Εμείς είμαστε αναρχικοί.

Εμείς δεν είμαστε ούτε αριστεροί, ούτε κομμουνισταράδες πατριώτες, ούτε κομματόσκυλα, ούτε πολεμάμε πλάι σε εθνικόφρονες και άλλα σκουλήκια. Εμείς είμαστε αναρχικοί.

68 χρόνια από την “αντιφασιστική νίκη των λαών”

Εγώ παιδί του ελληνικού λαού, ορκίζομαι να αγωνιστώ πιστά από τις τάξεις του ΕΛΑΣ, χύνοντας και την τελευταία ρανίδα του αίματός μου, σαν γνήσιος πατριώτης για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του λαού μας, κι ακόμα να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιος του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω αν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δε γίνει ο λαός νοικοκύρης στον τόπο του”.

Ο όρκος της πρώτης αντάρτικης ομάδας στη Ρούμελη που έγραψε ο Άρης Βελουχιώτης και δόθηκε το 1942 στη Γραμμένη Οξιά, Ριζοσπάστης.

  Γιατί καμιά σχέση δεν έχουν αυτοί, οι υμνητές των ΕΛΑΣιτών και των ΟΠΛΑτζήδων σταλινικών με την Αναρχία. Ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν υπήρξε μια κορυφαία νίκη απέναντι στο φασισμό, αλλά ακόμη ένας πόλεμος της Εξουσίας. Και σε κάθε τέτοιο πόλεμο, οι αναρχικοί συμμετέχουν ως αναρχικοί εξεγερμένοι και όχι ως φαντάροι των εξουσιαστικών μπλοκ.

Σε όσους φαντασιώνονται ακόμη κονσερβοκούτια και εκκαθαρίσεις, απαντούμε ότι τράβηξαν μόνοι τους τη διαχωριστική γραμμή. Για εμάς, αυτή η φαντασιακή σύνδεση των αναρχικών με τον ΕΛΑΣ, το στρατιωτικό βραχίονα του ΚΚΕ, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια αγωνιώδης αναζήτηση ενός παρελθόντος, έστω και κίβδυλου, που χρειάζονται κάποιοι για τονώσουν την ψυχολογία τους και να το προτάξουν σαν ετοιματζίδικη λύση στα φαντασιακά του μαζικά υποκείμενα. Για εμάς δεν είστε τίποτα άλλο, παρά μαρξιστικά υποπροϊόντα, σταματήστε να ιδιοποιείστε την Αναρχία και ενωθείτε επιτέλους με το υπόλοιπο κόκκινο κοπάδι. Εμείς δεν είμαστε εγγόνια εθνικοφρόνων κομμουνιστών, ούτε είμαστε διατεθειμένοι να γίνουμε κιμάς στην κρεατομηχανή του Κράτους. Οι “κόκκινοι” ήρωες μπορούν να πλαισιώσουν αν θέλουν την Εξουσία από τα αριστερά. Εμείς θα συνεχίσουμε να είμαστε αναρχικοί μηδενιστές. Θα συνεχίσουμε να προτάσσουμε τη διαρκή αναρχική εξέγερση, την επίθεση στο Κράτος και την Κοινωνία. Εκείνοι μπορούν να συνεχίσουν να υμνούν το Βελουχιώτη, τον ΕΛΑΣ και τη σοσιαλιστική πατρίδα.

Γιατί οι αναρχικοί δεν πολεμούν τους πολέμους του Κράτους, δεν ενώνονται με την πλέμπα σε εθνικοαπελευθερωτικά μέτωπα, δε θυσιάζονται στο βωμό επαναστατικών υποκειμένων και ανώτερων ιδανικών.

Την ίδια ώρα που  ο φασισμός είναι θάνατος του πνεύματος, ο σοσιαλισμός είναι θάνατος της δύναμης. Και η κοινωνία δεν παίρνει θέση, γι’ αυτό ακριβώς είναι τέτοια. Φάντασμα, σώμα μη-σώμα, τίποτα παραπάνω από ένα κοπάδι ανδρεικέλων. Και  περιμένετε από τον κοινωνικό βάλτο συνδρομή… Μα ζητάτε από την κοινωνία να εξεγερθεί εναντίον του ίδιου της του εαυτού ! Εναντίον της ίδιας της της φύσης, εκείνης της βαθιά φασιστικής φύσης.

Από το κείμενο “Μηδενισμός και Οργάνωση” – Πρώτος Χαοτικός Κύκλος” Μηδενιστική Πορεία – τεύχος 1ο

  Μακριά από δίπολα δηλώνουμε ότι ο αναρχικός αντιφασισμός ή θα είναι ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ή δε θα είναι ΤΙΠΟΤΑ. Τα εναπομείναντα σταλινικά κατακάθια που κραδαίνουν ακόμη τα κονσερβοκούτια, ας έχουν τα κεφάλια τους κοντά στους ώμους.

 

 

Μέτωπο Αναρχομηδενιστικής Συνείδησης για τη διάχυση του Αρνητικού

αναδημοσίευση από athens.indymedia.org

Advertisements

David Graeber : Είσαι αναρχικός-η; Η απάντηση μπορεί να σε εκπλήξει

Το βρήκα στο http://risinggalaxy.wordpress.com

και το θεώρησα επίκαιρο όσο ποτέ.

Αξίζει να διαβαστεί.

———

Το κείμενο του David Graeber  που ακολουθεί, υπάρχει σε πολλά site αναρχικής θεωρίας και λόγου στο διαδίκτυο. Προσωπικά το βρήκα ΕΔΩ.

Η μετάφραση που έχω κάνει είναι χωρίς επιμέλεια, οπότε όπως πάντα να συγχωρέσετε την όποια χοντράδα. Ο  Ντέιβιντ Γκράεμπερ είναι ένας από τους πλέον γνωστούς ανθρωπολόγους της γενιάς του, και για τη πρωτογενή έρευνα που έκανε στο νησί της Μαγαδασκάρης αλλά και για την πολιτική του δράση ως αναρχικός στο κίνημα κατά της Παγκοσμιοποίησης της τελευταίας δεκαετίας. Δίδασκε στο πανεπιστήμιο του Γέηλ από όπου και εκδιώχθηκε λόγω της πολιτικής του δράσης. Τώρα διδάσκει στο πανεπιστήμιο Γκόλντσμιθς του Λονδίνου. Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία του:“Αποσπάσματα μιας αναρχικής ανθρωπολογίας” και “Κίνημα , Βία , Τέχνη και Επανάσταση” ,  από τις ελευθεριακές εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες, ενώ ετοιμάζονται το “Τέλος των Πρωτοποριών” και το “Το Χρέος : Τα πρώτα 5.000 χρόνια” το οποίο είναι και το τελευταίο του βιβλίο, το οποίο είναι απλά εκπληκτικό. Μπορείτε να δείτε τη συνέντευξη του Ντέιβιντ Γκράεμπερ από το 2010, όταν ήρθε στην Ελλάδα : ΕΔΩ .

risingalaxy

***

Είσαι αναρχικός-η ; Η απάντηση μπορεί να σε εκπλήξει

Του David Greaber

Πιθανώς να έχεις ήδη ακούσει ένα-δυο πράγματα για τους αναρχικούς και τι υποτίθεται ότι πιστεύουν. Το πιθανότερο είναι πως ότι έχεις ακούσει είναι ανοησίες. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι οι αναρχικοί είναι υποστηρικτές της βίας, του χάους και της καταστροφής ή ότι είναι τρελαμένοι μηδενιστές που απλά θέλουν να τινάξουν τα πάντα στον αέρα. Στη πραγματικότητα τίποτα δεν απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Οι αναρχικοί είναι απλά άνθρωποι που πιστεύουν ότι τα ανθρώπινα όντα είναι ικανά να συμπεριφέρονται με εύλογο τρόπο χωρίς να τους το επιβάλουν. Είναι μια πολύ απλή σκέψη. Μα είναι μια που οι πλούσιοι και δυνατοί έβρισκαν πάντοτε πολύ επικίνδυνη.

Στην πιο απλή μορφή τους τα αναρχικά πιστεύω καταλήγουν σε δύο βασικές υποθέσεις. Η πρώτη είναι ότι τα ανθρώπινα όντα είναι, υπό κανονικές συνθήκες, όσο λογικά και αξιοπρεπή τους επιτρέπεται να είναι και μπορούν να οργανώνουν τον εαυτό τους αλλά και τις κοινότητες τους, χωρίς να χρειάζεται να τους πουν το πως. Η δεύτερη είναι ότι η εξουσία διαφθείρει. Περισσότερο απ΄όλα, ο αναρχισμός σημαίνει απλά να έχεις το κουράγιο να παίρνεις τις αρχές της κοινής ευπρέπειας, με τις οποίες όλοι ζούμε, και να τις ακολουθείς μέσα από τα λογικά συμπεράσματα τους. Όσο παράξενο και αν φαίνεται, στα πιο σημαντικά πράγματα είσαι ήδη αναρχικός-ή, απλά δεν το συνειδητοποιείς.

Ας αρχίσουμε παίρνοντας μερικά παραδείγματα από την καθημερινή ζωή.

  • Αν υπάρχει μια γραμμή για να ανέβεις σε ένα λεωφορείο με πολύ κόσμο, περιμένεις τη σειρά σου και αποφεύγεις να ανοίξεις δρόμο με τον αγκώνα σου, ακόμα και όταν δεν υπάρχει τριγύρω αστυνομία;

Αν απάντησες “ναι”, τότε είσαι συνηθισμένος να συμπεριφέρεσαι σαν αναρχικός-η!

