Άγρια ελευθερία και αναρχία χωρίς επιφάσεις

πηγή http://adamasto.squat.gr

το είδαμε στο http://anhsyxia.wordpress.com

αστερι

Η έννοια της ελευθερίας είναι ένα ζήτημα που έχει απασχολήσει έντονα πολλούς φιλόσοφους και μη από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας. Η έννοια αυτή έχει διατυπωθεί με διάφορους τρόπους, ανάλογα πάντα και με τις γενικότερες πεποιθήσεις του καθενός που ασχολήθηκε με το θέμα αυτό.

Ελευθερία και φύση είναι δύο έννοιες που είναι σαφώς αλληλένδετες. Είναι οξύμωρο να συζητάει κανείς για την έννοια της ελευθερίας αγνοώντας την φύση. Η ελευθερία δεν είναι μια κατάσταση την οποία θα πρέπει να κατασκευάσουν κάποιοι.  Δεν είναι ένα τεχνικό ζήτημα αλλά συσχετίζεται με την φυσική αρμονία και εξέλιξη.  Από την άλλη η αιχμαλωσία και ο ανθρώπινος πολιτισμός είναι γεγονότα που προέρχονται μέσω τεχνικών διαδικασιών επιβολής πάνω στην ελεύθερη ή φυσική κατάσταση. Η φύση γεννά (φύει) – χαρίζει ζωή και αναδημιουργείται συνεχώς με έναν ασύλληπτο τρόπο. Από την άλλη, οι διαδικασίες του πολιτισμού λειτουργούν ανταγωνιστικά προς τον βιώσιμο ρυθμό της φύσης. Γι’ αυτό άλλωστε και τα βιβλία της αρχαιολογίας είναι γεμάτα με εικόνες από ερείπια πολιτισμών.

Η κυριαρχία στην προσπάθειά της να μας πείσει πόσο φυσική είναι, φρόντισε να δομηθούν ένα σωρό επινοήματα. Οι άνθρωποι που έζησαν χωρίς κράτος και τα συναφή θεωρούνται κατώτερα όντα, ενώ μόλις πριν ένα αιώνα ήταν διαδεδομένη η αντίληψη ότι οι απολίτιστοι άνθρωποι δεν είναι καν άνθρωποι. Η παλαιολιθική περίοδος έπρεπε να φαντάζει σαν βούρκος, όπου επικρατούσε ο αλληλοσπαραγμός, η πείνα και ο φόβος. Επίσης τα άλλα ζώα θεωρούνται κατώτερα όντα επειδή υποτίθεται ότι δεν μιλάνε ή δεν σκέφτονται. Με την ίδια λογική θα πρέπει να βασανίζουμε και τους ανθρώπους που λόγω κάποιας ιδιαιτερότητας δεν μπορούν να μιλήσουν ή να εκφραστούν, όπως και τα ανθρώπινα βρέφη που δεν έχουν αναπτυχθεί ακόμα. Επίσης λένε ότι μπορούμε να εξοντώνουμε τα δέντρα ή τα φυτά γενικότερα επειδή δεν μπορούν να περπατήσουν ή επειδή δεν έχουν το ίδιο νευρικό σύστημα με αυτό του ανθρώπου. Με λίγα λόγια ο πολιτισμός μας διδάσκει ότι το κάθε τι μη ανθρώπινο δεν είναι άξιο σεβασμού και ότι μπορεί να το χειριστεί όπως θέλει ο άνθρωπος επειδή απλά μπορεί να το κάνει. Οι ίδιοι άτοποι  διαχωρισμοί βέβαια αναπαράγονται και στο εσωτερικό της κοινωνίας, όπως για παράδειγμα με βάση την ηλικία, το φύλο ή τη φυλή. Ο πολιτισμός επιβάλλεται στη φύση εξημερώνοντάς την με κάθε μέσο και κυρίως με τη βία. Είτε μιλάμε για άγρια ζώα, είτε για απολίτιστους ανθρώπους ή για ένα ποτάμι και μια χέρσα έκταση, όλα αυτά μέσω της εξημέρωσης θα μπουν στην υπηρεσία του πολιτισμού. Μέσα στο τεχνητό περιβάλλον  που δομείται με βάση την πειθαρχία, την εξάρτηση και την επιβολή, η όποια συζήτηση περί ελευθερίας χάνει κάθε πραγματικό της νόημα.

