος άγχους, με εξετάσεις για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα σύνδρομα υγείας και τεστ εγκυμοσύνης. Όλες αυτές τις διαδικασίες και το άγχος, η γυναίκα αυτή, όπως πολλά άλλα άτομα που έχουν βιώσει βιασμό/σεξουαλική παρενόχληση/άλλη μορφή έμφυλης βίας, τα πέρασε μόνη της, αφού δεν είχε το θάρρος να μιλήσει για τον βιασμό της. Η ίδια μιλά επίσης για τον φόβο που ένιωθε όταν σκεφτόταν τον βιασμό της. Το 2004 έκανε μια προσπάθεια να γράψει κάτι και να το δημοσιεύσει, αλλά τελικά το άφησε. Το ίδιο προσπάθησε να κάνει και το 2008, αλλά πάλι το άφησε. Το 2010, όταν έμαθε ότι ο άντρας που τη βίασε είχε προβλήματα και με την τότε συντρόφισσά του, την οποία πιθανόν βίασε επίσης, αποφάσισε και μίλησε. Πρώτα στις φίλες της και σε άτομα του αναρχοφεμινιστικού χώρου στον οποίο συμμετείχε και αργότερα δημοσίευσε τα κείμενά της στη σελίδα αντιπληροφόρησης infokiosques.net.

Τα παραπάνω δεν αφορούν, βέβαια, μόνο τα α/α/α κινήματα στη Γαλλία, αφού τέτοια περιστατικά συμβαίνουν – μάλλον – παντού. Η εξιστόρηση της γυναίκας αυτής δεν αποτελεί μόνο έκφραση των συναισθημάτων της, αλλά και κριτική στα α/α/α κινήματα και στις πατριαρχικές δομές που διατηρούνται εντός τους. Διαβάζοντας, λοιπόν, τα κείμενά της μπορεί κάποι@ να διακρίνει τους έντονους προβληματισμούς της γύρω από τη ζωή και τη λειτουργία των καταλήψεων, αλλά και τον τρόπο που ένα άτομο αντιμετωπίζεται μέσα σε αυτές, ανάλογα με το φύλο του. Τα συναισθήματα και η ανάλυση στην μαρτυρία της είναι απόψεις προερχόμενες από μια γυναίκα που βίωσε και βιώνει τον α/α/α χώρο συμμετέχοντας ενεργά σε αυτόν. Οι εμπειρίες της δεν είναι κάποια εξαίρεση, αλλά παρόμοιες εμπειρίες βίωσαν, βιώνουν και θα βιώσουν και άλλα άτομα μέσα στον α/α/α χώρο, μέχρι να συνειδητοποιήσουμε όλ@ ότι ο αντισεξισμός και οι αγώνες ενάντια στις πατριαρχικές δομές πρέπει να είναι αναπόσπαστα μέρη των α/α/α κινημάτων και το ίδιο σημαντικά όπως όλοι οι υπόλοιποι αγώνες.

