To Δέντρο της Αγάπης και του Έρωτα.

Μέσα στον καταιγισμό εξωτερικών ερεθισμάτων που μας κατακλύζουν , απολαύστε άλλη μια εσωτερική βουτιά του Eretikos!

Εμείς δεν καθορίζουμε τι θα αισθανθεί ο άλλος για εμάς και οποιοδήποτε μέσο πίεσης για να του/της “βγάλουμε” κάποιο συναίσθημα θα είναι το ξεκίνημα μιας ψευδαίσθησης.Είναι το σύνηθες φαινόμενο στις σχέσεις βασικά και η πίεση ξεκινάει πολλές φορές με την προσφορά υλικών αγαθών ή περιττών “αγαθοεργιών” που αργότερα αν δεν πάει όπως εμείς θα θέλαμε τις χρησιμοποιούμε ως επιχειρήματα του τύπου “έκανα αυτά κ αυτά κ αυτά για σένα” κ.τ.λ. οπότε και γίνεται ένα παιχνίδι εξουσίας,αντίθετα δηλαδή απο ότι εχει σχέση με την αγάπη.

 

Στην αγάπη δεν καθορίζουμε κάν τα δικά μας αισθήματα για τον άλλο,απλά δημιουργήθηκαν και όπως ένα δέντρο ανθίζουν σταδιακά όπως τον γνωρίζουμε.Το τι κάνει όμως το πρώτο συναίσθημα να παραμείνει και να εξελίσεται σε κάτι ακόμα πιο βαθύ και πιο δυνατό,είναι το γεγονός οτι ποτέ,μα ποτέ δεν θα περιορίσεις τον άλλο,ποτέ δεν θα κρατάς λογαριασμό για όσα δίνεις ακριβώς γιατί όσα δίνεις είναι η καθαρότητα της αγάπης,κρυστάλλινη,αδέσμευτη.

Κατά κάποιο τρόπο δηλαδή,όταν τα αισθήματα δημιουργηθούν μέσα σου είναι ένας μονόδρομος αγάπης,που όμως σαν δέντρο προσφέρει τα πάντα στους δύο καρπούς που το δημιούργησαν και μπορούν να το οδηγήσουν όπου θέλουν,ακριβώς όπως ένα δέντρο με τα κλαδιά του και μετά με τους καρπούς του που θα πέσουν και θα συνεχίσουν το μικρό θαύμα της ζωής και της δημιουργίας.

 

Δεν θεωρώ πως είναι μια λεπτή ισορροπία,είναι θέμα κατανόησης,πόσο γνωρίζουμε τον εαυτό μας και να μην μπερδέυουμε τις έννοιες Αγάπη,Ζωή,Εγώ,Θάνατος κ.τ.λ.

Στη βάση τους αυτές οι έννοιες είναι πολύ απλές.Διαφέρουν επειδή ο καθένας μας είναι διαφορετικός και παίρνει την κάθε έννοια και την πλάθει στα δικά του ιδανικά αξιών και ηθικών πλεγμάτων που μπορεί να έχει.Συνήθως όμως είναι οι παρερμηνείες και πιο συγκεκριμένα η “καλή” εικόνα που θέλουμε να περάσουμε γιατί έτσι θεωρούμε θα κερδίσουμε τον άλλο,δείχνωντάς του αυτό που νομίζουμε,κατά γενική εκτίμηση,είναι το ιδανικό.Φοράμε ένα απο  τα προσωπεία μας δηλαδή.

 

Αυτά τα προσωπεία είναι το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας που επίσης ξεκινάει απο πολύ πίσω,απο το παρελθόν,απο το πως η κοινωνία μας γαλούχησε και μας δίδαξε.Είναι ένας φάυλος κύκλος γραναζιών που τοποθετήθηκαν συστηματικά σε καίρια σημεία της διαπαιδαγώγησής μας και έχουν εντυπωθεί μέσα μας σαν ένα πρόγραμμα υπολογιστή.

Εδώ έρχεται και η έκφραση “Όλα είναι στο μυαλό μας”,γιατί μπορούμε να “βγάλουμε” ένα πρόγραμμα,αλλά δυσκολότερα απο ότι μας το τοποθετήσαν εκεί γιατί πρέπει να βγούμε εκτός του ρεύματος της κοινωνίας για να αποκτήσουμε την δική μας αντίληψη και αν το κάνουμε,με μαθηματική ακρίβεια έχουμε ταμπελοποιηθεί/στοχοποιηθεί απο την κοινωνία,των κατά τα άλλα ανθρώπων που ακολουθούν αυτό που νομίζουν ως ιδανικό για την ζωή τους.Άρα θα θεωρηθείς και ως απειλή για αυτούς οπότε η λύση γίνεται η περιθωριοποίηση.

Ποιός το αντέχει άραγε.Κάποιοι…

 

Μια άλλη έκφραση λέει “Η υποκρισία έχει την δική της κομψή συμμετρία” και αυτό ακριβώς ζούμε στο σύνολο της κοινωνίας μας,αλλά δεν θα το αναλύσω εδώ καθώς φεύγει εκτός του βασικού θέματος και ας είναι σχετικό.

 

Θεωρώ πως δεν μπορούμε να δούμε την αγάπη εκτός των άλλων θεμάτων,εκτός του πολιτικοκοινωνικού συνόλου,συνδέονται άμεσα και αυτό γιατί έχει να κάνει με τον τρόπο που μεγαλώνουμε και ανατρεφόμαστε απο τους άλλους γύρω μας.Στα βιβλία του Μπουσκάλια αν μη τι άλλο όλα είναι εξαιρετικά ειπωμένα στο θέμα της Αγάπης και ο τίτλος “Να ζείς να Αγαπάς και να Μαθαίνεις” ακούγεται όσο απλός και αν είναι ο άρτος ημών ο επιούσιος,το αυτό νόημα της ζωής θα έλεγα.

 

Παρόλα αυτά παραμένει η κομψή συμμετρία της υποκρισίας που μας διακατέχει σε κάθε τι που κάνουμε ή λέμε.

Έχετε σκεφτεί γιατί φοράμε τόσα προσωπεία?Γιατί μιλάμε διαφορετικά,ας πούμε ήπια, σε έναν άνθρωπο και πιο αλλαζονικά σε έναν άλλο και ούτο καθεξής?

Συνήθως είναι κάτι που δεν αντιλαμβανόμαστε γιατί νομίζουμε πως είναι απόλυτα φυσιολογικό αλλά στην πραγματικότητα είναι διαφορετικές προσωπικότητες του ιδίου ατόμου,του εαυτού μας.

Γνωρίζω πως έχουν ειπωθεί αυτά βέβαια απο ανθρώπους σκεπτόμενος,υπάρχουν σε βιβλία αλλά το κακό με αυτά είναι πως είναι δογματικά,δεν βλέπουν την μεγάλη εικόνα και αν την βλέπουν η γραφή τους δεν ανταποκρίνεται στο σύνολο των ανθρώπων,αλλά περιορίζεται στους δικούς της θεσμούς.

Η ανακάλυψη μιας ιδέας,μιας σκέψης πρέπει να μοιράζεται στην κοινωνία ακριβώς όπως κάνει ο Μπουσκάλια με τα βιβλία του,πρέπει όμως επίσης να μην μπεί στην διαδικασία της κομψής συμμετρίας και του δογματισμού.