Η έννοια της ελευθερίας μπήκε σε παζαρέματα και ένα σύννεφο από ιδεολογίες την θέλουν να είναι μια ρευστή έννοια. Τα παζαρέματα ξεκινούν στο σημείο κατά το οποίο βαφτίζεται η πρακτική της κυριαρχίας ως φυσική αναγκαιότητα. Με αυτόν τον τρόπο βρέθηκε η έννοια της ελευθερίας που έχει σχέση με την φυσική αρμονία, να μονομαχεί με την τεχνητά διαμορφωμένη έννοια και κατάσταση της εξάρτησης και της αναγκαιότητας. Η έννοια της ελευθερίας δέχεται απανωτά ραπίσματα, συσκοτίζεται και επανακαθορίζεται από την κυριαρχία, ενώ η αναγκαιότητα και η τεχνική πρόοδος ανυψώνονται και επευφημούνται ως φυσική εξέλιξη.

Διάφοροι φιλόσοφοι του Διαφωτισμού μίλησαν για κοινωνικό συμβόλαιο εννοώντας στην ουσία τον θεσμό του κράτους. Ενώ υποστήριξαν ότι ο θεσμός αυτός ήταν η εύλογη λύση των διαφορών που επικρατούσαν μεταξύ των ανθρώπων που ζούσαν απολίτιστα. Η επιβολή του κράτους παρουσιάζεται σαν η αναγκαία συνθήκη για την ευημερία. Αφού παράλληλα αποδέχονται ένα σύνολο από διαχωρισμούς (άνθρωπος- ζώα και φύση, πολιτισμένος –απολίτιστος) έρχονται να μιλήσουν για ελευθερία! Το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: πώς μπορείς να μιλάς για ελευθερία όταν αποδέχεσαι ένα σύνολο από διαχωρισμούς με βάση την ανωτερότητα του «Χ» από τον «Ψ»; Πώς μπορείς να θεωρείς πως ο πολιτισμένος είναι ανώτερος από τον απολίτιστο, από τα άλλα ζώα και τη φύση και να μιλάς για ελευθερία;  Ή αλλιώς πώς μπορούμε αποδεχόμαστε τις απόψεις της  κυριαρχίας και να προσπαθούμε να μιλήσουμε για ελευθερία;

Το σύνολο του πολιτισμένου πληθυσμού, χωρίς να είναι ένα ομοιογενές σώμα, με τον τρόπο που ζει διαχωρίζεται και σχηματίζει μια άτυπη ελίτ απέναντι στον φυσικό κόσμο. Ο πολιτισμός  εκμεταλλεύεται για τα δικά του συμφέροντα και για την κάλυψη των δικών του διογκούμενων ενεργειακών αναγκών τον φυσικό κόσμο. Η χυδαία έννοια του «κοινωνικού συμβολαίου» που στην κυριολεξία της είναι το ίδιο το κράτος,  είναι ο μηχανισμός που κατασκευάζει και διατηρεί τους διαχωρισμούς στο εσωτερικό της μαζικής κοινωνίας και στη σχέση της με τη φύση, έτσι ώστε να υπάρχει και να αναπτύσσεται ο πολιτισμός. Στην εποχή μας από τη μια το κράτος συντηρεί τα συμφέροντα της ελίτ της τεχνοκρατίας και της κεφαλαιοκρατίας έναντι της υπόλοιπης μαζικής κοινωνίας, ενώ από την άλλη διατηρεί και προωθεί τα συμφέροντα ολόκληρης της μαζικής κοινωνίας εις βάρος  του φυσικού κόσμου. Εν τέλει το κράτος δεν είναι παρά ο θεσμός που αφού επέβαλε ένα σύνολο από διαχωρισμούς στην συνέχεια προστατεύει το οικοδόμημά του. Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι οι θεσμικοί αυτοί διαχωρισμοί δεν αφορούν  μόνο τους ανθρώπους αλλά επεκτείνονται και στον φυσικό κόσμο. Για παράδειγμα δεν μπορούμε να αφομοιώσουμε την άποψη ότι η Γή και τα ζώα ανήκουν στους ανθρώπους, επειδή αυτή είναι μια ανθρωποκεντρική και εξουσιαστική αντίληψη που βασίζεται πάνω σε ένα αβάσιμο διαχωρισμό που επέβαλε η κυριαρχία, ορίζοντας το ανθρώπινο είδος ως ανώτερο των άλλων υπάρξεων.