Η πιο βασική αναρχική ιδέα είναι η αυτο-οργάνωση: η υπόθεση ότι τα ανθρώπινα όντα δεν χρειάζονται να απειλούνται με διώξεις για να είναι ικανά να φτάσουν σε λογική κατανόηση το ένα με το άλλο ή να συμπεριφερθούν μεταξύ τους με αξιοπρέπεια και σεβασμό.

Όλοι πιστεύουν ότι είναι ικανοί να συμπεριφέρονται εύλογα από μόνοι τους. Αν σκέφτονται ότι οι νόμοι και η αστυνομία είναι απαραίτητα, είναι γιατί νομίζουν ότι όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι δεν είναι ικανοί να συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο.

Αλλά αν το καλοσκεφτείς, ακριβώς έτσι δεν σκέφτονται και όλοι αυτοί οι άνθρωποι για εσένα; Οι αναρχικοί υποστηρίζουν πως όλη η αντικοινωνική συμπεριφορά- που μας κάνει να νομίζουμε ότι είναι απαραίτητο να έχουμε στρατούς, αστυνομία, φυλακές και κυβερνήσεις να ελέγχουν τη ζωή μας- στη πραγματικότητα βασίζεται  στις συστημικές ανισότητες και την αδικία που οι στρατοί, η αστυνομία, οι φυλακές και οι κυβερνήσεις κάνουν δυνατές. Όλα είναι ένας φαύλος κύκλος. Αν οι άνθρωποι συνηθίζουν στο να τους συμπεριφέρονται σαν η γνώμη τους να μην έχει σημασία, πολύ πιθανώς να θυμώσουν,να γίνουν κυνικοί, ακόμα και βίαιοι – που φυσικά κάνει ευκολότερο για αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία να λένε πως η γνώμη τους δεν μετράει. Μόλις καταλάβουν ότι οι γνώμες τους πραγματικά έχουν την ίδια σημασία σαν και όλων των υπολοίπων, έχουν την τάση να γίνονται αξιοθαύμαστα κατανοητικοί. Εν συντομία: Οι αναρχικοί πιστεύουν ότι είναι η ίδια η εξουσία και τα αποτελέσματα της, που κάνουν τους ανθρώπους ανόητους και ανεύθυνους.

  • Είσαι μέλος μιας λέσχης ή αθλητικής ομάδας, μιας οποιασδήποτε συλλογικότητας όπου οι αποφάσεις δεν επιβάλλονται από έναν αρχηγό αλλά παίρνονται στη βάση της γενικής συναίνεσης;

Αν η απάντηση σου είναι “ναι”, τότε ανήκεις σε έναν οργανισμό που λειτουργεί με αναρχικές αρχές! Μια άλλη αναρχική αρχή είναι η εθελοντική ένωση. Πρόκειται απλά για την εφαρμογή δημοκρατικών αρχών στη καθημερινή ζωή. Η μόνη διαφορά   είναι ότι οι αναρχικοί πιστεύουν πως θα πρέπει να είναι δυνατό να υπάρχει μια κοινωνία, στην οποία τα πάντα θα οργανώνονται σύμφωνα με αυτό το πλαίσιο -όλες οι ομάδες βασισμένες στην ελεύθερη συναίνεση των μελών τους- και για αυτό, όλες οι “από τα πάνω προς τα κάτω” δομές στρατιωτικού τύπου όπως οι στρατοί, οι γραφειοκρατίες ή οι μεγάλες εταιρίες, που βασίζονται σε ιεραρχίες, δεν θα είναι πλέον απαραίτητες. Ίσως δεν πιστεύεις ότι αυτό θα είναι δυνατό. Ίσως και να το πιστεύεις. Όμως, κάθε φορά που φτάνεις σε συμφωνία μέσω της συναίνεσης, παρά μέσω των απειλών, κάθε φορά που έρχεσαι σε μια εθελοντική ρύθμιση με ένα άλλο πρόσωπο, φτάνεις στην κατανόηση ή φτάνεις σε συμβιβασμό παίρνοντας υπόψιν την κατάσταση του άλλου προσώπου εν προκειμένω ή τις ανάγκες του, είσαι αναρχικός -ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνεις.

Ο αναρχισμός είναι απλά ο τρόπος που οι άνθρωποι δρουν όταν είναι ελεύθεροι να πράξουν όπως επιλέξουν, και όταν έχουν να κάνουν με άλλους που είναι εξίσου ελεύθεροι -και για αυτό έχουν συνείδηση της ευθύνης ,που αυτό συνεπάγεται, απέναντι στους άλλους. Αυτό οδηγεί σε ένα άλλο κρίσιμο σημείο: Ενώ οι άνθρωποι μπορούν να είναι λογικοί και διακριτικοί όταν έχουν να κάνουν με ίσους, η ανθρώπινη φύση είναι τέτοια που δεν γίνεται να τους εμπιστευτούμε όταν τους δίνεται η εξουσία πάνω σε άλλους. Δώσε σε κάποιον τέτοια εξουσία. Αναπόφευκτα σχεδόν, θα τη καταχραστεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

  • Πιστεύεις ότι οι περισσότεροι πολιτικοί είναι εγωιστές, επηρμένα γουρούνια που δεν τους νοιάζει πραγματικά για το δημόσιο συμφέρον; Πιστεύεις ότι ζούμε σε ένα οικονομικό σύστημα που είναι ηλίθιο και άδικο;

Αν απάντησες “ναι”, τότε προσυπογράφεις την αναρχική κριτική στη κοινωνία του σήμερα -τουλάχιστον στο ευρύτερο πλαίσιο της. Οι αναρχικοί πιστεύουν ότι η εξουσία διαφθείρει, και ότι αυτοί που περνούν όλη τους τη ζωή αναζητώντας την εξουσία είναι οι τελευταίοι που θα πρέπει να την έχουν. Οι αναρχικοί πιστεύουν ότι το παρόν οικονομικό σύστημα, είναι ποιο πιθανό να ανταμείψει τους ανθρώπους για την εγωιστική και αδίστακτη συμπεριφορά τους, παρά για την αξιοπρέπεια και την τρυφερότητα τους ως ανθρώπινα όντα. Οι περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται έτσι. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν σκέφτονται πως μπορεί να γίνει κάτι για αυτό, ή τέλος πάντων -και αυτό είναι κάτι στο οποίο οι πιστοί υπηρέτες των δυνατών είναι σχεδόν σίγουρο ότι επιμένουν- οτιδήποτε που δεν θα καταλήξει να κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα.

Αλλά τι γίνεται αν αυτό δεν είναι αλήθεια;

Και υπάρχει πραγματικά οποιοσδήποτε λόγος να το πιστεύεις αυτό; Στην πραγματικότητα, όταν τις περνάς από τέστ, οι περισσότερες προβλέψεις για το τι θα συμβεί χωρίς κυβερνήσεις ή καπιταλισμό αποδεικνύονται εξολοκλήρου αναληθείς. Για χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι ζούσαν χωρίς κυβερνήσεις. Σε πολλά μέρη του κόσμου οι άνθρωποι ζουν έξω από τον έλεγχο των κυβερνήσεων, σήμερα. Βέβαια, σε μια πολύπλοκη, αστική, τεχνολογική κοινωνία όλο αυτό θα ήταν πιο περίπλοκο: αλλά η τεχνολογία μπορεί επίσης να διευκολύνει την επίλυση όλων αυτών των προβλημάτων. Για την ακρίβεια, δεν έχουμε ξεκινήσει καν να σκεφτόμαστε πως θα ήταν οι ζωές μας αν η τεχνολογία ανταποκρίνονταν αληθινά στις ανθρώπινες ανάγκες. Πόσες ώρες θα έπρεπε να δουλεύουμε αλήθεια ώστε να διατηρούμε μια λειτουργική κοινωνία – αν ξεφορτωνόμασταν δηλαδή όλα τα άχρηστα ή καταστροφικά επαγγέλματα όπως διαφημιστές, δικηγόρους, ανθρωποφύλακες, οικονομικούς αναλυτές, ειδικούς δημοσίων σχέσεων, γραφειοκράτες και πολιτικούς, και στρέφαμε τα καλύτερα επιστημονικά μυαλά μακριά από τους διαστημικούς εξοπλισμούς ή τα συστήματα των χρηματαγορών, ώστε να μηχανοποιήσουν τις επικίνδυνες ή ενοχλητικές εργασίες όπως η εξόρυξη μεταλλευμάτων η ο καθαρισμός της τουαλέτας, και να διανείμουν την υπόλοιπη εργασία σε όλους ισότιμα; Πέντε ώρες την ημέρα; Τρεις; Δύο; Κανείς δεν ξέρει γιατί ποτέ κανένας δεν ρωτάει αυτού του είδους τις ερωτήσεις. Για τους αναρχικούς, αυτές είναι οι ερωτήσεις που θα έπρεπε να ρωτάμε.

  • Πιστεύεις πραγματικά αυτά που λες στα παιδιά σου (ή έλεγαν σε εσένα οι γονείς σου);

Δεν έχει σημασία ποιος το ξεκίνησε”. “Δύο λάθη δεν κάνουν ένα σωστό”[1]. “Κάνε στους άλλους ότι θα ήθελες να κάνουν και οι άλλοι για εσένα..” “Καθάρισε την ακαταστασία σου”. “Μην είσαι κακός στους ανθρώπους επειδή είναι διαφορετικοί”. Ίσως θα έπρεπε να αποφασίσουμε, αν λέμε ψέμματα στα παιδιά μας όταν τους μιλάμε για το κακό και το καλό ή αν είμαστε πρόθυμοι να πάρουμε στα σοβαρά τις παραινέσεις μας. Διότι, αν ακολουθήσετε αυτές τις ηθικές αρχές μέχρι τα λογικά συμπεράσματα τους, καταλήγετε στον αναρχισμό.