 

Στην τελική,λοιπόν, όλα έχουν ειπωθεί απο φιλοσόφους,στοχαστές,διανοούμενους,πολλές φορές ή απλά είμαστε απαθείς με καμία διάθεση να μορφώσουμε τον εαυτό μας ή διαβάζωντάς τα τα πλάθουμε στα δικά μας δεδομένα διαστρεβλώνωντας την απλότητα της σκέψης τους.

Και πάλι,θεωρώ πως οτιδήποτε ξεφεύγει απο την απλότητα είναι εκτός φύσης και λογικής ικανής για κάτι δημιουργικό.

 

Το να βρεθούν δύο άνθρωποι με την διάθεση να δουλέψουν τόσο στον εαυτό τους όσο και στο να βοηθήσουν ο ένας τον άλλο για την αμοιβαία ανάπτυξή τους,μου φαντάζει σχεδόν ουτοπικό.Υπάρχει βέβαια.

Δεν είναι αδύνατο,τίποτα δεν είναι αδύνατο σε αυτή την μικρή ζωή μας,αλλά το ταξίδι μας ξεκινάει ήδη με άλλο καπετάνιο και αυτό είναι το βασικό πρόβλημα,η συνειδητοποίηση οτι κάποιος άλλος μας διδάσκει αυτά που εκείνος θέλει να μάθουμε και άν και όταν το καταλάβουμε θα έχει χαθεί,όχι τόσο για εμάς,σημαντικός χρόνος,όσο για το συλλογικό καλό.

 

Πέρα απο αυτό,πολλοί άνθρωποι που για τον λόγο οτι δεν δινουν δεκάρα για το σύστημα ή απλά ήταν πιο απελευθερωμένοι για τον οποιοδήποτε λόγο,συνήθως γιατί “ξεφεύγουν” απο τα νομότυπα πρότυπα που θέτει ένα κοινωνικό σύνολο,δόθηκαν σε ψυχίατρους έτοιμους να τους επανεντάξουν στην κοινωνία ώς πρόβατα γεμάτα κατασταλκτικά φάρμακα και “χειρουργικές” πλύσεις εγκεφάλου που συνήθως ώς αποτέλεσμα έχει να μην είναι ποτέ ο εαυτός τους και μοιραία καταλήγουν στην αυτοκτονία ή κάτι χειρότερο.Πάλι,δεν θεωρώ ότι κάτι είναι τελειωτικό,ποτέ δεν θα το θεωρήσω νομίζω,αλλά ώς γνωστόν “ποτέ μην λές ποτέ”.Είμαστε ικανοί για τα πάντα,αξιοθαύμαστα όντα,στο μυαλό μας κοίτεται το σύμπαν και μας θαυμάζει,έτοιμο να το αρπάξουμε και να το σκορπίσουμε ολόγυρα!

 

Θυμαμαι τον εαυτό να βλέπει ένα ντοκυμαντέρ ονόματι “Earthlings” (http://www.earthlings.com/) και ομολογώ πως ήταν ένα ταρακούνημα που δεν έχω ξανα νιώσει στην ζωή μου,βλέπεται ήμουν ένα απο τα πρόβατα που νόμιζε πως “όλα πάνε καλά”,δύσκολα μέν αλλά καλά,υπάρχουν κακοί άνθρωποι στον κόσμο μας αλλά τι να κάνεις…μια προσευχή και ελπίζεις…Ανυπόστατη λογική.Όχι,δεν θα αναλύσω τα περί θρησκέιας,είναι υπερβολικά γελοία για να την αναλύσουμε και να επιχειρηματολογήσουμε το προφανές.Συγνώμη για όσους πιστεύουν,εκθέτω προσωπική άποψη.

Όπως είπε ο Γίωργος Καρλίνος “Η θρησκεία είναι σαν τα παπούτσια,διαλέγεις όποιο σου αρέσει και το φοράς αλλά μην μου ζητάς να μπώ στα παπούτσια σου.”

Εμένα αντίθετα με ταρακούνησε (“Earthlings”) συναισθηματικά πάρα πολύ,και όλο και περισσότερο να ψάχνω εναλλακτικές διόδους πληροφόρησης και βέβαια δεν ήταν απλά το ντοκυμαντέρ,πάντα διάβαζα και προσπαθούσα να σκέφτομαι τί και γιατί συμβαίνει.

 

Ακόμα και όταν φαίνεται αδιέξοδο δεν είναι,υπάρχουν λύσεις και αυτό το θεωρώ γενικό κανόνα.Υπάρχουν φορές που πρέπει να δράσεις για να βρείς την λύση αλλά υπάρχουν και φορές που το να μην κάνεις τίποτα είναι μια εξαιρετική παθητική στάση που θα έρθει στην λύση.Όπως το διαστημόπλοι που ενώ έχει ευθυγραμιστεί με τον διαστημικό σταθμό,έχει μερικά μέτρα να διανύσει πριν κολλήσει στην πύλη και δεν πράττει καμία ενέργεια,το αφήσουν να κυλήσει με αυτή την αργή ταχύτητα.Αρκεί βέβαια να συνεχίσεις να σκέφτεσαι.

 

Προσωπικά,ως εσωστρεφής όλη μου την ζωή θεωρώ πως η καταγραφή των σκέψεων είναι η ιδανική λύση και το πρώτο βήμα προς την αυτογνωσία.Αν σε αυτή την διαδικασία μπεί στην ζωή σου και ακόμα ένας άνθρωπος με ανάλογο,όχι ίδιο βέβαια – όλοι είμαστε διαφορετικοί, σκεπτικό και υπάρξει η αμοιβαιότητα τότε επισπεύδεται νομίζω η διαδικασία και εκεί δημιουργείται και η μαγεία της συνύπαρξης δύο ανθρώπων που αναπτύσονται αλληλοβοηθώντας αλλά και ανεξάρτητα ο ένας απο τον άλλο,όλοι χρειαζόμαστε την μοναξιά μας που και πού και βοηθάει και αυτή.

 

Δεν μπορώ να θεωρήσω την αγάπη ώς ξεχωριστό βιβλίο,ίσως ώς ένα δικό της κεφάλαιο σε ένα βιβλίο,αλλά είναι άμεσα συνδεδεμένη με εμάς,την προσωπικότητά μας,είμαστε αυτό που δίνουμε,όχι κάτι άλλο.

Το πως είναι το κοινωνικό μας σύστημα,καπιταλισμός δηλαδή του ανταγωνισμού και της διαφθοράς,κρίνει και το πώς ανατρεφόμαστε στο σύνολό μας,τίποτα δεν είναι απόλυτο βέβαια,απλά αναφέρω τον κανόνα,και το πως έχουμε ανατραφεί βγαίνει ανάλογα και στις σχέσεις που δημιουργούμε,φιλικές και ερωτικές.

Πρέπει λοιπόν να επαναστατήσουμε κυριολεκτικά,κόντρα στο ρεύμα και αυτά που επιτάσσει ώς ιδανική ζωή για να βρούμε το υγιές κομμάτι του εαυτού μας και όταν το κάνουμε,ώς δακτυλοδεικτούμενοι πια,τότε όλες οι σχέσεις που θα δημιουργούμε θα είναι υγιείς και ευχάριστες,τουλάχιστον απο την πλευρά μας και αυτό είναι που έχει σημασία.Η δική μας ψυχική υγεία,γιατί αυτό που είμαστε δίνουμε,όπως προείπα.

 

Ο Σωκράτης δεν έφτασε τυχαία βέβαια στο “Ένα ξέρω,οτι δεν ξέρω τίποτα”.