Η εξάρτηση που επιβάλει ο πολιτισμός στις ανθρώπινες σχέσεις είναι αυτό που μεταφράστηκε ως αναγκαιότητα. Για τον άνθρωπο που δεν γνώρισε την άγρια ελευθερία, αλλά γεννήθηκε σε συνθήκες εξημέρωσης, η εξάρτηση και η αναγκαιότητα απ’ ότι φαίνεται είναι δύσκολο να νοηθεί ως ανελευθερία. Φιλόσοφοι όπως ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας είχαν κάθε λόγο να καρατομούν την έννοια της ελευθερίας στο όνομα της αναγκαιότητας, αφού όλη τους η καλοπέραση και η ζωή στηριζόταν πάνω στο δουλοκτητικό σύστημα. Με τον ίδιο τρόπο σκέφτεται και η πλειοψηφία της σύγχρονης ανθρωπότητας στα ανεπτυγμένα κράτη. Ακριβώς επειδή σήμερα ο πολιτισμένος άνθρωπος είναι πλήρως εξαρτημένος από το βιομηχανικό σύστημα και τον βιασμό της μητέρας Γής, αντιλαμβάνεται την έννοια της ελευθερίας λειψά, μονοδιάστατα και συμφεροντολογικά. Η έννοια της ελευθερίας αλλοιώνεται από την στιγμή που η εξάρτηση από τους μηχανισμούς της κυριαρχίας εκλαμβάνεται ως αναπόφευκτο γεγονός.

Η έννοια της ελευθερίας, έτσι όπως την αντιλαμβάνονται οι δημοκράτες, βασίζεται ακριβώς πάνω στο μοτίβο που αναφέραμε. Οι δημοκράτες αντιλαμβάνονται το κράτος και τον πολιτισμό ως δεδομένους «φυσικούς» θεσμούς  και όχι ως επιβεβλημένα κατασκευάσματα της κυριαρχίας. Στη πόλη –κράτος της αρχαιότητας συναντάμε τη δημοκρατία, την ελίτ των πολιτών, τις πολιτικές διαδικασίες και όλα τα συναφή ενός πολιτισμού. Οι πολίτες της αρχαίας δημοκρατίας ήταν μια ελίτ έναντι των ξένων δούλων, ενώ κάθε συζήτηση περί δημοκρατικών ελευθεριών αναφερόταν μόνο στο σύνολο των ανδρών πολιτών. Οι σύγχρονοι αριστεροί δημοκράτες -αμεσοδημοκράτες προτάσσουν τη διατήρηση μιας μορφής κράτους (διευρυμένο ή συρρικνωμένο) στο οποίο δεν θα προασπίζονται τα συμφέροντα μόνο της κεφαλαιοκρατικής ελίτ (που μερικοί αριστεροί θέλουν να καταργήσουν) αλλά όλων των κατοίκων μιας χώρας. Με αυτό τον τρόπο υπερασπίζονται τον πολιτισμό διατηρώντας τον διαχωρισμό και τις απόψεις περί ανωτερότητας του ανθρώπινου είδους σε σχέση με τα άλλα ζώα και τη φύση γενικότερα. Όμως αγνοούν ότι ο θεσμικός διαχωρισμός του ανθρώπου από τον φυσικό κόσμο αναπαράγει και τους διαχωρισμούς εντός της κοινωνίας των πολιτών. Από την άλλη οι δεξιοί δημοκράτες –αμεσοδημοκράτες κινούνται στο ίδιο μοτίβο, μόνο που προασπίζονται πιο έντονα τα συμφέροντα των ντόπιων έναντι των ξένων.
Ας δούμε τώρα την έννοια της ελευθερίας από την αναρχική-αντιπολιτισμική οπτική. Η δόμηση του κράτους και του πολιτισμού στηρίχτηκε στην επιβολή και την αιχμαλωσία ανθρώπων και όχι μόνο. Η αιχμαλωσία και η εξημέρωση ζώων ήταν μια εξουσιαστική πρακτική και θεμελιώδες γεγονός για να δομηθούν κράτος και πολιτισμός. Η λέξη κεφάλαιο και καπιταλισμός προέρχονται από το μέτρημα των κεφαλών (λατινικό:caput, capitis) των αιχμάλωτων βοδιών που είχε στην κατοχή του ο ιδιοκτήτης της αρχαιότητας.  Στις απαρχές του πολιτισμού, αυτός που κατείχε τους  πιο πολλούς ζωικούς και ανθρώπινους δούλους ήταν και ο πιο πλούσιος. Η υποδούλωση των ζώων ενδυνάμωσε την κυριαρχία και έφερε άνθιση στον πολιτισμό, αν και συχνά στην ιστορία ασθένειες προερχόμενες από την κτηνοτροφία σάρωναν τον πληθυσμό. Τα ζώα εξαναγκάζονταν να δουλεύουν στις γεωργικές εργασίες, στο κουβάλημα ογκόλιθων και κορμών δέντρων για το κτίσιμο φρουρίων και μνημείων, ως μεταφορικό μέσο στις πολεμικές εκστρατείες μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, στην κίνηση των μύλων και τόσες άλλες εργασίες. Η ενδυνάμωση μιας πόλης –κράτους μεταξύ άλλων σήμαινε την καλή λειτουργία της γεωργικής παραγωγής, την καλή λειτουργία της πολεμικής μηχανής και την πρόοδο των τεχνολογιών πολέμου, την αύξηση των εκτρεφόμενων ζώων και την αύξηση του πληθυσμού της σε πολίτες και δούλους. Έτσι η αναμενόμενη πορεία εξέλιξης μιας πόλης -κράτους ήταν να επεκτείνεται κατακτώντας από την μια πιο αδύναμες πόλεις –κράτη, τις καλλιεργούμενες εκτάσεις και τα εκτρεφόμενα ζώα,  ενώ από την άλλη κατακτούσε επίσης ελεύθερες κοινότητες ανθρώπων, ελεύθερες εκτάσεις γης και άγρια ζώα.