Πάρτε για παράδειγμα την αρχή “δύο λάθη δεν κάνουν ένα σωστό”. Αν πραγματικά το έπαιρνες στα σοβαρά, αυτό από μόνο του θα τίναζε στον αέρα ολόκληρη τη βάση για τον πόλεμο και το σύστημα ποινικού δικαίου. Το ίδιο ισχύει για το μοίρασμα: πάντα λέμε στα παιδιά ότι πρέπει να μάθουν να μοιράζονται, να αλληλοκατανοούν τις ανάγκες τους, να βοηθούν το ένα το άλλο. Μετά βγαίνουμε έξω στον πραγματικό κόσμο όπου υποθέτουμε ότι όλοι είναι εκ του φυσικού τους εγωιστές και ανταγωνιστικοί. Αλλά όπως θα σημείωνε ένα αναρχικός: στη πραγματικότητα, ότι λέμε στα παιδιά μας είναι σωστό. Σχεδόν οποιοδήποτε μεγάλο επίτευγμα που άξιζε το κόπο στην ανθρώπινη ιστορία, κάθε ανακάλυψη ή κατόρθωμα που βελτίωσε τις ζωές μας, βασίστηκε στην συνεργασία και την αλληλοβοήθεια. Ακόμα και τώρα, οι περισσότεροι από εμάς ξοδεύουμε περισσότερα για τις οικογένειες και τους φίλους μας παρά για τους εαυτούς μας. Ενώ, πιθανόν, πάντα θα υπάρχουν ανταγωνιστικοί άνθρωποι στο κόσμο, δεν υπάρχει κανένας λόγος γιατί η κοινωνία πρέπει να βασίζεται στην ενθάρρυνση τέτοιων συμπεριφορών, πόσο μάλλον κάνοντας τους ανθρώπους να ανταγωνίζονται για τις βασικές ανάγκες της ζωής. Αυτό υπηρετεί μόνο τα συμφέροντα των ανθρώπων στην εξουσία, που μας θέλουν να ζούμε μέσα στο φόβο τους ενός για τον άλλο. Γι’ αυτό οι αναρχικοί καλούν για μια κοινωνία βασισμένη όχι μόνο στην ελεύθερη ένωση αλλά και στην αλληλοβοήθεια. Είναι γεγονός ότι τα περισσότερα παιδιά μεγαλώνουν πιστεύοντας στην αναρχική ηθική και σταδιακά έχουν να κατανοήσουν ότι ο κόσμος των ενηλίκων δεν λειτουργεί με αυτό το τρόπο. Για αυτό και τόσα πολλά γίνονται επαναστατικά ή αποξενωμένα, ακόμα και αυτοκτονικά ως έφηβοι, και τελικά, παραιτημένα ως ενήλικες. Η μόνη τους παρηγοριά, συχνά, είναι η δυνατότητα να μεγαλώσουν οι ίδιοι παιδιά και να υποκρίνονται ότι ο κόσμος είναι δίκαιος. Αν όμως μπορούσαμε να ξεκινήσουμε πραγματικά να χτίζουμε ένα κόσμο που, έστω στο ελάχιστο, θα ήταν βασισμένος σε δίκαιες αρχές;

Δεν θα ήταν αυτό το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να δώσει κανείς στα παιδιά του;

  • Πιστεύεις ότι τα ανθρώπινα όντα είναι θεμελιωδώς διεφθαρμένα και κακά, ή ότι συγκεκριμένα ήδη ανθρώπων (γυναίκες, άνθρωποι διαφορετικού χρώματος, λαϊκοί άνθρωποι που δεν είναι πλούσιοι ή δεν έχουν ανώτερη εκπαίδευση) είναι υποδεέστερα δείγματα, προορισμένα να κυβερνώνται από ανώτερους από αυτούς ;

Αν απάντησες “ναι”, ε λοιπόν, δεν είσαι τελικά αναρχικός. Αλλά αν απάντησες “όχι”, τότε, κατά πάσα πιθανότητα προσυπογράφεις το ενενήντα τις εκατό των αναρχικών αρχών, και πιθανόν, σε μεγάλο βαθμό να ζεις τη ζωή σου σύμφωνα με αυτές.

Κάθε φορά που συμπεριφέρεσαι σε έναν άλλο άνθρωπο με κατανόηση και σεβασμό, είσαι αναρχικός. Κάθε φορά που επιλύεις τις διαφορές σου με άλλους με το να έρχεσαι σε έναν λογικό συμβιβασμό, ακούγοντας τι έχει να πει ο καθένας παρά να αφήνεις ένα άτομο να αποφασίζει για όλους τους άλλους, είσαι αναρχικός.Κάθε φορά που έχεις την ευκαιρία να επιβάλεις με τη δύναμη σε κάποιον να κάνει κάτι, αλλά αποφασίζεις να απευθύνεσαι στη λογική του, είσαι αναρχικός. Το ίδιο ισχύει κάθε φορά που μοιράζεσαι κάτι με έναν φίλο, η αποφασίζεις ποιος θα πλύνει τα πιάτα, η κάνεις οτιδήποτε και έχεις τη προσοχή σου στραμμένη στη δικαιοσύνη.

Τώρα, μπορεί να διαφωνήσεις  με όλα αυτά ότι είναι ωραία και καλά ως ένα τρόπος για μικρές ομάδες ανθρώπων να συνεννοηθούν μεταξύ τους, αλλά η διαχείριση μιας πόλης ή μιας χώρας, είναι ένα εντελώς διαφορετικό θέμα. Και φυσικά υπάρχει κάτι σε αυτό. Ακόμα και αν αποκεντροποιήσεις τη κοινωνία και βάλεις όσο περισσότερη δύναμη είναι δυνατή στα χέρια μικρών κοινοτήτων, θα υπάρχουν ακόμα πολλά πράγματα που θα χρειάζονται συντονισμό, από τη λειτουργία των σιδηροδρόμων μέχρι τις αποφάσεις για το ποια κατεύθυνση θα πρέπει να πάρει η ιατρική έρευνα. Αλλά μόνο και μόνο επειδή κάτι είναι περίπλοκο δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει τρόπος να το κάνεις δημοκρατικά. Απλά θα είναι περίπλοκο. Για την ακρίβεια, οι αναρχικοί έχουν ένα σωρό διαφορετικές ιδέες και οράματα για την αυτο-διεύθυνση μιας περίπλοκης κοινωνίας. Το να τα εξηγήσω θα έπαιρνε πολύ περισσότερο από το μέγεθος και τις προθέσεις ενός μικρού εισαγωγικού κειμένου σαν και αυτό. Αρκεί να πούμε, πρώτα απ’ όλα, ότι πολλοί άνθρωποι έχουν ξοδέψει πολύ χρόνο επινοώντας μοντέλα για το πως θα δούλευε μια πραγματικά δημοκρατική και υγιής κοινωνία. Βεβαίως, κανένας αναρχικός δεν ισχυρίζεται ότι έχει το τέλειο σχέδιο. Το τελευταίο πράγμα που θέλουμε είναι να επιβάλουμε προκατασκευασμένα μοντέλα στη κοινωνία ούτως ή άλλως. Η αλήθεια είναι ότι πιθανότατα δεν μπορούμε ούτε να φανταστούμε τα μισά από τα προβλήματα που θα προκύψουν στη προσπάθεια μας να δημιουργήσουμε μια δημοκρατική κοινωνία. Ακόμα και έτσι, είμαστε πεπεισμένοι ότι -με την ανθρώπινη επινοητικότητα να είναι αυτό που είναι- τέτοια προβλήματα μπορούν πάντα να λυθούν,  όσο γίνεται σύμφωνα με το πνεύμα των βασικών αρχών μας, οι οποίες σε τελική ανάλυση είναι οι αρχές της θεμελιώδους ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Σημειώσεις:

[1] Σ.τ.μ. : Εδώ η μετάφραση έχει γίνει αυτολεξεί. Το ποιο κοντινό στην ελληνική γλώσσα είναι το αρχαίο ρητό “το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού” αν και προφανώς δεν χρησιμοποιείται ως παραίνεση σε παιδιά μικρής ηλικίας.

Αναρχία εναντίον Αναρχισμού

το βρήκα και το πήρα από το : http://anarchypress.wordpress.com

[Το κείμενο αυτό αποτελεί την εισαγωγή ενός άρθρου, το οποίο προέρχεται από το αναρχικό περιοδικό Green Anarchy. Πολύ σύντομα θα μας δοθεί η δυνατότητα να παρουσιάσουμε μία πιο αναλυτική τοποθέτηση σε σχέση με το θέμα που πραγματεύεται το άρθρο.]

Μια ειδοποιός διαφορά για την οποία αισθανόμαστε ότι είναι σημαντικό να γίνει αναφορά είναι η διάκριση ανάμεσα στην «αναρχία» και τον «αναρχισμό».

Μερικοί θα το θεωρήσουν ως ασήμαντο ή απλή σημειολογία, αλλά για τους περισσότερους μετα-αριστερούς και αντι-πολιτισμικούς αναρχικούς, αυτή η διαφοροποίηση είναι σημαντική.