Αν πάρετε όλα τα φιλοσοφικά αποφθέγματα και τα συγκρίνετε θα βρείτε αντιφάσεις για το καθένα και για όλα,κυριολεκτικά.

 

Στο τέλος,απλά έχεις μια ζωή να ζήσεις,ελεύθερος απο ιδεολογίες κ όμοιες οριοθετήσεις,έχεις μια καρδιά γεμάτη αγάπη να προσφέρεις σε όσους παραμένουν άνθρωποι σε αυτό τον κόσμο και δεν χρειάζεται να πείσεις κανέναν και για τίποτα,αφού άλλωστε όλα αμφιβολίες και αντιφάσεις είναι.Απλότητα.

Αν σε αυτή την ζωή βρείς κάποιον άνθρωπο να χτίσεται μια λογική και μια σταθερά,τότε θαρρώ έχεις βρεί και το νόημα και το δόσιμο και την αμοιβαιότητα που θα εκπληρώσει τον εαυτό σου και ανάλογα και βασικότερο ίσως,οτι όσοι θα συναναστρέφονται με τέτοια άτομα θα κερδίζουν πολλά σε πνευματικό επίπεδο λογίζω.

 

Μές την ειλικρίνεια,με το να είμαστε ο εαυτός μας και όχι τα πρότυπα και τα καλούπια που οι κοινωνία μας έχει πρό-ετοιμάσει,επιτυγχάνεται ο στόχος του να αγαπάμε τον εαυτό μας θαρρώ και ανάλογα θα δώσουμε και αυτό που είμαστε στους άλλους.

Είναι δύσκολο,θα ξανα πώ,το να αποκοληθούμε απο την ψυχολογία της μάζας,γιαατί αυτό είναι ένα παιχνίδι που δεν το συνειδητοποιούμε εξ αρχής.Μιμούμαστε την μάζα και αλλάζουμε την συμπεριφορά μας ασυνείδητα προς κάτι που δεν είμαστε εμείς και έχω την αίσθηση οτι αν δεν το καταλάβουμε σχετικά νωρίς,το αφομειώνουμε τόσο έντονα που ίσως να μην υπάρχει και γυρισμός.

 

Αν καταφέρουμε να είμαστε ο εαυτός μας και να διατηρήσουμε τον εαυτό μας στην ειλικρίνεια το αίσθημα της ευφορίας είναι ανταποδοτικό και όσο και αν σε χαρακτηρίζουν μετά απο αυτό,απλά δεν θα σε απασχολεί,γιατί όταν ένας άνθρωπος δημιουργεί κάτι μόνος του,αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή,τίποτα άλλο.

by Christos Eretikos

Advertisements

Μικροί θεοί που το παίζουν άνθρωποι.

Διαβάστε μια διπλή καταγραφή του ενός…

By Eretikos

Παρατηρώντας Μικρούς Θεούς να το Παίζουν Άνθρωποι,Αποτυχάνωντας.(Ergo σε συνεχή εξέλιξη,αέναη κίνηση!)

Αυτό που μας σκοτώνει δεν είναι ο θάνατος.

Είναι η ΕΓΩμανία μας.

 

https://vimeo.com/38101676

 

Γεννήθηκα το 1976,18 Μαρτίου.

Το μυαλό μου άρχισε να μαθαίνει,να διευρύνεται,να εξελίσεται,όταν έφυγα απο το εκπαιδευτικό σύστημα,

το οποίο κατά την κατανόησή μου είναι απλά παιδευτικό σύστημα.Παιδέυει τους ανθρώπους και τους εγκλωβίζει με προφανή τρόπο που κανείς δεν βλέπει.Οξύμορον.

Στην εξέλιξη της ανθρωπότητας,έχουν καταγραφεί μοναδικές στιγμές,το μόνο που χρειάζεται να κάνεις

είναι μια απλή κίνηση,αναζήτηση…άνοιξε όσα βιβλία βρείς και μετά χρησιμοποιείς την σκέψη σου.

Μετά,αν θές,καταγράφεις τις μικρές υπέροχες σκέψεις σου σε χαρτί ή υπολογιστή,δεν έχει σημασία,αν και το χαρί είναι

πιο όμορφο..και ξανα διαβάζεις τον εαυτό σου.Μαθαίνεις και μαθαίνεις και μαθαίνεις.

Τι άλλο θές,μαθαίνεις,ονειρεύεσαι,αναζητάς.

Σταματάς να δημιουργείς προβλήματα που δεν υπάρχουν.

Ξέρεις πιο είναι,όχι,πιό θα ήταν το πρόβλημά σου στην ζωή?

Η “χειροκίνητη” αναπνοή…

Το πρόβλημα των προβλημάτων…είναι πως δεν υπάρχουνε προβλήματα.

Παραποιώντας το γνωμικό.

Το πρόβλημα,είναι η εγωμανία μας,ξανά.

Στο σύμπαν,υπάρχουν οι ίδιες ύλες,ακριβώς οι ίδιες που υπάρχουν και στην Γή.

Σίγουρα μια επιστημονική ανάλυση θα τα εξηγεί καλύτερα,το θέμα είναι,πόσο ανοιχτό έχουμε το μυαλό μας και γιατί νιώθουμε ικανοποιημένοι με τον εγκλωβισμό του δικού μας σε μια “αλήθεια” ενός άλλου.

Δεν ξέρω πως έφτασαν στο συμπέρασμα οτι χρησιμοποιούμε μόλις το 1% των ικανοτήτων του εγκεφάλου μας και πως αποδεικνυεται αφού είναι “αχαρτογράφητο”,αλλά ξέρω τι νιώθω ανοίγωντας το μυαλό και αφήνωντάς το να μάθει.

Περνάω την ζωή μου παρατηρώντας ανθρώπους,παρατηρώντας τον εαυτό μου,ψάχνωντας τη έχει σημασία και νόημα.

Ξεκινάμε την ζωή με την γνώση του θανάτου μας και στην πορεία μας το ξεχνάμε,νιώθουμε αθάνατοι και θέλουμε και ζητάμε περισσότερα.

“Ζητάω την προσοχή σας και την φροντίδα σας,το απαιτώ και θα το εκμεταλλευτώ αν μου δωθεί η ευκαιρία”,αν προσπαθήσω σκληρά και αποκοπώ απο το σύστημα καλωδίων και συστημάτων,το οικονομικό,το πολιτικό,το θρησκευτικό,το δογματικό,των περιττών αναγκών και των ανύπαρκτων επιθυμιών θα αισθανθώ την ανθρωπιά που ξεχιλύζει περίτεχνα απο το δόσιμο,το απλό αδέσμευτο δόσιμο της ανταλλαγής απόψεων,το δόσιμο της αγάπης που κοχλάζει μέσα μου καρτερικά γιατί γύρω μου οι άνθρωποι τρέχουν να προλάβουν αυτό που μου διαφεύγει πεισματικά…και πεισματικά ψάχνω να δώσω την αγάπη που με γεμίζει σαν άλλος Φράνκεστάιν.

Γεννήθηκα 18 Μαρτίου 1976,έχει σημασία?Θα το θυμάται κάποιος?Αν ήμουν ο Αινστάιν και το θυμόταν,θα είχε τότε σημασία?Να μου την εξηγήσεται όταν βρείτε την ευκαιρία.Θέλω να μαθαίνω,να συζητώ και να ακούω την λογική να ξεδιπλώνεται απο το μυαλό των ανθρώπων.