Ο διαχωρισμός και ο κατακερματισμός της ολότητας του φυσικού κόσμου ήταν προτεραιότητα για τη δόμηση της πόλης –κράτους και του πολιτισμού. Η αναρχική θεώρηση και αντίληψη έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με αυτούς τους διαχωρισμούς, επειδή αν μη τι άλλο είναι η προϋπόθεση για την ύπαρξη της κυριαρχίας. Ακριβώς επειδή η αναρχία αποστρέφεται τους διαχωρισμούς που επιβάλλει η κυριαρχία, συγκρούεται μετωπικά με κάθε τύπου αιχμαλωσία και εκμετάλλευση, όπως είναι η αιχμαλωσία ανθρώπων από ανθρώπους και άλλων ζώων από ανθρώπους. Η αναρχία αποστρέφεται τις ελίτ, τις τάξεις και τους διαχωρισμούς της ολότητας του φυσικού κόσμου.

Το να επιδιώκουμε το γκρέμισμα κάθε φυλακής και εξουσιαστικού διαχωρισμού, όπως και των ιδεολογιών που αναπαράγουν την συνθήκη του εγκλεισμού είναι βασική αναρχική θέση ενάντια στην κυριαρχία. Γι’ αυτό δεν αποδεχόμαστε την ολότητα του φυσικού κόσμου τεμαχισμένη, έτσι όπως την θέλει ο πολιτισμός, η δημοκρατία και η κάθε εξουσία. Επειδή η «θεία ενότητα» (η ολότητα του φυσικού κόσμου κατά τους Αβοριγίνες) είναι αυτή που μας γέννησε και μας χάρισε την ζωή. Μια ζωή η οποία θα ήταν ελεύθερη και χωρίς αιχμαλωσία, αν η κυριαρχία δεν επέβαλε τους διαχωρισμούς της, που στηρίζονται πάνω σε επινοήματα «περί ανωτερότητας».