Ενώ ο αναρχισμός μπορεί να λειτουργήσει σαν ένα σημαντικό ιστορικό σημείο αναφοράς, από το οποίο μπορεί να αντληθεί έμπνευση και μαθήματα, εν τούτοις έχει γίνει αρκετά συστηματικός, φιξαρισμένος και ιδεολογικός… όλα όσα δεν είναι η αναρχία.

Ομολογουμένως, αυτό έχει λιγότερο να κάνει με την κοινωνική/πολιτική/φιλοσοφική προέλευση του αναρχισμού, και περισσότερο με αυτούς που προσδιορίζονται ως αναρχικοί. Χωρίς αμφιβολία, πολλοί από τη δικιά μας γενιά αναρχικών θα ήταν απογοητευμένοι από αυτή την τάση να στερεοποιηθεί αυτό που θα έπρεπε πάντα να είναι σε ροή/κίνηση. Οι πρώιμοι αυτο-προσδιοριζόμενοι αναρχικοί (Προυντόν, Μπακούνιν, Μπέρκμαν, Γκόλντμαν, Μαλατέστα κ.ά.) ανταποκρίνονταν στο δικό τους συγκεκριμένο περιεχόμενο, με τα δικά τους συγκεκριμένα κίνητρα και επιθυμίες. Πολύ συχνά, οι σύγχρονοι αναρχικοί βλέπουν αυτά τα άτομα να αντιπροσωπεύουν τα σύνορα της αναρχίας, και να δημιουργούν μια συμπεριφορά Τ.Θ.Ε.Ο.Μ. (Τι Θα Έκανε ο Μπακούνιν –η πιο σωστά– Θα Σκεφτόταν) προς την αναρχία, που είναι τραγική και δυναμικά επικίνδυνη. Σήμερα, κάποιοι απ’ αυτούς που προσδιορίζονται ως «κλασσικοί» αναρχικοί αρνούνται να δεχτούν κάθε προσπάθεια σε προηγούμενη αχαρτογράφητη περιοχή μέσα στον αναρχισμό (π.χ. Ατομικισμός, Νιχιλισμός κτλ.). Αυτοί οι άκαμπτοι, δογματικοί, και εξαιρετικά μη-δημιουργικοί αναρχικοί έχουν φτάσει στο σημείο ώστε να δηλώνουν ότι ο αναρχισμός είναι μια πολύ συγκεκριμένη κοινωνική και οικονομική μεθοδολογία για την οργάνωση της εργατικής τάξης. Αυτό προφανώς είναι εξαιρετικά παράδοξο, αλλά τέτοιες τάσεις μπορούν να ιδωθούν στις ιδέες και τα πρότζεκτ πολλών σύγχρονων αναρχο-αριστεριστών (αναρχο-συνδικαλιστές, αναρχο-κομμουνιστές, πλατφορμιστές, ομοσπονδιστές).

Ο «αναρχισμός», όπως εμφανίζεται σήμερα, είναι μια ακρο-αριστερή ιδεολογία, την οποία πρέπει να ξεπεράσουμε. Σε αντίθεση, η «αναρχία» είναι μη δομημένη, ρευστή, οργανική εμπειρία που αγκαλιάζει πολύμορφες όψεις της απελευθέρωσης, τόσο προσωπικές όσο και συλλογικές, και πάντα ανοιχτή. Ως αναρχικοί, δεν ενδιαφερόμαστε για το σχηματισμό ενός νέου πλαισίου ή δομής, μέσα ή κάτω απ’ την οποία θα ζούσαμε, όσο «ευχάριστη» ή «ηθική» κι αν ισχυρίζεται ότι είναι.

Οι αναρχικοί δεν μπορούν να παρέχουν έναν άλλο κόσμο για άλλους, αλλά μπορούμε να θέσουμε ερωτήματα και ιδέες, να προσπαθήσουμε να καταστρέψουμε κάθε κυριαρχία και ό,τι παρεμβάλλεται στις ζωές μας και στα όνειρά μας και να ζήσουμε άμεσα, συνδεδεμένοι με τις ανάγκες μας.

(Δημοσιεύθηκε στο Green Anarchy, Back to Basics #4, καλοκαίρι 2005)
Μετάφραση: Αναρχικός Πυρήνας ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
Από τη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ φ. 92, Μάρτιος 2010

Άγρια ελευθερία και αναρχία χωρίς επιφάσεις

πηγή http://adamasto.squat.gr

το είδαμε στο http://anhsyxia.wordpress.com

αστερι

Η έννοια της ελευθερίας είναι ένα ζήτημα που έχει απασχολήσει έντονα πολλούς φιλόσοφους και μη από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας. Η έννοια αυτή έχει διατυπωθεί με διάφορους τρόπους, ανάλογα πάντα και με τις γενικότερες πεποιθήσεις του καθενός που ασχολήθηκε με το θέμα αυτό.

Ελευθερία και φύση είναι δύο έννοιες που είναι σαφώς αλληλένδετες. Είναι οξύμωρο να συζητάει κανείς για την έννοια της ελευθερίας αγνοώντας την φύση. Η ελευθερία δεν είναι μια κατάσταση την οποία θα πρέπει να κατασκευάσουν κάποιοι.  Δεν είναι ένα τεχνικό ζήτημα αλλά συσχετίζεται με την φυσική αρμονία και εξέλιξη.  Από την άλλη η αιχμαλωσία και ο ανθρώπινος πολιτισμός είναι γεγονότα που προέρχονται μέσω τεχνικών διαδικασιών επιβολής πάνω στην ελεύθερη ή φυσική κατάσταση. Η φύση γεννά (φύει) – χαρίζει ζωή και αναδημιουργείται συνεχώς με έναν ασύλληπτο τρόπο. Από την άλλη, οι διαδικασίες του πολιτισμού λειτουργούν ανταγωνιστικά προς τον βιώσιμο ρυθμό της φύσης. Γι’ αυτό άλλωστε και τα βιβλία της αρχαιολογίας είναι γεμάτα με εικόνες από ερείπια πολιτισμών.

Η κυριαρχία στην προσπάθειά της να μας πείσει πόσο φυσική είναι, φρόντισε να δομηθούν ένα σωρό επινοήματα. Οι άνθρωποι που έζησαν χωρίς κράτος και τα συναφή θεωρούνται κατώτερα όντα, ενώ μόλις πριν ένα αιώνα ήταν διαδεδομένη η αντίληψη ότι οι απολίτιστοι άνθρωποι δεν είναι καν άνθρωποι. Η παλαιολιθική περίοδος έπρεπε να φαντάζει σαν βούρκος, όπου επικρατούσε ο αλληλοσπαραγμός, η πείνα και ο φόβος. Επίσης τα άλλα ζώα θεωρούνται κατώτερα όντα επειδή υποτίθεται ότι δεν μιλάνε ή δεν σκέφτονται. Με την ίδια λογική θα πρέπει να βασανίζουμε και τους ανθρώπους που λόγω κάποιας ιδιαιτερότητας δεν μπορούν να μιλήσουν ή να εκφραστούν, όπως και τα ανθρώπινα βρέφη που δεν έχουν αναπτυχθεί ακόμα. Επίσης λένε ότι μπορούμε να εξοντώνουμε τα δέντρα ή τα φυτά γενικότερα επειδή δεν μπορούν να περπατήσουν ή επειδή δεν έχουν το ίδιο νευρικό σύστημα με αυτό του ανθρώπου. Με λίγα λόγια ο πολιτισμός μας διδάσκει ότι το κάθε τι μη ανθρώπινο δεν είναι άξιο σεβασμού και ότι μπορεί να το χειριστεί όπως θέλει ο άνθρωπος επειδή απλά μπορεί να το κάνει. Οι ίδιοι άτοποι  διαχωρισμοί βέβαια αναπαράγονται και στο εσωτερικό της κοινωνίας, όπως για παράδειγμα με βάση την ηλικία, το φύλο ή τη φυλή. Ο πολιτισμός επιβάλλεται στη φύση εξημερώνοντάς την με κάθε μέσο και κυρίως με τη βία. Είτε μιλάμε για άγρια ζώα, είτε για απολίτιστους ανθρώπους ή για ένα ποτάμι και μια χέρσα έκταση, όλα αυτά μέσω της εξημέρωσης θα μπουν στην υπηρεσία του πολιτισμού. Μέσα στο τεχνητό περιβάλλον  που δομείται με βάση την πειθαρχία, την εξάρτηση και την επιβολή, η όποια συζήτηση περί ελευθερίας χάνει κάθε πραγματικό της νόημα.

Η έννοια της ελευθερίας μπήκε σε παζαρέματα και ένα σύννεφο από ιδεολογίες την θέλουν να είναι μια ρευστή έννοια. Τα παζαρέματα ξεκινούν στο σημείο κατά το οποίο βαφτίζεται η πρακτική της κυριαρχίας ως φυσική αναγκαιότητα. Με αυτόν τον τρόπο βρέθηκε η έννοια της ελευθερίας που έχει σχέση με την φυσική αρμονία, να μονομαχεί με την τεχνητά διαμορφωμένη έννοια και κατάσταση της εξάρτησης και της αναγκαιότητας. Η έννοια της ελευθερίας δέχεται απανωτά ραπίσματα, συσκοτίζεται και επανακαθορίζεται από την κυριαρχία, ενώ η αναγκαιότητα και η τεχνική πρόοδος ανυψώνονται και επευφημούνται ως φυσική εξέλιξη.