Δεν χρειάζεται να περάσουμε σε ένα μεταφυσικό επίπεδο για να αποκτήσει ενδιαφέρον,ούτε να το γελοιοποιήσουμε για να το κάνουμε γραφικό,υπάρχει ο φόβος πάντα να χάσουμε το μέτρο.Ποιός ορίζει το μέτρο?Φιλόσοφοι?Επιστήμονες?

Ένας εγκέφαλος,σκεπτόμενος,κριτική που δεν μπορεί να διαγνώσει τα όρια η τα μή όρια?

Τα πιο μεγάλα μυαλά της ανθρώπινης ιστορίας βάζουν ταμπέλες,ονομασίες και κατηγορίες στα πάντα…είμαι αιρετικός,δεν δέχομαι τίποτα πέρα απο το γεγονός ότι όλα αναιρούνται όσο υπάρχουμε και όλα όσα κατασκευάζει ο άνθρωπος εξέρχονται απο τον εγκέφαλο.

Ένας άθρωπος απλός,με λίγες γνώσεις που προσπαθεί να σκέφτεται,να παρατηρεί και να μαθαίνει σε ένα κόσμο που νομοθετεί και κατηγοριοποιεί τα πάντα με σκοπό τον εγκλωβισμό του ατόμου και της διαφορετικότητας.

Όσο απλοικό,όπως και αν θέλουν να το χαρακτηρίζουν,είμαστε εξαιρετικοί πλέον,παρατηρώ,στο να κατακρίνουμε,ταμπελοποιούμε/κατηγοροιποιούμε τους άλλους και ταξινομούμε τα αισθήματά τους ταχύτερα και απο την ταχύτητα του φωτός,όσο απλοικό λοιπόν και αν ακούγεται το “Να ζείς,να Αγαπάς και να Μαθαίνεις” μου φαίνεται ώς η πεμπτουσία όλων.Λεό Μπουσκάλια ναί,κλισέ ή γραφικός φαντάζομαι,αλλά πιθανολογώ πως 9 στους 10 που το διάβασαν και συγκινήθηκαν γιατί αυτό ζητούσαν δεν κατάφεραν ποτέ ολοκληρωτικά να δώσουν μόνο,μέσα τους ανήκω και εγώ.Είναι μια ανθρώπινη ανάγκη υποθέτω,να αποζητάς την φροντίδα κάποιου άλλου,το άγγιγμα και την σκέψη του,όχι μόνιμα,σε μικρές δόσεις,αλλά πάλι κάτι χάνουμαι στην πορεία και ζητάμε όλο και περισσότερα και εκεί μπαίνουν,φαντάζομαι και οι ψυχίατροι ή οι φιλικές συμβουλές ή τα tips απο περιοδικά και τόσα ανούσια πράγματα που δεν μας ξέρουν σαν άνθρωπο οπότε πως τα εμπιστευόμαστε να μας πούν για μάς?Γιατί αν το σκεφτείς βαθιά,αυτό που φοβάσαι να κάνεις,γιατί σου έμαθαν να είσαι χαμογελαστός και χαβαλεδιάρης προ πάντων,τότε θα συνηδειτοποιήσεις την σκληρή αλήθεια..ότι το να μάθεις τον εαυτό σου είναι το ταξίδι και το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Στην τελική,μην μένεις σε αυτά που σε μάθανε και μάθε να ανοίγεσαι,όχι για να ικανοποιήσεις τους άλλους λέγοντας αυτά που εκείνοι θέλουν να ακούσουν,αλλά αυτά που εσύ θέλεις να πείς.

Αν όλοι το κάναμε ανοιχτά τότε οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι θα ήμασταν εμείς οι ίδιοι,βοηθώντας ο ένας τον άλλο.

Όπως είπε και ο Σωκράτης πήγαινε σε ένα βουνό,μια θάλασσα κι ένα ακρωτήρι και τα έχεις δεί όλα,ή κάπως έτσι.Βέβαια ήταν καθαρά φιλοσοφικό και υπάρχουν λίγο παραπάνω αλλά πιάνεται το νόημα της έκφρασης.

Αυτό που είναι άξιο απορίας και λόγου,είναι πως κοιτώντας την καταγεγραμένη ιστορία του ανθρώπου στην Γή,δύο είναι αυτά που ξεχωρίζουν…

Πρώτον ο πλανήτης μας σκοτώνει…φυσικές καταστροφές έχουν εξαφανίσει το 90% των ειδών που έχουν ποτέ υπάρξει στον πλανήτη.

Δεύτερον εμείς μας σκοτώνουμε με εξαιρετική πίστη και προκατάληψη.Είναι αδιαμφησβήτητο οτι προσπαθούμε να παίξουμε ένα παιχνίδι κυριαρχίας και επιβολής επάνω στο συνάνθρωπό μας καθόλη την ιστορία με μαζικές γενοκτονίες και ανάλογα ψυχαναγκαστικά τρίκ να ελέξγουμε τους άλλους προς την δική μας θέληση.

Συνήθως δεν καθόμαστε να τα αναλογιστούμε,κι εδώ βάζουμε μερικές ταμπέλες ακόμη,γιατί είναι καταθληπτικά ή μίζερα ή όπως ξέρουμε καλά να τυποποιούμε το καθετί,βέβαια με το να μην τα “βλέπουμε” δεν εξαφανίζονται.

Αντίθετα,θα έλεγα,είναι ο λόγος που διαιωνίζονται.

Παιρνώντας στην “μοντέρνα” εποχή μου κάνει εντύπωση η συμπεριφορά των ανθρώπων.

Τουλάχιστον στην ελλάδα,ο χαβαλές είναι το σημαντικότερο προσόν για να είσαι ένας άνθρωπος άξιος λόγου και παρέας.

Η τέχνη του γέλιου με βρώμικα υλικά…το να δείχνουμε απελευθερωμένοι σημαίνει να είμαστε ικανοί να συζητήσουμε τα πάντα χωρίς να κατηγοριοποιούμε οποιοδήποτε είδος θέματος σαν μίζερο ή γκρίνια ή κίτς ή μελαγχολικό ή υπερβολικά ρομαντικό.Απελευθερωμένος δεν είναι να μιλάς όταν δεν έχεις τίποτα να πείς και λές ότι νομίζεις οτι θα σε κάνει θεμιτό προιόν της παρέας,χρειάζεται επανεξέταση αν το νομίζεται.

Απελευθερωμένος είναι ο νούς που δεν βάζει όρια και κατηγορίες στην συζήτηση,που είναι δεκτικός σε όλα αλλά δεν τα αφομοιώνει απαραίτητα,είναι ο νούς που βοηθάει στην εξέλιξη οποιαδήποτε συζήτησης και μπορεί να κάνει ένα βήμα πίσω για να δεί το λάθος του χωρίς υπερηφάνεια και περισσότερο απ’ όλα ίσως να έχει την ικανότητ να ακούει τον άλλον.

Έχω ζήσει 36 χρόνια σύμφωνα με το ημερολόγιο των ανθρώπων και κάθε μέρα νιώθω όλο και πιο μακριά απο το ανθρώπινο είδος.Για τους λόγους που προανέφερα βασικά και λιγότερο για άλλους.

Παρατηρώ όλους τους πλανήτες και τα αστέρια,τις ελειπτικές πορίες των κομητών,τις μαύρες τρύπες αυτές τις άγνωστες που μας φοβίζουν για κάποιο λόγο και ας μην ξέρουμε γιατί…μάλλον μόλις το απάντησα.Παρατηρώ τις γεννήσεις και τους θανάτους των αστεριών,τα νεφελώματα σε όλα τα μαγικά τους χρώματα και όλα τα υλικά που αποτελούν το σύμπαν τα κρατώ στο χέρι μου,στην μικρή μου παλάμη και στο μυαλό μου γεννήθηκαν όλα.