Μια τάση που υπερισχύει στην πολιτισμένη ανθρωπότητα είναι ο φόβος μπροστά στην ελευθερία, ο φόβος του να ζήσει κανείς χωρίς την εξάρτηση από το κράτος και τον πολιτισμό.  Όπως ένα πουλί που γεννήθηκε μέσα σε κλουβί και ίσως επειδή δεν ξέρει τι συμβαίνει έξω από αυτό φοβάται να πετάξει από την ανοιχτή πόρτα, έτσι μοιάζει και η ανθρωπότητα στον πολιτισμό. Ο φόβος, η εξάρτηση και συχνά η βόλεψη μέσα στην μηχανή καταπίεσης του πολιτισμού τρέφουν ύπουλα τις συμβάσεις και το αίσθημα της ασφάλειας. Για να πετάξουμε όμως μακριά από το κλουβί, θα πρέπει να κόψουμε κάθε υλικό(πχ. μαζική  παραγωγή) και άυλο(πχ. μοιρολατρία) δεσμό μας με αυτό. Κάπου εδώ είναι που η κάθε ατομικότητα πρέπει να κάνει την υπέρβαση, να εξεγερθεί και να αρνηθεί την θέση και το ρόλο που έχει μέσα στη μηχανή καταπίεσης. Επειδή μόνο μέσα από την αυταπάρνηση και την αντίθεση προς την γενικευμένη πλεονεξία που παράγει η μηχανή καταπίεσης θα μπορέσουμε να βαδίσουμε προς την αναρχία και την παύση κάθε αιχμαλωσίας.

Το αναρχικό σύνθημα: «όσο υπάρχουν φυλακές κανείς δεν θα είναι ελεύθερος» έχει μια ιδιαίτερη σημασία. Δεν θα συναντήσουμε καμιά φυλακή (κτηριακό συγκρότημα) ξεκομμένη από το εξουσιαστικό σύμπλεγμα των θεσμών του κράτους και τον τρόπο ζωής της μαζικής κοινωνίας. Κι αυτό επειδή η ύπαρξη της φυλακής αντανακλά την ύπαρξη του κράτους και της κυριαρχίας. Θα υπάρχουν φυλακές όσο θα υπάρχει το κράτος που τις διατηρεί και όσο η κοινωνία δεν αρνείται το σύστημα που εμποδίζει την αναρχία να διαχυθεί. Το ίδιο συμβαίνει και με την συνθήκη της αιχμαλωσίας. Αυτός που αιχμαλωτίζει ή ανέχεται την αιχμαλωσία κάποιου άλλου δεν έχει γκρεμίσει ακόμα μέσα του τα τείχη. Ως συστηματοποιημένες διαδικασίες, η εξημέρωση, η αιχμαλωσία και η εκμετάλλευση κάποιου ζώου από κάποιο άλλο δεν συναντιούνται πουθενά στον φυσικό κόσμο, μόνο στον πολιτισμό. Αυτές οι διαδικασίες είναι αυθαίρετα επινοήματα που στην εξέλιξη τους έγιναν θεσμοί, οι οποίοι στερούν την ελευθερία.

Μια ζωή ελεύθερη θα υπάρξει μόνο γκρεμίζοντας κάθε φυλακή, διακόπτοντας κάθε είδους αιχμαλωσία, εξάρτηση και διαχωρισμό. Μιλάμε για την παύση κάθε αιχμαλωσίας ανθρώπου από άνθρωπο και άλλου ζώου από άνθρωπο. Δεν μπορούμε να μιλάμε για αναρχία όταν κάποια ομάδα ανθρώπων με την επίφαση της αναγκαιότητας αιχμαλωτίζει σε κλουβιά άλλα πλάσματα της φύσης. Για την αναρχία η συνθήκη της αιχμαλωσίας και του εγκλεισμού είναι ότι πιο εχθρικό υπάρχει και αυτό δεν αλλάζει, επειδή τότε θα μπούμε στα «λημέρια» της κυριαρχίας. Για να απελευθερωθεί όλη η πλάση θα πρέπει να τελειώνουμε με την δυσωδία που αποπνέει η έννοια της ελευθερίας ενταγμένη μέσα στους κρατικούς θεσμούς και τον πολιτισμό. Γι’ αυτό ας μιλήσουμε για την άγρια ελευθερία και την αναρχία χωρίς επιφάσεις, επειδή αλλιώς τα πράγματα μπερδεύονται με εξουσιαστικές επιδιώξεις.