Η συντρόφισσα αναφέρει ότι σε μερικές α/α/α καταλήψεις/χώρους ένιωσε ότι μια γυναίκα, για να είναι ορατή και να μπορεί να έχει φωνή εντός τους, θα πρέπει να κάνει σεξ με κάποιον από τους άντρες που συμμετέχουν εκεί ή να είναι πολύ όμορφη (σύμφωνα με την κυρίαρχη αντίληψη περί «ομορφιάς»), προκειμένου να τη βλέπουν (αλλά χωρίς κατανάγκη να την ακούν ή να τη λαμβάνουν σοβαρά υπόψη). Η ίδια λέει ότι αντιλήφθηκε πολλές φορές να αλλάζει ο τρόπος που την αντιμετώπιζαν (και όχι μόνο εκείνη, αλλά και άλλες γυναίκες) τα υπόλοιπα άτομα μέσα σε μιαν α/α/α κατάληψη/χώρο αφότου είχε κάνει σεξ με κάποιον. Δηλαδή, ακόμα και μέσα σε α/α/α χώρους, μια γυναίκα αποκτά υπόσταση μόνο μέσα από τη σχέση της με έναν άντρα. Οι ίδιες οι γυναίκες, ως αυτόνομα και αυτενεργά πρόσωπα, φαίνεται να αντιμετωπίζονται από κάποι@ εντός του κινήματος σαν μη άξιες ιδιαίτερου σεβασμού, παρά μόνο εάν και εφόσον συσχετιστούν με κάποιον άντρα. Οι γυναίκες, μέσα στα α/α/α κινήματα, όπως και μέσα στην υπόλοιπη κοινωνία, συχνά χρειάζεται να αποδείξουν ότι αξίζουν σεβασμό. Για κάποι@, μια γυναίκα αξίζει σεβασμό όταν τη συστήσει ένας άντρας. Για κάποι@, μια γυναίκα έχει υπόσταση μέσα σε έναν χώρο, όταν είναι σεξουαλικά ενεργή (προσδίδοντάς της κάποια χρηστική αξία). Και για κάποι@, μια γυναίκα είναι ορατή μόνον όταν μπορεί να θεωρηθεί (με βάση τα ισχύοντα κοινωνικά στερεότυπα και πρότυπα) ότι είναι όμορφη (αισθητική αξία). Και όλα αυτά μέσα σε ένα κίνημα, το οποίο διεκδικεί κατά τα άλλα αυτονομία για όλ@. Για αυτόν τον λόγο, η συντρόφισσα ξεκαθαρίζει ότι στόχος της και αγώνας της είναι η δημιουργία μιας κοινωνίας στην οποία να μην χρειάζεται, ούτε η ίδια ούτε οποιαδήποτε γυναίκα, τις απόψεις των αντρών για την ύπαρξή της. Μια κοινωνία όπου όλα τα άτομα, ανεξαρτήτως φύλου, είναι σεβαστά. Ακόμα, τονίζει ότι δεν θέλει πλέον να πρέπει να αποδείξει ότι είναι wonderwoman για να τη σέβονται. Ούτε να ακολουθεί πρότυπα για το πώς πρέπει να είναι προκειμένου να τη σέβονται. Θέλει να μπορεί η ίδια, όπως και το οποιοδήποτε άτομο, να είναι ντροπαλό, ρομαντικό και ό,τι άλλο θέλει/του βγαίνει.

Τέτοια γεγονότα δεν περιορίζονται βέβαια σε καμία περίπτωση στη Γαλλία. Ας μην έχουμε αυταπάτες. Αυτά τα θέματα τα συναντάμε σε οποιαδήποτε γεωγραφική περιοχή υπάρχουν πατριαρχικές κοινωνίες και α/α/α κινήματα και η Κύπρος δεν αποτελεί εξαίρεση. Στην Κύπρο μάλιστα ίσως είναι ακόμα πιο δύσκολα τα πράματα, αφού δεν υπήρξαν ποτέ φεμινιστικές ή κουίαρ α/α/α ομάδες.

Συναντάμε, για παράδειγμα, πολλές φορές και εντός των α/α/α κινημάτων στην Κύπρο κριτικές για το πως ντύνεται ή εκφράζεται κάποι@, ότι «δεν ταιριάζει σε αναρχικ@». Λες και το να θέτεις τέτοια όρια στο κάθε άτομο δεν είναι στέρηση ελευθερίας. Λες και υπάρχει κάποιο αναρχόμετρο και μετράμε και κάποι@ είναι κάτω από το επιτρεπτό όριο ή ακόμη και εγχειρίδιο τρόπου έκφρασης και ντυσίματος και μπορεί κάποι@ να μην το τηρεί σωστά.

Την ίδια στιγμή που κρίνονται τα πιο πάνω, δεν ακούμε τσιμουδιά για τον σεξιστικό λόγο που κυριαρχεί στα συνθήματα ή/και σε κείμενα διάφορων α/α/α ομάδων. Ένας λόγος που χρησιμοποιεί το σεξ ως τιμωρητικό σε πάρα πολλά συνθήματα (π.χ. «θα σας γαμήσουμε») και εκφέρεται υποτιμητικά για τις γυναίκες (π.χ. «μπάτσοι μουνιά»). Ταυτόχρονα, τα παραπάνω συνθήματα, αφίσες, μιμς κλπ εκφράζουν άντρες. Σπάνια είναι ορατές οι γυναίκες και σχεδόν (;) ποτέ άλλα φύλα. Παράλληλα, επικρατεί μια αδιαφορία για τις προσπάθειες που γίνονται από διάφορες συλλογικότητες/ συντρoφ@ να αντικαταστήσουμε στα κείμενα και στην καθημερινότητα το κυρίαρχο αρσενικό γένος με άλλες καταλήξεις και αντωνυμίες που να μην περιθωριοποιούν, ούτε να διαγράφουν έμφυλες ταυτότητες. Προσπάθειες που αποσκοπούν στο να αποβληθεί ο σεξιστικός λόγος από τις ζωές μας, καθώς και στο να αναγνωριστούν οι υπάρξεις, οι φωνές και οι εμπειρίες των υπόλοιπων φύλων ή α-φύλων, συμπεριλαμβανομένων και όσων δεν εμπίπτουν στο δίπολο «άντρας-γυναίκα». Οι δικαιολογίες σε αυτές τις συζητήσεις είναι του τύπου «δεν φαίνεται από τη γλώσσα αν είμαστε σεξιστές ή όχι, άρα γιατί να το κάνουμε; Με το να αλλάξουμε τον τρόπο που γράφουμε/μιλούμε δεν θα σταματήσει να υπάρχει σεξισμός/πατριαρχία, έτσι κι αλλιώς». Παράλληλα βέβαια κάποι@ θα μπορούσε να ρωτήσει, «με το να βάζουμε αλφάδια σε πανό δεν δημιουργούμε κάποια αναρχική κοινωνία, ούτε σταματάμε την κοινωνική καταπίεση, άρα για ποιο λόγο τα βάζουμε;». Γιατί είμαστε τόσο πρόθυμ@, ως κινήματα, να αναπαράγουμε τον κυρίαρχο έμφυλο λόγο και νιώθουμε ότι πρέπει να τον υπερασπιστούμε; Η άλλη δικαιολογία είναι «μα η γλώσσα δεν είναι σεξιστική», αγνοώντας έτσι παντελώς ότι η γλώσσα διαμορφώνεται μέσα σε συγκεκριμένες κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες και βέβαια τις αντανακλά.