Ερωτεύτηκα το σύμπαν και τους ανθρώπους που το ανακάλυψαν και ακόμα αναζητώ και δεν θα περάσει στιγμή πιθανώς που να μην αναζητώ,όχι για να βρώ την Ιθάκη,αλλά γιατί ο δρόμος και όλα τα παρακλάδια του φωνάζουν το όνομά μου και γώ σα λιλιπούτειος αλχημιστής απλά βαδίζω ανάμεσά τους και επεξεργάζομαι όσες λεπτομέρεις μπορώ να χορτάσω κι ας μην μου είναι ποτέ αρκετό.

Νιώθω πως θέλω στο τέλος της διαδρομής μου απλά να πώ πως παρέμεινα άνθρωπος,δεν έχω τίποτα να το αποδείξω παρά την καταγραφή της σκέψης μου και ξέρουμε πως όλα αλλάζουν χάρις το χέρι του ανθρώπου ή το Όνομα του Ρόδου..

Αναρωτιέμαι πως η αλήθεια έγινε τόσο απαραίτητο να αποκρύπτεται?

Νιώθουμε ακόμα αληθινοί?Ο πινόκιο θα ξέρει ίσως.Βρίσκουμε νόημα μέσα σε ψευδαισθήσεις και μένουμε ικανοποιημένοι μέσα σε αυτές,απόλυτα εναρμονισμένοι με το ψέμα διδάσκουμε,μιλάμε και αγαπάμε ανάλογα,ζώντας μες τις ψευδαισθήσεις μας.

Είναι εύκολο να κατηγορήσω το σύστημα,ας πάρουμε τον δύσκολο δρόμο,τον εαυτό μας.

Πόσοι είναι ικανοί να πούν πως γνωρίζουν τον εαυτό τους χωρίς να πιστεύουν το αντίθετο πραγματικά?

Το σύστημα απο ανθρώπους φτιάχτηκε,όχι εσύ,όχι εγώ,κάποιος,έχει σημασία?Το ασπαζόμαστε και μεγαλώνουμε μέσα σε αυτό.Και τι κάνουμε για αυτό?Υποφέρουμε σιωπηλά,με αναφυλητά τις νύχτες και φοράμε τις όμορφες μάσκες το πρωί?

Το να μιλάμε για αυτό που είμαστε θα θεωρηθεί ψυχολογία και βαθυστόχαστο,ας το αφήσουμε…

Τι ακριβώς θέλουμε να πετύχουμε,να ζούμε σαν ζόμπι,νεκρικοί μες την σιγή και την λήθη μέχρι το τέλος των ημερών μας?Στην πλάνη των χρημάτων και της φήμης ξεχνώντας ότι είμαστε άνθρωποι?Είναι μια λύση,δεν αντιλέγω,αληθινή λύση είναι όμως?

Και όλα τα συναισθήματα θα καταλήγουν πάντα σε μαθηματικές προσθέσεις και αφαιρέσεις,”πόσα πήρα,τι μου έδωσες,τόσα έκανα για σένα” και μικρές χαριτωμένες φιλοσοφίες θα μας σώσουν απο την πληθώρα των ψευδαισθήσεων που δημιουργούμε σε κάθε γωνία για να καλύψουμε την ανικανότητά μας…να είμαστε απλά ανθρώπινα όντα.

Είχε ενδιαφέρον λοιπόν?Η ζωή μέσα στην πλαστική σακούλα με τα πλαστικά παιχνίδια και τα πλαστικά συναισθήματα σας άφησε γεμάτους με μια πλήρη ζωή?Χαίρομαι αν ναί.

Ίσως να είναι απλά θέμα αισθητικής τότε,δεν μου αρέσει το πλαστικό και η απομάκρυνση απο την φύση στην οποιά γεννηθήκαμε και τόσο απεγνωσμένα προσπαθούμε να αποκοπούμε απο αυτήν δημιουργώντας φοβίες και προβλήματα που ποτέ δεν θα πέρναγαν απο το μυαλό μας αν δεν μας είχαν πεί για αυτά,αν απλά μας είχαν αφήσει να τραβήξουμε το δικό μας μονοπάτι και να τα μάθουμε για τον εαυτό μας,

Παντού ταμπέλες και σύρματα,τσιμέντο και νέον και φώτα ταίζουν αυτό που γίναμε και όχι αυτό που είμαστε.

Άνθρωποι.

Δεν είχα τίποτα να πώ. (Ego nihil dicere)

Απολαύστε ακόμα μια εσωτερική αναζήτηση…

by Christos Eretikos

Πράττουμε ανάλογα με το παρελθόν μας,με την ιστορία μας.Εν προκειμένω,της αποσύνθεσης του λόγου κ της φιλοσοφικής σκέψης.Συνήθεια..είμαστε,φαίνεται,της συνήθειας τα ζώα.Αυτά που έχουν γίνει,η ιστορία που μας ακολουθεί διαμορφώνει κ την υπάρχουσα σκέψη μας,άρα κ το μέλλον μας.

 

Σκέψη υπό…σκέψη…

Ιδού το πρόβλημα!Καθόμαστε κ μιλάμε για οικονομικά προβλήματα.όταν όλα μέσα μας είναι υπαρξιακά. Προσπαθούμε,σκληρά κ επίμονα,να τοποθετήσουμε τον άνθρωπο στον καπιταλισμό,

παρά την φύσην λειτουργία δεν είναι?

Θα κόψω αυτό το δέντρο,και θα το τοποθετήσω στην κορυφή του πύργου του Άιφελ ,σα να λέμε.

Και εμείς λέμε “Ω τι ωραία θέα!” και ατενίζουμε το κενό.

Χωρίς τροφή,χωρίς νερό και επέρχεται το φυσικό αποτέλεσμα…η νέκρωσις του δέντρου.

Δεν παράγουμε σκέψη πια.Οι καρποί μας είναι σάπιοι,εσωτερική σύψη και φυσικός θάνατος της λογικής.

Η τρομακτική απώλεια της φιλοσοφίας απο την ζωή μας,απο την ύπαρξή μας,είναι όπως το να αφαιρείς το οξυγόνο απο την επιφάνεια της γής,πως να επιζήσεις?

 

Τι είναι η τροφή για τον άνθρωπο?

Δεν είναι κάτι θεμελιώδες?Κάτι ουσιαστικό που δίχως αυτό δεν μπορεί να υπάρχει?

Για να βρεί αυτή την τροφή,δεν πρέπει να βγεί στην φύση,να μπεί στο δάσος και να αναζητήσει?

Πρέπει να γίνει δημιουργικός,να σκεφτεί τρόπους,τι μπορεί να φαγωθεί,τι όχι-ίσως κ γιατί- .

Μια διαδικασία στην οποία λειτουργεί όλο το σώμα και η σκέψη.

Και σε αυτή την αναζήτηση για τροφή υπάρχει και η μάθηση,ενός άγνωστου κόσμου εκεί έξω.

Όσο τον γνωρίσουμε,τόσο πιο ειδικοί γινόμαστε σε αυτό.

Αυτόν,τον θεωρώ έναν κανόνα που ισχύει σε γενικότερο επίπεδο.Universal.