Άγρια ελευθερία πάει να πει η ύπαρξη δίχως την εξάρτηση από κάποιο εξουσιαστικό τεχνικό σύστημα, το κράτος, την εκμετάλλευση, την καταπίεση και την αιχμαλωσία κάποιου πλάσματος. Άγρια ελευθερία θα πει μια απλή και φυσική ζωή απαλλαγμένη από τις αντιλήψεις της κυριαρχίας για το τι είναι ο άνθρωπος, τα άλλα ζώα και η Γη γενικότερα. Άγρια ελευθερία θα πει το κάθε πλάσμα να διαμορφώνει το ίδιο την ζωή του χωρίς να αιχμαλωτίζει και να αιχμαλωτίζεται.

Η βιωσιμότητα της βιόσφαιρας και η άγρια ελευθερία βρίσκονται πάνω από κάθε επίπλαστη ανθρώπινη ανάγκη. Αναρχία ή άγρια ελευθερία πάει να πει ότι δεν αιχμαλωτίζω, δεν αποδέχομαι την αιχμαλωσία μου μα ούτε την αιχμαλωσία κανενός πλάσματος.

Σύμπραξη για την αναρχία

Advertisements

Μικροί θεοί που το παίζουν άνθρωποι.

Διαβάστε μια διπλή καταγραφή του ενός…

By Eretikos

Παρατηρώντας Μικρούς Θεούς να το Παίζουν Άνθρωποι,Αποτυχάνωντας.(Ergo σε συνεχή εξέλιξη,αέναη κίνηση!)

Αυτό που μας σκοτώνει δεν είναι ο θάνατος.

Είναι η ΕΓΩμανία μας.

 

https://vimeo.com/38101676

 

Γεννήθηκα το 1976,18 Μαρτίου.

Το μυαλό μου άρχισε να μαθαίνει,να διευρύνεται,να εξελίσεται,όταν έφυγα απο το εκπαιδευτικό σύστημα,

το οποίο κατά την κατανόησή μου είναι απλά παιδευτικό σύστημα.Παιδέυει τους ανθρώπους και τους εγκλωβίζει με προφανή τρόπο που κανείς δεν βλέπει.Οξύμορον.

Στην εξέλιξη της ανθρωπότητας,έχουν καταγραφεί μοναδικές στιγμές,το μόνο που χρειάζεται να κάνεις

είναι μια απλή κίνηση,αναζήτηση…άνοιξε όσα βιβλία βρείς και μετά χρησιμοποιείς την σκέψη σου.

Μετά,αν θές,καταγράφεις τις μικρές υπέροχες σκέψεις σου σε χαρτί ή υπολογιστή,δεν έχει σημασία,αν και το χαρί είναι

πιο όμορφο..και ξανα διαβάζεις τον εαυτό σου.Μαθαίνεις και μαθαίνεις και μαθαίνεις.

Τι άλλο θές,μαθαίνεις,ονειρεύεσαι,αναζητάς.

Σταματάς να δημιουργείς προβλήματα που δεν υπάρχουν.

Ξέρεις πιο είναι,όχι,πιό θα ήταν το πρόβλημά σου στην ζωή?

Η “χειροκίνητη” αναπνοή…

Το πρόβλημα των προβλημάτων…είναι πως δεν υπάρχουνε προβλήματα.

Παραποιώντας το γνωμικό.

Το πρόβλημα,είναι η εγωμανία μας,ξανά.

Στο σύμπαν,υπάρχουν οι ίδιες ύλες,ακριβώς οι ίδιες που υπάρχουν και στην Γή.

Σίγουρα μια επιστημονική ανάλυση θα τα εξηγεί καλύτερα,το θέμα είναι,πόσο ανοιχτό έχουμε το μυαλό μας και γιατί νιώθουμε ικανοποιημένοι με τον εγκλωβισμό του δικού μας σε μια “αλήθεια” ενός άλλου.