Διάφοροι φιλόσοφοι του Διαφωτισμού μίλησαν για κοινωνικό συμβόλαιο εννοώντας στην ουσία τον θεσμό του κράτους. Ενώ υποστήριξαν ότι ο θεσμός αυτός ήταν η εύλογη λύση των διαφορών που επικρατούσαν μεταξύ των ανθρώπων που ζούσαν απολίτιστα. Η επιβολή του κράτους παρουσιάζεται σαν η αναγκαία συνθήκη για την ευημερία. Αφού παράλληλα αποδέχονται ένα σύνολο από διαχωρισμούς (άνθρωπος- ζώα και φύση, πολιτισμένος –απολίτιστος) έρχονται να μιλήσουν για ελευθερία! Το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: πώς μπορείς να μιλάς για ελευθερία όταν αποδέχεσαι ένα σύνολο από διαχωρισμούς με βάση την ανωτερότητα του «Χ» από τον «Ψ»; Πώς μπορείς να θεωρείς πως ο πολιτισμένος είναι ανώτερος από τον απολίτιστο, από τα άλλα ζώα και τη φύση και να μιλάς για ελευθερία;  Ή αλλιώς πώς μπορούμε αποδεχόμαστε τις απόψεις της  κυριαρχίας και να προσπαθούμε να μιλήσουμε για ελευθερία;

Το σύνολο του πολιτισμένου πληθυσμού, χωρίς να είναι ένα ομοιογενές σώμα, με τον τρόπο που ζει διαχωρίζεται και σχηματίζει μια άτυπη ελίτ απέναντι στον φυσικό κόσμο. Ο πολιτισμός  εκμεταλλεύεται για τα δικά του συμφέροντα και για την κάλυψη των δικών του διογκούμενων ενεργειακών αναγκών τον φυσικό κόσμο. Η χυδαία έννοια του «κοινωνικού συμβολαίου» που στην κυριολεξία της είναι το ίδιο το κράτος,  είναι ο μηχανισμός που κατασκευάζει και διατηρεί τους διαχωρισμούς στο εσωτερικό της μαζικής κοινωνίας και στη σχέση της με τη φύση, έτσι ώστε να υπάρχει και να αναπτύσσεται ο πολιτισμός. Στην εποχή μας από τη μια το κράτος συντηρεί τα συμφέροντα της ελίτ της τεχνοκρατίας και της κεφαλαιοκρατίας έναντι της υπόλοιπης μαζικής κοινωνίας, ενώ από την άλλη διατηρεί και προωθεί τα συμφέροντα ολόκληρης της μαζικής κοινωνίας εις βάρος  του φυσικού κόσμου. Εν τέλει το κράτος δεν είναι παρά ο θεσμός που αφού επέβαλε ένα σύνολο από διαχωρισμούς στην συνέχεια προστατεύει το οικοδόμημά του. Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι οι θεσμικοί αυτοί διαχωρισμοί δεν αφορούν  μόνο τους ανθρώπους αλλά επεκτείνονται και στον φυσικό κόσμο. Για παράδειγμα δεν μπορούμε να αφομοιώσουμε την άποψη ότι η Γή και τα ζώα ανήκουν στους ανθρώπους, επειδή αυτή είναι μια ανθρωποκεντρική και εξουσιαστική αντίληψη που βασίζεται πάνω σε ένα αβάσιμο διαχωρισμό που επέβαλε η κυριαρχία, ορίζοντας το ανθρώπινο είδος ως ανώτερο των άλλων υπάρξεων.

Η εξάρτηση που επιβάλει ο πολιτισμός στις ανθρώπινες σχέσεις είναι αυτό που μεταφράστηκε ως αναγκαιότητα. Για τον άνθρωπο που δεν γνώρισε την άγρια ελευθερία, αλλά γεννήθηκε σε συνθήκες εξημέρωσης, η εξάρτηση και η αναγκαιότητα απ’ ότι φαίνεται είναι δύσκολο να νοηθεί ως ανελευθερία. Φιλόσοφοι όπως ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας είχαν κάθε λόγο να καρατομούν την έννοια της ελευθερίας στο όνομα της αναγκαιότητας, αφού όλη τους η καλοπέραση και η ζωή στηριζόταν πάνω στο δουλοκτητικό σύστημα. Με τον ίδιο τρόπο σκέφτεται και η πλειοψηφία της σύγχρονης ανθρωπότητας στα ανεπτυγμένα κράτη. Ακριβώς επειδή σήμερα ο πολιτισμένος άνθρωπος είναι πλήρως εξαρτημένος από το βιομηχανικό σύστημα και τον βιασμό της μητέρας Γής, αντιλαμβάνεται την έννοια της ελευθερίας λειψά, μονοδιάστατα και συμφεροντολογικά. Η έννοια της ελευθερίας αλλοιώνεται από την στιγμή που η εξάρτηση από τους μηχανισμούς της κυριαρχίας εκλαμβάνεται ως αναπόφευκτο γεγονός.

Η έννοια της ελευθερίας, έτσι όπως την αντιλαμβάνονται οι δημοκράτες, βασίζεται ακριβώς πάνω στο μοτίβο που αναφέραμε. Οι δημοκράτες αντιλαμβάνονται το κράτος και τον πολιτισμό ως δεδομένους «φυσικούς» θεσμούς  και όχι ως επιβεβλημένα κατασκευάσματα της κυριαρχίας. Στη πόλη –κράτος της αρχαιότητας συναντάμε τη δημοκρατία, την ελίτ των πολιτών, τις πολιτικές διαδικασίες και όλα τα συναφή ενός πολιτισμού. Οι πολίτες της αρχαίας δημοκρατίας ήταν μια ελίτ έναντι των ξένων δούλων, ενώ κάθε συζήτηση περί δημοκρατικών ελευθεριών αναφερόταν μόνο στο σύνολο των ανδρών πολιτών. Οι σύγχρονοι αριστεροί δημοκράτες -αμεσοδημοκράτες προτάσσουν τη διατήρηση μιας μορφής κράτους (διευρυμένο ή συρρικνωμένο) στο οποίο δεν θα προασπίζονται τα συμφέροντα μόνο της κεφαλαιοκρατικής ελίτ (που μερικοί αριστεροί θέλουν να καταργήσουν) αλλά όλων των κατοίκων μιας χώρας. Με αυτό τον τρόπο υπερασπίζονται τον πολιτισμό διατηρώντας τον διαχωρισμό και τις απόψεις περί ανωτερότητας του ανθρώπινου είδους σε σχέση με τα άλλα ζώα και τη φύση γενικότερα. Όμως αγνοούν ότι ο θεσμικός διαχωρισμός του ανθρώπου από τον φυσικό κόσμο αναπαράγει και τους διαχωρισμούς εντός της κοινωνίας των πολιτών. Από την άλλη οι δεξιοί δημοκράτες –αμεσοδημοκράτες κινούνται στο ίδιο μοτίβο, μόνο που προασπίζονται πιο έντονα τα συμφέροντα των ντόπιων έναντι των ξένων.
Ας δούμε τώρα την έννοια της ελευθερίας από την αναρχική-αντιπολιτισμική οπτική. Η δόμηση του κράτους και του πολιτισμού στηρίχτηκε στην επιβολή και την αιχμαλωσία ανθρώπων και όχι μόνο. Η αιχμαλωσία και η εξημέρωση ζώων ήταν μια εξουσιαστική πρακτική και θεμελιώδες γεγονός για να δομηθούν κράτος και πολιτισμός. Η λέξη κεφάλαιο και καπιταλισμός προέρχονται από το μέτρημα των κεφαλών (λατινικό:caput, capitis) των αιχμάλωτων βοδιών που είχε στην κατοχή του ο ιδιοκτήτης της αρχαιότητας.  Στις απαρχές του πολιτισμού, αυτός που κατείχε τους  πιο πολλούς ζωικούς και ανθρώπινους δούλους ήταν και ο πιο πλούσιος. Η υποδούλωση των ζώων ενδυνάμωσε την κυριαρχία και έφερε άνθιση στον πολιτισμό, αν και συχνά στην ιστορία ασθένειες προερχόμενες από την κτηνοτροφία σάρωναν τον πληθυσμό. Τα ζώα εξαναγκάζονταν να δουλεύουν στις γεωργικές εργασίες, στο κουβάλημα ογκόλιθων και κορμών δέντρων για το κτίσιμο φρουρίων και μνημείων, ως μεταφορικό μέσο στις πολεμικές εκστρατείες μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, στην κίνηση των μύλων και τόσες άλλες εργασίες. Η ενδυνάμωση μιας πόλης –κράτους μεταξύ άλλων σήμαινε την καλή λειτουργία της γεωργικής παραγωγής, την καλή λειτουργία της πολεμικής μηχανής και την πρόοδο των τεχνολογιών πολέμου, την αύξηση των εκτρεφόμενων ζώων και την αύξηση του πληθυσμού της σε πολίτες και δούλους. Έτσι η αναμενόμενη πορεία εξέλιξης μιας πόλης -κράτους ήταν να επεκτείνεται κατακτώντας από την μια πιο αδύναμες πόλεις –κράτη, τις καλλιεργούμενες εκτάσεις και τα εκτρεφόμενα ζώα,  ενώ από την άλλη κατακτούσε επίσης ελεύθερες κοινότητες ανθρώπων, ελεύθερες εκτάσεις γης και άγρια ζώα.