Ανάλογη και εξίσου σημαντικότατη θεωρώ την λειτουργία του εγκεφάλου μας.

Τι είναι ο εγκέφαλος?Πέραν της καθαρά επιστημονικής απόδοσης,δεν είναι ένα εργαλαίο σκέψης?

Ένα απύθμενο εργοστάσιο δημιουργικότητας και σκέψης?

Αυτό το μικρό θαύμα εξελίσεται,όπως ανάλογα και το σώμα μας εξελίσσεται,αν το τρέφουμε με σκέψη.

Εδώ μπορεί να μπεί και ακόμα ένα ερώτημα..ανάλογα με το είδος της τροφής αλλά και η λειτουργία της σκέψης?

Θεωρώ πως ναί.Παράδειγμα ιδανικό θεωρώ την ιστορία μας ως άνθρωποι.

Μπορούμε να κάνουμε ένα άλμα μπροστά και να πάμε στον Σωκράτη,είπε “Ένα γνωρίζω,οτι δεν γνωρίζω τίποτα” όπως επίσης είπε “Πήγαινε να δεις ένα ακρωτήρι, ένα βουνό, μια θάλασσα κι ένα ποτάμι και τα είδες όλα!”.

Ακόμα και σαν δεδομένα αν τα λογιστώ,δεν μπορώ να τα δεχτώ.Καταρχήν γιατί είναι η επίγνωση κάποιου άλλου,μια απλή θεωρία για μένα,όσο αλήθεια για αυτόν.

Δεύτερον γιατί δεχόμενος κάτι που ο ίδιος δεν γνώρισα ποτέ,η σκέψη σκλαβώνεται και το σώμα ακολουθεί.

 

Είναι τούτο κβαντικό άλμα?

Η σημερινή Κοινοβουλευτική Δημοκρατία μας,δεν έχει διαφορά απο ένα πλοίο.Ας μην το ονομάσουμε “Τιτανικό”..

Ένα πλοίο που εμείς οι πολίτες μπαίνουμε μέσα και εξουσιοδοτούμε τον καπετάνιο να μας οδηγήσει όπου νομίζει σωστό κατα την δική του βούληση και μόνο.

Υπάρχει επίσης μια ακόμα μειοψηφεία,αυτοί που φροντίζουν την λειτουργία του,εργάτες που και αυτοί με την σειρά τους δουλεύουν σχεδόν μηχανικά με μοναδικό τους σκοπό την κίνηση και “υγιή” λειτουργία του πλοίου.

Και αυτούς τους εξουσιοδοτούμε χωρίς να τους υπολογίζουμε,τους θεωρούμε αυτονόητους,θα κάνουν αυτό που πρέπει.

Για ποιόν?Για το πλοίο ή για εμάς?

Εμείς μπήκαμε στο πλοίο οικιοθελώς όμως και υπογράψαμε να οδηγηθούμς χωρίς αντιρήσεις με τους νόμους του πλοίου.

Εις το συμπόσιον.Το Ταξίδι της Χαμένης Λογικής. (Στοχασμός σε εξέλιξη…)

Ένα κείμενο που προέρχεται από ένα μυαλό που εξελίσσεται συνεχώς.

Περιγράφει την ”πορεία” της ανθρώπινης λογικής.

Αναρωτιέται , πάνω στο βασικό φιλοσοφικό ερώτημα αν αυτά που γνωρίζουμε είναι προιόν του μυαλού μας (προσωπική κατάκτηση)  ή επιβαλλόμενα από την κοινωνία.

Αναρωτιέται για την φύση του ανθρώπου και την αξία – χρησιμότητα της  λογικής.

Αξίζει να το προσέξετε…

Ευχαριστούμε τον Χρήστο που μας εμπιστεύτηκε το κείμενό του!

Εις το συμπόσιον.Το Ταξίδι της Χαμένης Λογικής.

(Στοχασμός σε εξέλιξη…)

by Christos Eretikos on Sunday,  29/04/ 2012

Και αναρωτιέμαι,τι είναι ο άνθρωπος?Αναρωτιέσται ποτέ?Υπήρξε σημείο της ζωής σας που να νιώσατε την ανάγκη να αναρωτηθείται “τι είναι ο άνθρωπος?”Αν το κάνατε,είχατε την διορατικότητα να σκεφτείτε αν ήταν η δική σας σκέψη και όχι όσα σας μάθανε οτι είναι ο άνθρωπος?Είναι πάντα μια αλυσίδα ή ένα σχοινί,η κλωστή ή όπως θέλεται να το ονομάσετε,το θέμα είναι πως πρέπει να ακολουθήσεις τον συλλογισμό και θα σε οδηγήσει στη ρίζα του προβλήματος της σκέψης.Απο την δική μου οπτική είναι όλα ελεγχόμενα,μας βάζουνε απο το νηπιαγωγείο σε μια τυποποιημένη σκέψη για το πως πρέπει να σκεφτόμαστε και αυτό ισχύει με πίστη καθ’ όλη τη διάρκεια της εκπαίδευσής μας για τα επόμενα 20-25 περίπου χρόνια οπότε και αποφοιτούμε γεμάτοι με όσα μας δώσανε.Δεν κερδίσαμε τίποτα στη διαδρομή,όλες οι σκέψεις μας τυπώθηκαν,μας δώθηκαν έτοιμες,καμία δεν ήταν δική μας.

Ακόμα και αν ο συλλογισμός μου είναι λάθος,ξεκίνα απο αυτό..ξέχνα οτι ξέρεις,άδειασε το μυαλό σου και ξεκίνα απο την αρχή,πως ξεκίνησε ο κόσμος και ακολούθα το σχοινί και με ορθολογικό τρόπο (και μαθηματική ακρίβεια θα έλεγα) θα φτάσεις στο μόνο φυσικό συμπέρασμα.Γεννιέσαι ελέυθερος,ζείς ελέυθερος και πεθαίνεις ελέυθερος.

Τώρα,γιατί δεν είναι έτσι στη ζωή που σήμερα ζούμε?Αυτή πρέπει να είναι η επόμενη ερώτηση,λογικά σκεπτόμενος.

Γιατί θεωρούμε ως φυσικό και λογικό επακόλουθο οτι πρέπει να υπάρχει ένα σύστημα που θα μας εξαναγκάζει να κάνουμε οτιδήποτε?Και μόνο αυτή η σκέψη δεν αναιρεί κάθε ίχνος ελευθερίας στη ζωή μας?Πως είναι συνειρμικά λογικό λοιπόν?

 

Ξεκινώντας απο αυτή την λογική βάση μπορούμε να προχωρήσουμε με λογικά βήματα σε κάτι που θα είναι όντως φυσικό και όχι περιοριστικό.Ένα όν που το περιορίζουμε είναι παρά την φύση του πλέον,ανίκανο να δημιουργήσει οτιδήποτε θετικό,προς εαυτόν ή προς το κοινό καλό.

Σκεπτόμενος οτι είμαστε ένα νοήμων όν,πανω απο τα ζώα,θα περίμενα οτι δεν θα δημιουργούσαμε όλο αυτό το φαντασιακό για να ζήσουμε.Ισχύει το αντίθετο προφανώς,η νοημοσύνη μας,μας οδήγησε στο σημερινό αποτέλεσμα το οποίο είναι μια ζωή μέσα σε περιορισμούς,μια ζωή που η νοημοσύνη μας δημιουργεί πολέμους και αλληλοσκοτωμούς αντί να ενώσει όλο το ανθρώπινο είδος προς κάτι καλύτερο.Καλύτερο θα μπορούσε για παράδειγμα να ειπωθεί η δημιουργία ελεύθερα σκεπτόμενων ανθρώπων οι οποίοι ως συνέχεια θα μπορέσουν να “σκάψουν” βαθύτερα στο ανεξερεύνητο του νού.Η αρμονία μόνο αυτό το αποτέλεσμα μπορεί να έχει.