Ο φεμινισμός στον α/α/α χώρο, όπως και στην υπόλοιπη κοινωνία, είναι ταμπού. Όταν δηλώνεις φεμινίστρια, πολλ@ σε κοιτάνε περίεργα. Ακόμα πιο περίεργα όταν δηλώνεις φεμινιστής. Ως φεμινίστρια, ακούς άκυρα σχόλια του στυλ «μα είσαι φεμινίστρια και μαγειρεύεις;», «κάνε σεξ να σου περάσει», «προσπαθείτε να καταπιέσετε τους άντρες», «είστε ευνουχίστριες» κλπ. Ως φεμινιστής ακούς επίσης άκυρα σχόλια όπως «η κοπέλα σου σε κάνει ό,τι θέλει», «ευνουχίστηκες» κλπ. Οι υποθέσεις για τον σεξουαλικό προσανατολισμό των φεμινιστ@ είναι επίσης συχνές και συνήθως συνοδεύονται από ομοφοβικά σχόλια.

Ένα άλλο συχνό δείγμα των ριζωμένων πατριαρχικών δομών εντός των α/α/α κινημάτων είναι η μη αναγνώριση του αντρικού προνομίου. Για παράδειγμα, σε συνελεύσεις του χώρου συνηθίζεται να μιλούν μόνο ή συχνότερα οι άντρες, επειδή μιλούν πιο δυνατά κι έντονα. Αναγνωρίζουμε πως οι περισσότεροι δεν το κάνουν σκόπιμα συνήθως. Μέσα από την κοινωνικοποίησή τους στις πατριαρχικές κοινωνίες που ζούμε, οι άντρες έμαθαν να εκφράζονται έτσι. Μπορούν όμως και οι ίδιοι να καταβάλουν προσπάθεια να το αναγνωρίσουν και να δουλέψουν προκειμένου να το αλλάξουν και να αφήνουν χώρο έκφρασης για όλ@.

Επίσης, συχνά, κατά τον καθορισμό τόπου και χρόνου συνελεύσεων ή/και δράσεων δεν λαμβάνονται υπόψη ανάγκες που μπορεί να έχουν τα παιδιά. Με αυτόν τον τρόπο αποκλείονται γυναίκες που είναι μητέρες, αφού συνήθως οι μητέρες έχουν τις πιο πολλές ευθύνες που αφορούν τη φροντίδα των παιδιών (ναι, αυτό συμβαίνει και με τα παιδιά του α/α/α χώρου…).

Η έμφυλη βία είναι ταμπού επίσης. Άμα εγείρονται τέτοια ζητήματα, συνήθως η απάντηση, ειδικά αν αφορά άντρα του χώρου, είναι ότι «είναι προσωπικά σας αυτά. Δεν μας αφορούν». Το προσωπικό είναι πολιτικό, όμως, όπως επανειλημμένα λέμε οι φεμινιστ@. Η έμφυλη βία είναι άσκηση εξουσίας και αυτό είναι ανάγκη να αναγνωρίζεται, ιδιαίτερα μέσα σε κινήματα τα οποία ασκούν κριτική στην εξουσία.