Ο διαχωρισμός και ο κατακερματισμός της ολότητας του φυσικού κόσμου ήταν προτεραιότητα για τη δόμηση της πόλης –κράτους και του πολιτισμού. Η αναρχική θεώρηση και αντίληψη έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με αυτούς τους διαχωρισμούς, επειδή αν μη τι άλλο είναι η προϋπόθεση για την ύπαρξη της κυριαρχίας. Ακριβώς επειδή η αναρχία αποστρέφεται τους διαχωρισμούς που επιβάλλει η κυριαρχία, συγκρούεται μετωπικά με κάθε τύπου αιχμαλωσία και εκμετάλλευση, όπως είναι η αιχμαλωσία ανθρώπων από ανθρώπους και άλλων ζώων από ανθρώπους. Η αναρχία αποστρέφεται τις ελίτ, τις τάξεις και τους διαχωρισμούς της ολότητας του φυσικού κόσμου.

Το να επιδιώκουμε το γκρέμισμα κάθε φυλακής και εξουσιαστικού διαχωρισμού, όπως και των ιδεολογιών που αναπαράγουν την συνθήκη του εγκλεισμού είναι βασική αναρχική θέση ενάντια στην κυριαρχία. Γι’ αυτό δεν αποδεχόμαστε την ολότητα του φυσικού κόσμου τεμαχισμένη, έτσι όπως την θέλει ο πολιτισμός, η δημοκρατία και η κάθε εξουσία. Επειδή η «θεία ενότητα» (η ολότητα του φυσικού κόσμου κατά τους Αβοριγίνες) είναι αυτή που μας γέννησε και μας χάρισε την ζωή. Μια ζωή η οποία θα ήταν ελεύθερη και χωρίς αιχμαλωσία, αν η κυριαρχία δεν επέβαλε τους διαχωρισμούς της, που στηρίζονται πάνω σε επινοήματα «περί ανωτερότητας».

Μια τάση που υπερισχύει στην πολιτισμένη ανθρωπότητα είναι ο φόβος μπροστά στην ελευθερία, ο φόβος του να ζήσει κανείς χωρίς την εξάρτηση από το κράτος και τον πολιτισμό.  Όπως ένα πουλί που γεννήθηκε μέσα σε κλουβί και ίσως επειδή δεν ξέρει τι συμβαίνει έξω από αυτό φοβάται να πετάξει από την ανοιχτή πόρτα, έτσι μοιάζει και η ανθρωπότητα στον πολιτισμό. Ο φόβος, η εξάρτηση και συχνά η βόλεψη μέσα στην μηχανή καταπίεσης του πολιτισμού τρέφουν ύπουλα τις συμβάσεις και το αίσθημα της ασφάλειας. Για να πετάξουμε όμως μακριά από το κλουβί, θα πρέπει να κόψουμε κάθε υλικό(πχ. μαζική  παραγωγή) και άυλο(πχ. μοιρολατρία) δεσμό μας με αυτό. Κάπου εδώ είναι που η κάθε ατομικότητα πρέπει να κάνει την υπέρβαση, να εξεγερθεί και να αρνηθεί την θέση και το ρόλο που έχει μέσα στη μηχανή καταπίεσης. Επειδή μόνο μέσα από την αυταπάρνηση και την αντίθεση προς την γενικευμένη πλεονεξία που παράγει η μηχανή καταπίεσης θα μπορέσουμε να βαδίσουμε προς την αναρχία και την παύση κάθε αιχμαλωσίας.

Το αναρχικό σύνθημα: «όσο υπάρχουν φυλακές κανείς δεν θα είναι ελεύθερος» έχει μια ιδιαίτερη σημασία. Δεν θα συναντήσουμε καμιά φυλακή (κτηριακό συγκρότημα) ξεκομμένη από το εξουσιαστικό σύμπλεγμα των θεσμών του κράτους και τον τρόπο ζωής της μαζικής κοινωνίας. Κι αυτό επειδή η ύπαρξη της φυλακής αντανακλά την ύπαρξη του κράτους και της κυριαρχίας. Θα υπάρχουν φυλακές όσο θα υπάρχει το κράτος που τις διατηρεί και όσο η κοινωνία δεν αρνείται το σύστημα που εμποδίζει την αναρχία να διαχυθεί. Το ίδιο συμβαίνει και με την συνθήκη της αιχμαλωσίας. Αυτός που αιχμαλωτίζει ή ανέχεται την αιχμαλωσία κάποιου άλλου δεν έχει γκρεμίσει ακόμα μέσα του τα τείχη. Ως συστηματοποιημένες διαδικασίες, η εξημέρωση, η αιχμαλωσία και η εκμετάλλευση κάποιου ζώου από κάποιο άλλο δεν συναντιούνται πουθενά στον φυσικό κόσμο, μόνο στον πολιτισμό. Αυτές οι διαδικασίες είναι αυθαίρετα επινοήματα που στην εξέλιξη τους έγιναν θεσμοί, οι οποίοι στερούν την ελευθερία.

Μια ζωή ελεύθερη θα υπάρξει μόνο γκρεμίζοντας κάθε φυλακή, διακόπτοντας κάθε είδους αιχμαλωσία, εξάρτηση και διαχωρισμό. Μιλάμε για την παύση κάθε αιχμαλωσίας ανθρώπου από άνθρωπο και άλλου ζώου από άνθρωπο. Δεν μπορούμε να μιλάμε για αναρχία όταν κάποια ομάδα ανθρώπων με την επίφαση της αναγκαιότητας αιχμαλωτίζει σε κλουβιά άλλα πλάσματα της φύσης. Για την αναρχία η συνθήκη της αιχμαλωσίας και του εγκλεισμού είναι ότι πιο εχθρικό υπάρχει και αυτό δεν αλλάζει, επειδή τότε θα μπούμε στα «λημέρια» της κυριαρχίας. Για να απελευθερωθεί όλη η πλάση θα πρέπει να τελειώνουμε με την δυσωδία που αποπνέει η έννοια της ελευθερίας ενταγμένη μέσα στους κρατικούς θεσμούς και τον πολιτισμό. Γι’ αυτό ας μιλήσουμε για την άγρια ελευθερία και την αναρχία χωρίς επιφάσεις, επειδή αλλιώς τα πράγματα μπερδεύονται με εξουσιαστικές επιδιώξεις.

Άγρια ελευθερία πάει να πει η ύπαρξη δίχως την εξάρτηση από κάποιο εξουσιαστικό τεχνικό σύστημα, το κράτος, την εκμετάλλευση, την καταπίεση και την αιχμαλωσία κάποιου πλάσματος. Άγρια ελευθερία θα πει μια απλή και φυσική ζωή απαλλαγμένη από τις αντιλήψεις της κυριαρχίας για το τι είναι ο άνθρωπος, τα άλλα ζώα και η Γη γενικότερα. Άγρια ελευθερία θα πει το κάθε πλάσμα να διαμορφώνει το ίδιο την ζωή του χωρίς να αιχμαλωτίζει και να αιχμαλωτίζεται.

Η βιωσιμότητα της βιόσφαιρας και η άγρια ελευθερία βρίσκονται πάνω από κάθε επίπλαστη ανθρώπινη ανάγκη. Αναρχία ή άγρια ελευθερία πάει να πει ότι δεν αιχμαλωτίζω, δεν αποδέχομαι την αιχμαλωσία μου μα ούτε την αιχμαλωσία κανενός πλάσματος.

Σύμπραξη για την αναρχία

70% έκπτωση στο ΠΟΥΤΑΝΑ ΟΛΑ (!!!)

Σε τι λούμπα έχει πέσει το αναρχικό κίνημα , δεν περιγράφεται.

Ομάδες και ομαδούλες , μεμονωμένοι και αποτραβηγμένοι , παλεύουν να βρουν διαφορές για να επιβεβαιώσουν τις ιδεοληψίες και τα παραληρήματα τους.

Υπερασπίζονται ιδεολογικές καθαρότητες και αποφεύγουν να πολεμήσουν για να πετύχουν τους στόχους  για να αλλάξουν τον κόσμο.

Προτιμούν να ψάχνουν κρυμμένους εχθρούς και πράκτορες παρά να βγουν και να παλέψουν , να εξεγερθούν , να δείξουν ότι υπάρχουν.

Μαζεμένοι στις ”καταλήψεις” τους οικτίρουν αυτούς που αγωνίζονται γιατί αποπροσανατολίζονται από τα λεγόμενα του Μπακούνιν , του Κροπότκιν , του Μαλατέστα και των άλλων θεωρητικών.

Όταν αποφασίσουν να βγουν στους δρόμους θεωρούν όλους όσους συναντούν μπροστά τους ως θανάσιμους εχθρούς.

Νομίζουν ότι η κάθε αγέλη χωριστά κατέχει την απόλυτη αλήθεια και πως όλοι οι άλλοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα ούτε στη διεκδίκηση της ζωής τους , ούτε στη διαμαρτυρία , ούτε καν στην εξέγερση.

Ταξικό εχθρό θεωρούν ακόμα και τους ανθρώπους της τάξης τους.

Θέτουν σαφείς διαχωριστικές γραμμές απέναντι στο ΚΚΕ (και πολύ καλά κάνουν) , φλερτάρουν και ψηφίζουν (ναι,ψηφίζουν) όμως ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν χάνουν ευκαιρία να καλέσουν τους συντρόφους σε αγώνες και κινητοποιήσεις , όμως είναι αρνητικοί σε κάθε είδους κάλεσμα , ακόμα και συντρόφων τους.

Κατηγορούν οι μεν τους δε ότι δεν είναι αναρχικοί , αλλά αντιεξουσιαστές και αυτόνομοι , χωρίς να είναι σε θέση να καταλάβουν ότι ο χώρος στον οποίο λένε ότι κινούνται είναι τόσο ελεύθερος που δεν χωρά ταμπέλες και προσδιορισμούς.