 

Ακόμα κι έτσι μπορεί να ειπωθεί οτι κάποια μυαλά θα είναι ανώτερα απο κάποια άλλα και πάλι αυτόματα αυτό δεν σημαίνει οτι θα πρέπει να εκμεταλλευτούν άλλους ανθρώπους,ιδιαίτερα στην περίπτωση που δεν υπάρχει κάποιο σύστημα,λόγου χάρη ο Καπιταλισμός.

Και αν πρέπει η λογική σκέψη,ο συνειρμός να μας οδηγήσει σε αυτό το αποτέλεσμα,δεν είμαστε ικανοί να δημιουργήσουμε ένα θεσμικό πλαίσιο ισονομίας?

Που βρίσκεται η λογική στη δημιουργία ενός ταξικού συστήματος?

Περνώντας στο σήμερα για παράδειγμα,μετά απο τόσους αιώνες αιματοχυσίας και μόνο ως επίδειξει της νοημοσύνης θα έλεγες πως μάθαμε οτι δεν δουλεύει.Λάθος.Κάτι μας κρατάει σε αυτό το λανθασμένο σύστημα,εγκλωβισμένους,να κάνουμε ατελείωτους κύκλους σφάζωντας εαυτούς κι αλλήλους.

Η ερώτησή μου παραμένει η ίδια,που είναι η λογική και πως μας επιτρέπει η νοημοσύνη μας,η ανώτερη κατα τα άλλα,να μένουμε καθηλωμένοι στο θάνατό μας,στον αυτοπεριορισμό μας και όχι να προχωρήσουμε σε κάτι καλύτερο?

 

Ο νούς,ο εγκέφαλός μας είναι ένα μοναδικό εργαλείο ανόμιο απο κάθε άλλο.Κάθε περιορισμός σε αυτό οδηγεί (πάλι με μαθηματική ακρίβεια) στο χάσιμο της λογικής.Κυριολεκτικά τρελλένεται,ξεκινάνε τα ψυχολογικά προβλήματα που στην ουσία δεν είναι τίποτα άλλο παρά αμυντικοί μηχανισμοί που εξαπολύει το ίδιο για να ανταπεξέλθει στις ανάγκες του,την ανάγκη για επιβίωση δηλαδή.

 

Γιατί υπάρχει η ανάγκη για επιβίωση,θα ήταν το ένα ερώτημα.

Το άλλο θα ήταν,γιατί όταν περιορίζουμε το νού χάνεται η θέληση για επιβίωση?

Το πρώτο ερώτημα για μένα απαντάται μόνο απο την ελευθερία,ένα σύνολο ελεύθερων ανθρώπων μπορεί να φτάσει σε αυτό το λογικό συμπέρασμα και αργά ή γρήγορα να το απαντήσει.

Το δεύτερο επίσης απαντάται πολύ σπλά,χάνεται η θέληση γιατί δεν είναι ελεύθερο να κυνηγήσει αυτό τον σκοπό.

Περιορίζεται χωρίς καμία προφανή διαφυγή προς την ελευθερία και το αντιμετωπίζει όπως ο σκορπιός,όντας περιτριγυρισμένος απο τις φλόγες.

Η απλότητα των πραγμάτων είναι επίσης κλειδί,θεωρώ πως οτιδήποτε δεν περιλαμβάνει απλότητα στην σκέψη,την θεωρία μας και τις πράξεις μας απλά δεν έχει λόγο ύπαρξης.

 

Και έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο που υπολογίζω πως περίπου το 1/3 των ανθρώπων έχει καταφέρει να σκέφτεται λογικά και πιθανόν οι μισοί απο αυτούς να νομίζουν οτι σκέφτονται λογικά και οτι οι ίδιοι προκαλούν την σκέψη τους και όχι κάποιος άλλος.

Αυτό που μπορεί να γίνει απο εδώ και μετά είναι αυτό το μικρό σύνολο των ανθρώπων να χρησιμοποιήσει αυτή την γνώση για να δημιουργεί ελεύθερα σκεπτόμενους  ανθρώπους και όχι τυποποιημένα προιόντα όπως γίνεται σήμερα.

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί βέβαια όχι με επιθετικό τρόπο αλλά μέσα απο συζήτηση και παράθεση επιχειρημάτων.

 

Εδώ πάλι ερχόμαστε στο αντίπαλο δέος,την θρησκεία,που οτιδήποτε δεν μπορεί να δεχτεί (για λόγους συμφέροντος…) ή να εξηγήσει το παραδίδει στο μεγάλο άγνωστο.Είναι ότι πιο εύκολο μπορούμε να κάνουμε γιατί μας απαλλάσει απο την σκέψη.

Τόσο απλό είναι,οτιδήποτε δικαιολογούμε ώς “άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου” μας απαλλάσει απο την τρομακτική διαδικασία να σκεφτούμε!Δεν θα μπώ σε λεπτομέρειες,ο πόλεμος μένεται αιώνες τώρα και η επιχειρηματολογία του καθενός βρίσκεται εύκολα παντού.

 

Το δικό μου θέμα είναι ο άνθρωπος.Τι είναι ο άνθρωπος?

Αν όχι ένα ελεύθερο όν,τότε η ανώτερη νοημοσύνη μας είναι,απλά,άχρηστη.

Σε αυτό το λογικό συμπέρασμα φτάνω.

Αν η νοημοσύνη μας είναι άχρηστη,γιατί δεν παραμείναμε ζώα ή,γιατί δεν ακολουθούμε την παρακμιακή οδό του Δαρβίνου?

Εξετάζωντάς το θα έλεγα οτι βρισκόμαστε σε αυτή την παρακμιακή οδό,είμαστε σε κατάσταση αποσύνθεσης της σκέψης,σαπίζουμε σε μικρές καθημερινες φυλακές με βαλτές διεξόδους που όσο και αν φαίνονται λογικές,δεν είναι.

Το να διακρίνουμε που είναι η διαφορά,υποθέτω πως έγκειται σε μια λειτουργία του εγκεφάλου,η ονομαζόμενη “αντίληψη” πιθανολογώ.

Το μυαλό έιναι ένα εργαλείο που πρέπει να εργαστούμε σε αυτό,η σκέψη να ρέει σα το νερό και όχι να λιμνάζει.

Όταν λιμνάζει,δεν βρίσκει διεξόδους και έρχεται το αποτέλεσμα που ανέφερα νωρίτερα με το παράδειγμα του σκορπιού.Όταν ρέει,απλά νιώθει την φυσική του εξέλιξη,νιώθει ζωντανό,ενεργό και με σκοπό.Όσο άγνωστος και αν είναι ο σκοπός δεν τον φοβάσαι γιατί η ενεργοποίηση του εγκεφάλου μέσα απο την λογική σκέψη είναι η φυσική του πορεία.

Είναι η κατάστασις που οι αμφιβολίες και τα ερωτήματα θα είναι διαρκή και ασταμάτητα και οι απαντήσεις πιθανόν αχνές,ατελείς ή και ανύπαρκτες.

Ιδού η ανάγκη των συμπόσιον θα έλεγα.