Ε, και άμα τα πράματα είναι τόσο δύσκολα για τις γυναίκες στο χώρο, που να μιλήσουμε για άτομα που αυτοπροσδιορίζονται έξω από δυιστικές αντιλήψεις περί έμφυλων ταυτοτήτων… Τα ίντερσεξ άτομα, τα άφυλα άτομα, τα τρανς άτομα, τα gender-queer άτομα, τα gender-bender άτομα, τα gender non-conforming άτομα, τα gender-neutral άτομα και όλα τα άτομα που δεν χωρούν στα κουτάκια «άντρας»/«γυναίκα» είναι βασικά ανύπαρκτα για τα και μέσα στα α/α/α κινήματα. Προφανώς, δεν νιώθουν άνετα ή/και ασφάλεια να υπάρξουν ή να εκφράσουν τις ταυτότητές τους μέσα σε αυτά. Και αυτό είναι ξεκάθαρα αποτυχία των α/α/α κινημάτων. Και είναι κάτι που ως αντιεξουσιαστ@, αναρχικ@ και αυτόνομ@ έχουμε ευθύνη να δουλέψουμε για να αλλάξει.

emfulo

Υπάρχουν πολλές νόρμες και στερεότυπα, ακόμα και εντός των α/α/α κινημάτων, που χρειάζεται να αποδομήσουμε προκειμένου να μπορούμε να κινηθούμε προς μια κοινωνία ελεύθερη, αυτόνομη, στη βάση της αλληλεγγύης και όπου το κάθε πρόσωπο θα σέβεται την ελευθερία και την αυτονομία τ@ άλλ@. Τα α/α/α κινήματα δεν είναι υπεράνω πάσης υποψίας όσον αφορά την άσκηση διακρίσεων και εξουσίας. Μέχρι σήμερα, τα ζητήματα έμφυλων ανισοτήτων είναι θαμμένα με δικαιολογίες όπως «δεν είναι της ώρας», «υπάρχουν πιο επείγοντα θέματα να λύσουμε», «είναι ξεπερασμένα, αφού τα πράματα είναι καλύτερα σε σχέση με παλιά», «είναι υπερβολές των φεμινιστριών που θέλουν να ευνουχίσουν τους άντρες» ή «οι φεμινιστικές διεκδικήσεις χωρίζουν και διασπούν το κίνημα». Δυστυχώς όμως η αλήθεια είναι ότι οι πατριαρχικές δομές είναι ορατές και βαθιά ριζωμένες ακόμα και μέσα στα α/α/α κινήματα και αυτό είναι κάτι που πρέπει να δουλέψουμε για να αλλάξει, χωρίς να βρίσκουμε δικαιολογίες, αν ο πραγματικός στόχος μας είναι να διεκδικήσουμε αυτονομία και ελευθερία για όλ@. Και αυτή η αλλαγή δεν θα έρθει αν δεν αποβάλουμε πρώτα οι ίδι@ αυτά τα στοιχεία από πάνω μας. Όσ@ συνεχίζουν να κουβαλάνε μαζί τους αυτά τα στοιχεία και φανερώνουν είτε αδιαφορία, είτε μη θέληση για αλλαγή, πρέπει να μη νιώθουν άνετα να υπάρχουν και να δρουν μέσα στα α/α/α κινήματα. Τουλάχιστον όχι χωρίς να αλλάξουν και να δουλέψουν τ@ εαυτ@ τους, με τον ίδιον τρόπο που κάποι@ καπιταλιστ@ ή εθνικιστ@ ή ρατσιστ@ δε νιώθει άνετα να προσεγγίσει τα α/α/α κινήματα.

Στην περίπτωση του σχεδιαστή της αφίσας στη Γαλλία, ο οποίος έχει βιάσει μια τουλάχιστον γυναίκα, μια κατάληψη έκλεισε την πόρτα της και δεν του επέτρεψε να μπει μετά τη δημοσίευση των κειμένων με τη μαρτυρία της γυναίκας που βίασε. Πολλές συλλογικότητες που συνεργάζονταν για αφίσες ή και συναυλίες τον περιθωριοποίησαν και πλέον δεν του ζητούν τίποτε, δείχνοντας έτσι ότι τέτοιες συμπεριφορές και πατριαρχικές εξουσίες δεν έχουν καμία θέση στα α/α/α κινήματα.