Έχουν καταντήσει με άλλα λόγια σαν τους καλόγερους στο άγιο όρος που βαυκαλίζονται ότι μιλούν με τον θεό τους και ταυτόχρονα βαφτίζουν το κρέας ως ψάρι και πηδάει ο ένας το άλλον.

Το κακό είναι ότι αυτά δεν συμβαίνουν μόνο εδώ. Τα ίδια ακριβώς γίνονται και στην αμερική , την αγγλία , την γαλλία , την ισπανία , την γερμανία , την ολλανδία και την αυστραλία.

Αυτό είναι λοιπόν : διασπασμένοι εμείς για να ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΝ οι καταπιεστές και οι αφέντες.

Και η πλάκα είναι ότι όλοι βολεύονται με αυτή την κατάσταση.

Υ.Γ.1) Αυτό με τα ”σεντόνια” , τις ανακοινώσεις που ξεκινούν και δεν τελειώνουν δεν μπόρεσα να το καταλάβω ποτέ! Δεν καταλαβαίνουν ότι κανείς δεν κάθεται να διαβάσει τόσο μεγάλα κείμενα;

Και τη γλώσσα που τη βάζεις; Όλα είναι γραμμένα στην απόλυτα ξύλινη γλώσσα που μόνο με αυτή του ΚΚΕ μπορεί να συγκριθεί.

Όταν απευθύνεσαι στον περαστικό που έχει ελάχιστο χρόνο για να δει μια αφίσα και αυτή είναι τόσο πυκνογραμμένη , ακαταλαβίστικη και περιέχει την ιστορία της ανθρωπότητας από την αρχή , είναι σίγουρο πως δε θα τύχει καμιάς προσοχής.

Όταν οι ανακοινώσεις είναι γραμμένες σε απόλυτα φιλοσοφική γλώσσα και απευθύνονται στα κατώτερα στρώματα (προλετάριους) , τότε το μόνο σίγουρο είναι πως δεν υπάρχει καμιά επικοινωνία.

Απλή γλώσσα και έντονο μήνυμα χρειάζεται για την επαφή με τον κόσμο.

Υ.Γ.2) Αυτό που , η κοινωνική τάξη που ανήκεις , έχει καταντήσει θέμα φορολογικής δήλωσης , πρέπει να το ξανακοιτάξουμε…

Οι πιο πολύ θεωρούν ότι αναρχικός ”δικαιούται” να είναι μόνο αυτός που δεν δουλεύει ή αυτός που βγάζει μέχρι 1.200 ευρώ το χρόνο.

Ως αναρχικό δέχονται κάποιον ηλεκτρολόγο ή μπογιατζή αλλά σε καμιά περίπτωση εμένα π.χ που είμαι καθηγητής σε σχολείο. (κατηγορήθηκα κάποτε ότι βγάζω 16.000 ευρώ το χρόνο από κάποιον που στην ερώτησή μου πόσα βγάζε αυτός , μου απάντησε 12.000 ως ελεύθερος επαγγελματίας.Εγώ δεν έχω καμιά ιδιοκτησία ενώ αντίθετα αυτός είχε ένα σωρό σπίτια και επαγγελματικές στέγες.)

Η μιζέρια και η κακομοιριά δεν ταιριάζουν στην αναρχία.

Περηφάνια και αίσθημα ανωτερότητας απέναντι σε όσους στηρίζουν τον αστισμό , ναι.

Υ.Γ.3) Ο αδερφός μου δεν έχει σχέση με τον χώρο. Στις περσινές εξεγέρσεις , μου είπε ότι φοβόταν να συμμετάσχει γιατί σε μια απόπειρα που έκανε τον τρομοκράτησε μια ομάδα αναρχικών.

Μπράβο σας! Χρόνια προσπαθώ να του δείξω έναν άλλον τρόπο θεώρησης της ζωής και εσείς τον απομακρύνατε μια και έξω.

Το ίδιο συμβαίνει και με πολλούς άλλους και εσείς μένετε με την απορία γιατί δεν μαζεύεται κόσμος στις διαδηλώσεις.

Υ.Γ.4) Την άλλη Κυριακή στις 23 Σεπτέμβρη μαζευόμαστε στο Σύνταγμα για να διαδηλώσουμε την κάθετη αντίθεσή μας στον ναζισμό και στην εξαθλίωση που υπάρχει στον τόπο που ονομάζεται Ελλάδα.

Στο άρθρο – κάλεσμα που γράψαμε , απευθυνθήκαμε σε όλον τον κόσμο. Φυσικό ήταν να χρησιμοποιήσουμε γλώσσα και ορολογία που να είναι και κατανοητές και προσιτές στο λαό.

Τι να γράψουμε; ότι ο αγώνας μας δεν είναι εθνικός , ούτε αόριστα κοινωνικός , αλλά ταξικός; Για αυτούς που έχουν τις ίδιες απόψεις με εμάς , αυτό εξυπακούεται.

Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι ακούσαμε…μέχρι και πιόνια της ΓΑΔΑ μας είπαν , μέχρι μικροαστούς που διοχετεύουν την επαναστατικότητα τους για να αποπροσανατολίσουν , μέχρι κομμουνιστές , μέχρι αναρχοπριμιτιβιστές ακόμα και φασισταριά!

Απευθυνθήκαμε στο twitter με το χασταγκ #23SepSyntagma και κατηγορηθήκαμε και για αυτό , γιατί απότεελούν πολύ μικρή μειοψηφία οι χρήστες του twitter.

Ακόμα και η αφίσα – κάλεσμα έπεσε θύμα κριτικής (όχι αισθητικής).

Και όλα αυτά από ομοιδεάτες…

Εμείς καλούμε όλο τον κόσμο στο Σύνταγμα για να σταθούμε ενάντια σε αυτά που μας εμποδίζουν να ζήσουμε με αξιοπρέπεια.

Ούτε σκοτεινούς σκοπούς έχουμε , ούτε και την έκβαση της διαμαρτυρίας γνωρίζουμε.

Απλά πρέπει να δράσουμε γιατί η κατάσταση είναι ιδανική για να μπορέσουμε να πετύχουμε μεγάλες αλλαγές.

Όλοι λένε ότι κάτι πρέπει να γίνει αλλά κανένας δεν ξεκινάει τίποτα.

Ευκαιρία λοιπόν να δούμε ποιοι είναι οι επαναστάτες του καναπέ.

Όλοι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε τα πάντα.

Το ”φαινόμενο” @adiasistos !

Τον τελευταίο καιρό ένα καινούριο ”στοιχείο” εμφανίστηκε στο timeline!

Ακούει στο όνομα adiasistos και έχει ως avatar τα πυρηνικά απόβλητα.

Και το όνομα και το avatar αντιστοιχούν πλήρως στον ρόλο που ξεκίνησε να παίζει.

Μέσα από τα tweet που εξαπολύει εμφανίζει το χαρακτήρα του ανθρώπου που ενοχλείται από όλες τις καταστάσεις που τρομάζουν ένα καθώς πρέπει άνθρωπο.

Το ενοχλεί ο φεμινισμός , η δημοκρατία , η ισότητα ,  οι μετανάστες και κάθε τι που ξεπερνά το μυαλό και τις αντοχές του μέσου νεοέλληνα.

Τον ενοχλεί να του ζητάνε δανεικά , οι φοιτητές που μένουν στην πολυκατοικία ”του” , η συμπεριφορά των συμφοιτητών του , οι τζαπατζήδες των αστικών και γενικά τα πάντα.

Πολλοί ενοχλήθηκαν από τα λεγόμενά του.

Άλλοι τον θεώρησαν troll από την αρχή.

Άλλοι δεν ασχολήθηκαν καθόλου μαζί του.

Άλλοι τέλος έδειξαν να συμφωνούν μαζί του , είτε νομίζοντας ότι του κάνουν πλάκα , είτε στα σοβαρά.

Έχετε καταλάβει γιατί έχει σπάσει τα νεύρα των πιο πολλών;

Έχετε καταλάβει γιατί προκαλεί όλες αυτές τις αντιδράσεις (από κράξιμο μέχρι αδιαφορία) ;

Έχετε καταλάβει ότι αυτά που λέει είναι αυτά που ακριβώς λένε και οι έλληνες νοικοκυραίοι , οι παππούδες και οι γιαγιάδες , η μεσαία τάξη , αυτοί που ψήφισαν ΝΔ , ΛΑΟΣ και Τζ’ήμερο στις τελευταίες εκλογές , αυτοί που ψήφισαν τέλος χρυσαύγουλα , ακόμα και η μάνα σας και ο πατέρας σας;

Έχετε καταλάβει ότι το μόνο που κάνει ο adiasistos είναι να βγάζει στην επιφάνεια τις μύχιες σκέψεις των περισσότερων συμπολιτών μας;

Και το χειρότερο από όλα είναι ότι πολλοί που τελευταία λόγω κρίσης ανακάλυψαν την αριστερά και την αναρχία , προσπαθώντας να ξεπεράσουν τον παλιό τους εαυτό , βλέπουν στα tweets του την παλιά τους αντίληψη για την ζωή.

Θεωρώ ότι ο adiasistos κάνει σπουδαία αφύπνιση στο twitter. Ξυπνάει μέσα μας το ζώο που κρύβαμε στους καιρούς της καπιταλιστικής ευμάρειας.