 

Η ανάγκη του μοιράσματος των σκέψεων και των απόψεων,η έκφραση της νοημοσύνης μας μέσα απο τον Λόγο.

 

Ένα σημαντικό πεδίο συζήτησης θα ήταν το εξής,τι είναι αντίληψη?Επίσης απαντημένο ερώτημα απο αρχαίους φιλοσόφους αν μη τι άλλο.

J.R.R.Tolkien,το κρατάμε για τον ακόλουθο συνειρμό.

“Είμαι εθνικά υπερήφανος”,λένε οι σύγχρονοι,κατά τα άλλα,άνθρωποι.Τι σημαίνει πραγματικά?Το έχει διασπάσει κανείς ουσιαστικά να το αναλύσει επαρκώς?Είναι μια εκωφαντική οριοθέτηση,ένας βάναυσος περιορισμός του ανθρώπου απο τον ίδιο τον άνθρωπο.

Γιατί η σκέψη δεν οδηγεί στο λογικό συμπερασμα οτι είμαστε το “ανθρώπινο είδος” αλλά αντίθετα,θεμητά ή όχι(?), παρασυρόμαστε στο παρα-λογισμό να διαιρέσουμε το είδος μας με τέτοιο φρικαλέο τρόπο?

Οι χώρες με τα σύνορα,τα αόρατα στον καθένα εκτός απο εμάς και τους χάρτες μας.Υποθέτω τα ζώα σημαδεύουν με τα ούρα την περιοχή τους,εμείς…όχι,εμείς δεν είμαστε ζώα,ή είμαστε?Αποφασίσαμε?Έχουμε ανώτερη νοημοσύνη ή όχι?

Γλώσσα.Η ποικιλία είναι εξωφρενική όντως.Πόσες γλώσσες υπήρξαν στην ανθρώπινη ιστορία,πόσες χάθηκαν,πόσες γεννιούνται.Ακόμα και ένας άνθρωπος μόνος δημιουργεί μια γλώσσα.Ναί,είναι ένα καλό παράδειγμα,ο J.R.R. Tolkien δημιούργησε τα Elvish.Δεν είναι το θέμα οτι δανείστηκε πολλά απο παλιές σκανδιναβικές διαλέκτους.

Το θέμα είναι το αποτέλεσμα αυτού.

Πως δημιουργούνται οι γλώσσες?Δεν είναι ο δημιουργικός μας εγκέφαλος που συντελεί σε αυτό?Η αρχή της δημιουργίας είναι μές το μυαλό μας.Πολύ απλοικό,απλοικός άνθρωπος θέλω να γίνω άλλωστε.

Οπότε οι αμέτρητες γλώσσες που υπάρχουν στο ανθρώπνο είδος και όχι ένα μόνο “γάβ” ή “μιάου” ή “μπεεε”,είναι απλά το αποτέλεσμα της ενεργοποίησης του εγκεφάλου μας.

Ανάλογα και για τα έθιμα του κάθε τόπου.Δημιουργούνται απο εμάς,σταματάνε απο εμάς.Συνήθως ο σκοπός τους βέβαια,αναλύωντάς το,είναι η δημιουργία κλειστοφοβικών κοινοτήτων.

Άνθρωποι που μαθαίνουν να φοβούνται ανθρώπους και την διαφορετικότητα που στην βάση της περισσότερο “κοινό” είναι παρά διαφορετικότητα.

Πάλι,αποτυγχάνω να δώ και να κατανοήσω επαρκώς πως σαν είδος φτάνουμε σε αυτό το “λογικό” συμπέρασμα μετά το πέρασμα τόσων αιώνων σκέψης,τόσον αιώνων πρακτικής λειτουργίας πάνω στην ζωή.

 

Ας πάρουμε ένα άλλο παράδειγμα.

Χορός,τι είναι ο χορός?Δεν δημιουργήθηκε απο έναν ή απο ένα σύνολο ανθρώπων?Ήταν κάτι δεδομένο?Όχι.Γιατί θεωρείται δεδομένο?Δεν υπάρχει λόγος να το διασπάσουμε και να το αναλύσουμε?Ξεκίνησε απο κάποιον και έγινε έθιμο,παράδοση.Οι διαφορετικές ονομασίες του δεν με απασχολούν,θεωρώ όπως και το ρόδο,όπως και να το ονομάσεις την ίδια λειτουργία θα συνεχίσει να έχει.

Ο χορός είναι μια λειτουργία,μια ενέργεια του σώματος.Συνήθως αναφερόμαστε σε αυτό και ώς μια “λυτρωτική ενέργεια”.Γιατί?Λύτρωση απο τι?Υπάρχει λογικός συλογισμός ελπίζω.Για μένα υπάρχει τουλάχιστον,είναι μια λυτρωτική ενέργεια για ένα εγκλωβισμένο όν,όπως και μια τίγρης που πηγαίνει ασταμάτητα αριστερά και δεξιά στο μικρό κλουβί της.Ο χορός είναι μια εκτόνωση καθώς βρισκόμαστε σε πνευματικό θάνατο κατά την άποψή μου και ανάλογες ενέργειες βοηθούν στο σταμάτητμα της σκέψης και όλου του φαντασιακού πλαισίου που δημιουργήσαμε.Παρ’όλα αυτά,δεν θεωρώ πως είναι μια εντελώς άσκοπη ενέργεια,ο χορός είναι μια κίνηση του σώματος,το οποίο σώμα αυτό ακριβώς χρειάζεται για την υγιή λειτουργία του.Ανάλογα και ο εγκέφαλος χρειάζεται να ξαποστάσει πολλές φορές.Όπως και το περπάτημα,για να φτάσεις κάπου θα χρειαστείς μικρές στάσεις να ξεκουραστείς πριν συνεχίσεις.

 

Το προσωπικό μου συμπέρασμα,που είναι πάντα υπο συζήτηση και διαρκώς θα επιδέχεται διορθώσεις και αναθεωρήσεις,είναι το εξής.

Παρατηρώνατς την ιστορία του ανθρώπου πηγαίνουμε ανάποδα.

Κυριολεκτικά,εξελικτικά η πορεία μας είναι ακριβώς αντίθετη απο αυτή που θα έπρεπε.Δεν ξέρω αν το αποκορύφωμα της γνώσης μας,της εξέλιξής μας μπορεί να θεωρηθεί κάποιο συγκεκριμένο σημείο της ιστορίας με ασφάλεια,αλλά είμαστε σε αντίθετη πορεία.

Είμαστε σε μια σταθερά εκφυλιστική διαδικασία της λογικής σκέψης.

Αυτό που μπορώ να θεωρώ ώς σίγουρο είναι πως πρέπει,απο την φύση μας να διασπάσουμε τα πάντα,να τα αναλύσουμε,να ψάξουμε την προέλευσή τους για να μάθουμε τι είμαστε.

Ένα όν με τόση νοημοσύνη,που δέχεται όλες τις έτοιμες απαντήσεις είναι καταδικασμένο να ακολουθεί μια αντίθετη πορεία και βέβαια αυτό δεν είναι κάτι εμφανές.Ζώντας μπορείς να το αισθανθείς θαρρρώ ολόγυρά σου.

Το να δίνουμε εξήγηση με την ορθότητα του λόγου και της σκέψης μας,μοιραζόμενοι απόψεις είναι η απόδειξη της ικανότητάς μας για περισσότερα.

 

Η αλλαγή δεν είναι φόβος,είναι η φυσική εξέλιξη.

by Christos Eretikos on Sunday,  29/04/ 2012