Εμείς ας προσπαθούμε όπως μπορούμε προκειμένου σεξιστ@, τρανσφοβικ@, ομοφοβικ@, βιαστ@ να μη νιώθουν άνετα να δρουν και να υπάρχουν μέσα στα α/α/α κινήματα. Για τη δική μας ουτοπία, όπου σεξιστικές, τρανσφοβικές, ομοφοβικές, μισογυνιστικές συμπεριφορές, αντιλήψεις, νοοτροπίες και πρακτικές δεν θα χωρούν. Κατά τον ίδιο τρόπο που δεν χωρούν ρατσιστικές, εθνικιστικές και φασιστικές συμπεριφορές, αντιλήψεις, νοοτροπίες, πρακτικές. Μέχρι την κατάλυση κάθε εξουσιαστικής δομής, συμπεριλαμβανομένων και των πατριαρχικών δομών.

Η  επανάσταση θα είναι διαθεματική [2] αλλιώς δεν είναι η επανάστασή μου. Τέρμα στον μονοθεματικό ακτιβισμό. Υπάρχει μόνο ένα είδος αγώνα και αυτός είναι ο δικός μας, συλλογικός αγώνας.

Αναδημοσίευση από το περιοδικό Εντροπία και μετάφραση από scintilla.

[1] Δεν θεωρούμε ότι για να είναι πιστευτή η καταγγελία οποιουδήποτε ατόμου πρέπει να περιγράφονται λεπτομέρειες για το πως έγινε ο βιασμός. Ο μόνος λόγος που παραθέτουμε τέτοιες λεπτομέρειες είναι επειδή επικρατεί γενικά μια αντίληψη ότι ένας βιασμός για να αναγνωριστεί ως τέτοιος πρέπει να συμπεριλαμβάνει κάποια στοιχεία, όπως ξυλοδαρμός, επίθεση στον δρόμο από άγνωστο κλπ. Θεωρούμε πως είναι σημαντικό να σταματήσει να υπάρχει αυτή η αντίληψη και να γίνει κατανοητό ότι υφίσταται βιασμός όταν απουσιάζει η συναίνεση, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, ακόμα και από συντρόφους είτε είναι πολιτικοί σύντροφοι ή/και σεξουαλικοί/ερωτικοί.

[2] Η «διαθεματικότητα» είναι η κινηματική προσέγγιση κατά την οποία όλα τα στοιχεία (τάξη, φύλο, ταυτότητα φύλου, σεξουαλικός προσανατολισμός, μεταναστευτικό υπόβαθρο, εθνοτική καταγωγή, αναπηρία ή ικανότητα κοκ) λαμβάνονται υπόψη κατά την εξέταση ενός θέματος που αφορά δομές καταπίεσης. Για παράδειγμα, μια μαύρη γυναίκα επιχειρηματολογεί ότι η καταπίεση που υφίσταται δεν μπορεί να κατανοηθεί ξεχωριστά. Δεν μπορεί, δηλαδή, η καταπίεση ότι είναι μαύρη άνθρωπος και η καταπίεση ότι είναι γυναίκα να προσεγγισθεί και να κατανοηθεί ανεξάρτητα, αλλά σε συνδυασμό.

[3] Το @ χρησιμοποιείται στη θέση έμφυλων καταλήξεων, όταν το υποκείμενο είναι γενικό, προκειμένου να μην αναπαράγουμε πατριαρχικές δομές στη γλώσσα, οι οποίες θέτουν ένα φύλο (ή στην «καλύτερη» περίπτωση δύο φύλα) και τα άτομα που το (τα) εκφράζουν στην κορυφή της έμφυλης πυραμίδας, αποσιωπώντας, περιθωριοποιώντας και αποκλείοντας άλλα (εκτός από τα κυρίαρχα, δηλαδή) φύλα, καθώς και τα άτομα που εκφράζονται στα φύλα αυτά.

“Εγωισμός” – John Beverley Robinson

Το είδα στο :

Inter Arma

“Εγωισμός” – John Beverley Robinson

 egoism-ekswfylloΔεν υπάρχει γενικά πιο παρεξηγημένη λέξη από τον Εγωισμό – με τη σύγχρονη σημασία του όρου. Σε πρώτο επίπεδο, υποτίθεται πως σημαίνει αφοσίωση στο προσωπικό συμφέρον, δίχως να λαμβάνεται υπόψιν το συμφέρον των άλλων. Αντιτάσσεται, επομένως -και αντιθετικά, όπως και ο Herbert Spencer, ερμηνεύοντάς τον- στον αλτρουισμό: την αφοσίωση στους άλλους και την αυτοθυσία.

Από την άλλη, τον συναντάμε να ταυτίζεται με τον ηδονισμό ή τον ευδαιμονισμό, ή τον επικουρισμό, φιλοσοφίες που τοποθετούν την επίτευξη της απόλαυσης ή της ευτυχίας ή του οφέλους, όπως και αν επιλέξουμε να το διατυπώσουμε, στο κέντρο της ζωής.