Πόσοι ακόμα και σήμερα δεν προσπαθούν να σώσουν το τομάρι τους , όταν τα πάντα γύρω τους καταρρέουν;

Πόσοι πίσω από τα προοδευτικά και επαναστατικά tweets είναι βολεμένοι στην ασφάλεια του πληκτρολογίου τους;

Πόσοι κάνουν retweet τις ακτιβιστικές ενέργειες , που διοργανώνονται κάθε τόσο, και δεν συμμετέχουν ποτέ;

Πόσοι , αν τυχόν και αλλάξουν – διορθωθούν τα πράγματα , θα συνεχίσουν να ζουν στο περιθώριο και πόσοι θα συμμετάσχουν πάλι στον καπιταλιστικό τρόπο ζωής;

Για αυτό θεωρώ τον adiasisto ως μία φωνή που πρέπει όλοι μας να ακούμε και να ξέρουμε ότι τέτοια λέγονται στα καφενεία , στα ΚΑΠΗ , στις μαζώξεις των γυναικών , στις παρέες.

Ο adiasistos λέει όλα αυτά που φοβάστε ότι δεν τα έχετε ξεπεράσει.

Εξάλλου αν είχατε την ευκαιρία να κουβεντιάστε με τον Σαμαρά , τον Βενιζέλο ακόμα και τον Κουβέλη θα σας έλεγαν τα ίδια , ίσως και χειρότερα.

Λευτεριά στον @adiasistos .

Είμαστε αυτοί και κάνουμε ότι γουστάρουμε!

Λίγη φιλοσοφία δεν έκανε ποτέ κακό.

Η πολύ φιλοσοφία όμως αποπροσανατολίζει.

Σε αντίθεση με πολλούς από εδώ μέσα δεν είμαστε της άποψης ότι πρέπει να αναλώνουμε τη ζωή μας με ατελείωτες σκέψεις.

Πιστεύουμε ότι η δράση είναι σημαντική στην ζωή μας με την προυπόθεση ότι είναι συνειδητοποιημένη.

Πιστεύουμε ότι στη ζωή πρέπει να αποφασίζεις ”νωρίς” τι και ποιος είσαι και κατευθείαν να μπαίνεις στον αγώνα της πραγματοποίησης της ολοκλήρωσής σου. Νομίζουμε ότι οι συνεχείς ενδοσκοπήσεις αναβάλουν την ολοκλήρωση.

Η πρακτικότητα και η δράση είναι αυτά που δίνουν το στίγμα της ζωής μας.

Η πρακτικότητα δεν αποκλείει σε καμιά περίπτωση το συναίσθημα.

Αντίθετα μας βοηθά να αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά τις δυσκολίες μας και των γύρω μας.

Ταχτήκαμε από πολύ μικροί στην πλευρά της αυτονομίας.

Δεν δεχτήκαμε ποτέ την ιδέα να καθορίζει άλλος την ύπαρξή μας.

Βρήκαμε πολλά εμπόδια.

Έπρεπε πρώτα να ξεπεράσουμε τις αντιλήψεις που μας είχε φυτέψει η κοινωνία και που περιόριζαν την διαδικασία απελευθέρωσής μας. Έπρεπε να απαλλαγούμε από ”κακές” κοινωνικές συναναστροφές , από ανάγκες για ιδιοκτησία , από φθόνο προς τους άλλους και τέλος από το αίσθημα ανωτερότητας που ορμά σε κάθε άνθρωπο και τον κάνει να θεωρεί ότι είναι υπέρτερος όλων των άλλων πλασμάτων στη γη.

Οργανώσαμε έτσι τη ζωή μας ώστε να είναι ευχάριστη και ταυτόχρονα να μην καταστρέφει τις ζωές των άλλων.

Τσακωθήκαμε , πλακωθήκαμε , βρίσαμε , φωνάξαμε και γενικά δεν κρατήσαμε ποτέ υποχωρητική στάση.

Υπερασπιστήκαμε τα πιστεύω μας με πάθος , σεβαστήκαμε όμως και τα πιστεύω των άλλων.

Δεν αποκλείσαμε κανέναν , ακόμα και τους πιο ακραίους , από το να συζητήσουμε μαζί τους. Ακόμα και με τους ακροδεξιούς-ναζιστές κουβεντιάσαμε (μέχρι ένα πολύ ορισμένο σημείο βέβαια) από την στιγμή που καταλάβαμε ότι ο άλλος ήταν ανοιχτός στην συζήτηση.

Γενικά είμαστε υπέρ της ανταλλαγής απόψεων , αλλά δεν αρνηθήκαμε ποτέ και την χρήση βίας όταν βλέπουμε αδικίες και παραλογισμούς.

Αυτό που δεν αντέχουμε είναι η μιζέρια και η λύπηση. Δεν δεχόμαστε την φιλανθρωπία και την ελεημοσύνη σε καμία περίπτωση.

Αποδεχόμαστε τις αρρώστιες ως μέρος της ανθρώπινης ζωής. Μας ταράζει απίστευτα όμως ο πόνος που προκαλείται από αυτές. Δεν μπορούμε να καταπολεμήσουμε το συναίσθημα που γεννιέται όταν ένας άνθρωπος πονάει. Πιστεύουμε ότι ο πόνος γιγαντώνεται μέσα στο μυαλό των ανθρώπων όταν αυτοί δεν έχουν συνειδητοποιήσει την ουσία της ύπαρξής τους.

Θεωρούμε ότι ο θάνατος είναι η απόλυτη , φυσιολογική κατάληξη της ζωής.

Όσο για θεούς και μεταθανάτιες ανησυχίες  είμαστε απόλυτα σίγουροι! Δεν χρειάζεται να μας απασχολούν καθόλου.

Σημασία έχει η ίδια η ζωή μας και όχι διάφορες παράμετροι που τίθενται αυθαίρετα.

Είμαστε σφοδροί αντίπαλοι του διαφωτισμού γιατί πιστεύουμε πως έκανε το μεγαλύτερο κακό στην ανθρώπινη εξέλιξη. Πιστεύουμε ότι , με το να κωδικοποιήσει και να νομιμοποιήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα , άνοιξε τον δρόμο στην αμφισβήτηση και στο παζάρεμα των ίδιων των δικαιωμάτων. Όταν λέμε αναφθαίρετα δικαιώματα εννοούμε ότι δεν μπαίνουν σε καμιά διαπραγμάτευση. Δεν γίνονται αντικείμενο συναλλαγή μέσω νόμων και συμβάσεων.

Δεν πιστεύουμε ότι η δημοκρατία είναι σοβαρό πολίτευμα γιατί στηρίζεται σε συμβιβασμούς και υποχρεώσεις που επιβάλλονται με καταναγκαστική ισχύ.

Πιστεύουμε στον συνειδητοποιημένο άνθρωπο που είναι σε θέση να καταλάβει μόνος του τι να κάνει και τι να μην κάνει.

Θεωρούμε ότι η παιδεία (όχι αυτή που παρέχεται από τα ανελεύθερα καθεστώτα που κυριαρχούν ) μπορεί να κάνει όλους τους ανθρώπους άξιους να ζήσουν με εσωτερική και εξωτερική αξιοπρέπεια σε αρμονία με τον κόσμο.

Οι συμβατικές υποχρεώσεις , που κυκλώνουν την ανθρωπότητα , γεννούν εγωισμούς , μίση , διαχωρισμούς , εκμετάλλευση .

Πιστεύουμε ότι πρέπει να πάψουμε να ζούμε με όλα αυτά τα κατά συνθήκη ψεύδη και να κατανοήσουμε ότι όλοι ανήκουμε σε όλους.

Ιδανική κοινωνία θεωρούμε αυτήν που δεν επιβάλλει τίποτα σε κανέναν και παρ’ όλα αυτά κανείς δεν υπερβαίνει την ελευθερία του.

Δεν μιλάμε για εσωτερικό καταναγκασμό αλλά για απόλυτη συνειδητοποίηση του καθενός.

Για να φτάσουμε σε μια τέτοια κοινωνία δεν θεωρούμε τίποτα ανεπίτρεπτο. Ούτε ακόμα και τον ένοπλο αγώνα ενάντια σε αυτούς που υπηρετούν καταστάσεις και κατασκευάσματα και κρατούν την ανθρωπότητα υποδουλωμένη.

Ένα άλλο μέσο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί είναι το παράδειγμα ως τρόπος ζωής. Βλέποντας ο κόσμος κάποιον να ζει ευτυχισμένα και απαλλαγμένο από συμβάσεις καταπιεστικές για τους άλλους , αρχίζει να αναρωτιέται τι δεν πάει καλά με το σύστημα.

Θεωρούμε ότι η γη δεν δημιουργήθηκε με σύνορα και ότι είναι ικανή να μας συντηρήσει όλους αρκεί να αποκηρύξουμε την απληστία.

Τίποτα δεν είναι θέμα πολιτικής.

Τα πάντα είναι θέμα ανθρώπου.

Υ.Γ.1) Όποιος αυτοπροσδιορίζεται ως αναρχικός – αυτόνομος δεν μπορεί να χρησιμοποιεί ”αστικά” ή ”λαικά” λεξικά και εγκυκλοπαίδειες για να προσδιορίσει τα αισθήματά του.

Υ.Γ.2) Η αναρχία των κλειστών συνωμοτικών ομάδων και των ”παρανοικών” βομβιστών ανήκει στον προ-προηγούμενο αιώνα καθώς και τα πολύπλοκα , ακαταλαβίστικα και ατελείωτα μανιφέστα. Κανένας Μπακούνιν και Κροπότκιν δεν μπορεί να λειτουργεί δεσμευτικά γιατί οι ίδιες οι συνθήκες τους καθιστούν ξεπερασμένους και οι σκέψεις τους γίνονται δεσμευτικές στην εξελικτική πορεία του ανθρώπου.

Α.Β.

in English