Ο σύγχρονος εγωισμός, όπως αυτός αναπτύχθηκε από τους Nietzsche, Stirner, Ibsen, Shaw και άλλους, είναι όλα αυτά αλλά και παραπάνω. Eίναι η συνειδητοποίηση του ατόμου ότι είναι άτομο. Και πως, στο βαθμό που το αφορά, είναι το μόνο άτομο.

Ο καθένας μας στέκεται μόνος στο κέντρο ενός σύμπαντος. Περιτριγυριζόμαστε από εικόνες και ήχους, κατανοώντας τα ως κάτι έξω από εμάς, παρόλο που ό,τι γνωρίζουμε για αυτά είναι εντυπώσεις στον αμφιβληστροειδή μας, στα τύμπανά μας και στα άλλα αισθητήρια όργανά μας. Το σύμπαν μετράται από το κάθε άτομο μέσα από αυτές τις αισθήσεις· για αυτόν, αυτές είναι το σύμπαν. Οι αισθήσεις του στρέφονται και προς άλλα άτομα, εκλαμβάνοντάς τα λίγο ή πολύ ως παρόμοιά του. Αλλά, κανένα από αυτά δεν είναι αυτός. Αυτός ξεχωρίζει. Η συνείδησή του και η κάθε λογής επιθυμία και ικανοποίηση, που εισέρχεται σε αυτήν, είναι κάτι το μοναδικό· κανείς άλλος δε μπορεί να εισβάλλει σε αυτήν.

Όσο κοντά και αν είσαι με τους αγαπημένους σου -με τη σύζυγό σου, με τα παιδιά σου, με τους φίλους σου- αυτοί δεν είναι εσύ· βρίσκονται έξω από εσένα. Είσαι για πάντα μόνος. Οι σκέψεις και τα συναισθήματά σου είναι δικά σου και μόνο, δεν τα βιώνει κανείς άλλος.

Είναι αναμφίβολα πολύ ευχάριστο, όταν και άλλοι σκέφτονται όπως εσύ και στο μεταφέρουν αυτό μέσω της γλώσσας· ή όταν και άλλοι απολαμβάνουν τα ίδια πράγματα με εσένα. Επιπλέον, πέρα από όταν απολαμβάνουν τα ίδια πράγματα με εσένα, είναι ευχάριστο, όπως και να ‘χει, να τους βλέπεις να διασκεδάζουν. Το άτομο οφείλει αυτήν την έντονη ικανοποίηση στη συναίσθηση, ένα συναίσθημα που θα το βρεις στους περισσότερους ανθρώπους.

Χάρις στη συναίσθηση, βρίσκεις την απόλαυση μέσα στην ίδια σου την ευτυχία ή την ευτυχία των άλλων· αλλά, είναι πάντα η δικιά σου η ευτυχία που αναζητάς. Ο πιο μεγάλος εγωιστής ίσως και να ‘ναι ο πιο τέλειος αλτρουιστής· αλλά, γνωρίζει πως, κατά βάθος, ο αλτρουισμός του εξυπηρετεί τις δικιές του εγωιστικές επιθυμίες.

Αλλά, ο εγωισμός είναι κάτι παραπάνω.

Ο εγωιστής συνειδητοποιεί πως το άτομό του είναι πάνω από όλους τους θεσμούς και από όλες τις φόρμες· ότι αυτά υπάρχουν στο βαθμό, που αυτός επιλέγει να τα κάνει δικά του αποδέχοντάς τα. Όταν καθαρά πια δεις πως είσαι το μέτρο του σύμπαντος, πως ό,τι υπάρχει, υπάρχει για σένα, στο βαθμό που αυτό αντανακλάται στη συνείδησή σου, γίνεσαι καινούριος άνθρωπος· τα βλέπεις όλα με καινούριο μάτι· στέκεσαι ψηλά και έχοντας βρει μία νέα δύναμη, μία νέα λάμψη, αφήνεις ένα δροσερό αέρα να φυσήξει στο πρόσωπό σου.

Όποιους θεούς και αν λατρεύεις, συνειδητοποιείς πως είναι δικοί σου θεοί, προϊόν του ίδιου σου του μυαλού, τρομεροί ή ελεήμονες, εσύ επιλέγεις πως θα τους απεικονίσεις. Τους κρατάς στο χέρι σου και παίζεις μαζί τους, όπως παίζει ένα παιδί με τις χάρτινές του κούκλες· έμαθες να μην τους φοβάσαι, δεν είναι παρά “της καρδιάς σου φαντάσματα”.

Όλα τα ιδανικά, που γενικά οι άνθρωποι τα νομίζουν για αλήθειες, κατάλαβες πως είναι δικά σου ιδανικά. Είτε προέρχονται από εσένα, πράγμα απίθανο, είτε έχεις αποδεχθεί τα ιδανικά κάποιου άλλου, δεν έχει διαφορά. Είναι δικά σου, στο βαθμό που τα αποδέχεσαι. Ο παπάς είναι ιερέας, στο βαθμό που εσύ τον ιεροποιείς, αν σταματήσεις, παύει και να είναι ιερέας. Έχεις τη δύναμη να χτίσεις και να γκρεμίσεις ιερείς, το ίδιο εύκολα και θεούς ακόμη. Είσαι ένας από αυτούς που, λέει ο ποιητής, στέκει ασυγκίνητος – τι και αν το γύρω σύμπαν θρυμματίζεται για χάρη του.

Και όλα τα άλλα ιδανικά, τα οποία κινούν τους ανθρώπους, τα ιδανικά αυτά, που τους σκλαβώνουν και τους ταλαιπωρούν, αυτά, δεν έχουν καμία δύναμη πάνω σου· δε σε φοβίζουν πια, τα έχεις κάνει δικά σου, τα πλάθεις μέσα στο μυαλό σου για την ίδια σου την ευχαρίστηση και τα αλλάζεις ή και τα αγνοείς κατά βούληση. Παίζεις μαζί τους σα να ‘ταν τα μικρά σου, άκακα κατοικίδια.

“Κράτος” και “Κυβέρνηση” υψώνονται σαν ιδανικά ιερά και απλησίαστα στα μάτια των πολλών. Τα αποκαλούν “Πατρίδα μου” και αν προφέρεις τις μαγικές λέξεις, θα σπεύσουν να σκοτώσουν ακόμα και τους φίλους τους, αυτούς που δε θα τους πείραζαν ούτε τρίχα, τυφλά κινούμενοι υπό τη μέθη των ιδανικών τους. Οι περισσότεροι άνθρωποι, υπό την επιρροή των ιδανικών τους, στερούνται ακόμα και λογικής. Χιμούν, στο όνομα της “θρησκείας” ή του “πατριωτισμού” ή της “ηθικής”, ο ένας στο λαιμό του άλλου – αυτοί, οι ευγενέστατοι κατά τ’ άλλα γείτονες! Τα ιδανικά είναι για αυτούς ότι και οι “έμμονες ιδέες” για τους παράφρονες. Υπό την επίδρασή τους, γίνονται παράλογοι και ανεύθυνοι. Θα καταστρέψουν όχι μόνο τους άλλους, αλλά συχνά θα θάψουν και το ίδιο τους το προσωπικό συμφέρον και σαν παλαβοί θα ορμήξουν προς την αυτοκαταστροφή, θυσία να γίνουν στο αδηφάγο ιδανικό. Είναι να μη φαίνεται τούτο τουλάχιστον παράξενο σε αυτόν, που το βλέπει με μια φιλοσοφική ματιά;

Αλλά, ο εγωιστής δεν έχει ιδανικά και γνωρίζοντας πως τα ιδανικά του είναι δικά του και μόνο, είναι ελεύθερος από την κυριαρχία τους. Λειτουργεί από προσωπικό συμφέρον και όχι στο όνομα ενός ιδανικού. Δε θα κρεμάσει ποτέ κανέναν μήτε θα μαστιγώσει το παιδί στο όνομα μίας “ηθικής”, αν αυτό δεν τον βρίσκει σύμφωνο. Δεν βλέπει το “Κράτος” ως κάτι ιερό. Γνωρίζει πως η “Κυβέρνηση” δεν είναι παρά ένα σύνολο ανθρώπων το ίδιο ανόητοι με εκείνον, πολλοί εξ αυτών ίσως και περισσότερο. Αν το Κράτος τον ευνοεί, θα το υποστηρίξει ·αν αυτό προσβάλλει και καταπατά την ελευθερία του, τότε θα προσπαθήσει να το αποφύγει με κάθε δυνατό μέσο – εφόσον δεν είναι αρκετά δυνατός, ώστε να του αντιταχθεί. Ο εγωιστής είναι άνθρωπος δίχως χώρα.

Οι περισσότεροι άνθρωποι λατρεύουν τη “Σημαία”, καθώς ο κόσμος πάντα αγαπά τα σύμβολα, μα περισσότερο το σύμβολο προσκυνούν παρά την αρχή, που υποτίθεται πως πρεσβεύει. Για τον εγωιστή δεν είναι παρά ένα -μάλλον κακόγουστο- κομμάτι ύφασμα· ο καθένας μπορεί να το πατήσει ή και να το φτύσει, μέσα στην ίδια απάθεια που θα το έκανε και με ένα κομμάτι μουσαμά. […]

Όταν ο δικαστής εισέρχεται στην αίθουσα φορώντας την τήβεννο (οι δικαστές, οι υπουργοί και οι καθηγητές γνωρίζουν πολύ καλά τη δύναμη της τηβέννου να εντυπωσιάζει το πόπολο), ο εγωιστής παραμένει ατάραχος. Δεν τρέφει τον παραμικρό σεβασμό προς το “Νόμο”. Αν ο νόμος τυχαίνει να τον εξυπηρετεί, θα τον χρησιμοποιήσει προς όφελός του· αν επιτίθεται στην ελευθερία του, θα τον παραβεί τόσο όσο εκείνος κρίνει σοφό να κάνει. Μα, δεν τον σέβεται σαν κάτι το υπερκόσμιο. Για αυτόν παραμένει το κακοτέχνημα αυτών, που ακόμα “ζούνε στο σκοτάδι”.

Μήτε γονατίζει μπρος την Ηθική – Ω, Ιερή Ηθική! Ίσως και να αποδεχτεί κάποιες παραινέσεις της, αν εκείνος το επιλέξει· μα, δε μπορείς να τον φοβερίσεις λέγοντάς του πως αυτό δεν είναι “σωστό”. Συνήθως, προτιμά να μη σκοτώσει ούτε να κλέψει· μα, αν χρειαστεί να σκοτώσει ή να κλέψει, προκειμένου να σωθεί, ευχαρίστως να το κάνει – δίχως κανένα βάρος στη “συνείδησή” του.

Και η “ηθική” δε θα τον πείσει ποτέ να βλάψει άλλους, όταν δεν υπάρχει κάποιο προσωπικό όφελος. Δε θα τον δεις ανάμεσα σε λευκοντυμένους [ku klux klan], να μαστιγώνει και να καίει φτωχοδιαβόλους, επειδή οι ενέργειές τους δε συμμορφώνονται στις επιταγές της “ηθικής”, ενώ αυτές -οι ενέργειες- δεν έβλαψαν κανέναν.

Προς τους φίλους του -αυτούς που αξίζουν την αλήθεια από αυτόν- θα πει την αλήθεια· μα δε μπορείς να τον εξαναγκάσεις να πει την αλήθεια επειδή “φοβάται να πει ένα ψέμα”. Δε φοβάται ούτε καν την ψευδορκία, καθώς ξέρει πως οι όρκοι δεν είναι παρά ένα εργαλείο υποδούλωσης του μυαλού, επικαλούμενο υπερφυσικούς φόβους.

Και όσον αφορά τα άλλα, τα μικρά και ισχνά ιδανικά, αυτά που δεσμεύουν το νου και συρρικνώνουν τις μίζερες ζωές μας, αυτά, είναι σα να μην υπάρχουν για τον εγωιστή.

“Υιική αγάπη και σεβασμό” θα προσφέρει στους γονείς του, αν την έχουν κερδίσει και την αξίζουν. Αν μωρό τον έδειραν, παιδί τον περιφρόνησαν και ώριμο πια νέο τον καταδυνάστευσαν, τότε μπορεί και πάλι να τους αγαπάει, παρά την κακομεταχείριση· μα, αν η αγάπη του έχει σβήσει, δεν θα την αφυπνίσουν επικαλούμενοι το “χρέος.

Εν συντομία, ο εγωισμός, στη σύγχρονη ερμηνεία του, συνιστά την αντίθεση, όχι ως προς τον αλτρουισμό, αλλά ως προς τον ιδεαλισμό. Ο κοινός άνθρωπος -ο ιδεαλιστής- υποτάσσει τα συμφέροντά του μπρος στα ιδεώδη του και συνήθως, υποφέρει για αυτά. Ο εγωιστής δεν ξεγελιέται από κανένα ιδεώδες: τα απορρίπτει ή τα χρησιμοποιεί, σύμφωνα με το δικό του συμφέρον. Αν θέλει να είναι αλτρουιστής, θα θυσιαστεί για τους άλλους· μα, μόνο επειδή αυτό θέλει· δεν απαιτεί καμία ευγνωμοσύνη ούτε δόξα σε αντάλλαγμα.

“Egoism”, από το αμερικάνικο αναρχοατομικιστικό περιοδικό “Liberty” (1881–1908).

Μετάφραση: “πράα καπνίζει η δυστοπία”

Το κείμενο σε PDF.