Δεν ξέρω πως έφτασαν στο συμπέρασμα οτι χρησιμοποιούμε μόλις το 1% των ικανοτήτων του εγκεφάλου μας και πως αποδεικνυεται αφού είναι “αχαρτογράφητο”,αλλά ξέρω τι νιώθω ανοίγωντας το μυαλό και αφήνωντάς το να μάθει.

Περνάω την ζωή μου παρατηρώντας ανθρώπους,παρατηρώντας τον εαυτό μου,ψάχνωντας τη έχει σημασία και νόημα.

Ξεκινάμε την ζωή με την γνώση του θανάτου μας και στην πορεία μας το ξεχνάμε,νιώθουμε αθάνατοι και θέλουμε και ζητάμε περισσότερα.

“Ζητάω την προσοχή σας και την φροντίδα σας,το απαιτώ και θα το εκμεταλλευτώ αν μου δωθεί η ευκαιρία”,αν προσπαθήσω σκληρά και αποκοπώ απο το σύστημα καλωδίων και συστημάτων,το οικονομικό,το πολιτικό,το θρησκευτικό,το δογματικό,των περιττών αναγκών και των ανύπαρκτων επιθυμιών θα αισθανθώ την ανθρωπιά που ξεχιλύζει περίτεχνα απο το δόσιμο,το απλό αδέσμευτο δόσιμο της ανταλλαγής απόψεων,το δόσιμο της αγάπης που κοχλάζει μέσα μου καρτερικά γιατί γύρω μου οι άνθρωποι τρέχουν να προλάβουν αυτό που μου διαφεύγει πεισματικά…και πεισματικά ψάχνω να δώσω την αγάπη που με γεμίζει σαν άλλος Φράνκεστάιν.

Γεννήθηκα 18 Μαρτίου 1976,έχει σημασία?Θα το θυμάται κάποιος?Αν ήμουν ο Αινστάιν και το θυμόταν,θα είχε τότε σημασία?Να μου την εξηγήσεται όταν βρείτε την ευκαιρία.Θέλω να μαθαίνω,να συζητώ και να ακούω την λογική να ξεδιπλώνεται απο το μυαλό των ανθρώπων.

Δεν χρειάζεται να περάσουμε σε ένα μεταφυσικό επίπεδο για να αποκτήσει ενδιαφέρον,ούτε να το γελοιοποιήσουμε για να το κάνουμε γραφικό,υπάρχει ο φόβος πάντα να χάσουμε το μέτρο.Ποιός ορίζει το μέτρο?Φιλόσοφοι?Επιστήμονες?

Ένας εγκέφαλος,σκεπτόμενος,κριτική που δεν μπορεί να διαγνώσει τα όρια η τα μή όρια?

Τα πιο μεγάλα μυαλά της ανθρώπινης ιστορίας βάζουν ταμπέλες,ονομασίες και κατηγορίες στα πάντα…είμαι αιρετικός,δεν δέχομαι τίποτα πέρα απο το γεγονός ότι όλα αναιρούνται όσο υπάρχουμε και όλα όσα κατασκευάζει ο άνθρωπος εξέρχονται απο τον εγκέφαλο.

Ένας άθρωπος απλός,με λίγες γνώσεις που προσπαθεί να σκέφτεται,να παρατηρεί και να μαθαίνει σε ένα κόσμο που νομοθετεί και κατηγοριοποιεί τα πάντα με σκοπό τον εγκλωβισμό του ατόμου και της διαφορετικότητας.

Όσο απλοικό,όπως και αν θέλουν να το χαρακτηρίζουν,είμαστε εξαιρετικοί πλέον,παρατηρώ,στο να κατακρίνουμε,ταμπελοποιούμε/κατηγοροιποιούμε τους άλλους και ταξινομούμε τα αισθήματά τους ταχύτερα και απο την ταχύτητα του φωτός,όσο απλοικό λοιπόν και αν ακούγεται το “Να ζείς,να Αγαπάς και να Μαθαίνεις” μου φαίνεται ώς η πεμπτουσία όλων.Λεό Μπουσκάλια ναί,κλισέ ή γραφικός φαντάζομαι,αλλά πιθανολογώ πως 9 στους 10 που το διάβασαν και συγκινήθηκαν γιατί αυτό ζητούσαν δεν κατάφεραν ποτέ ολοκληρωτικά να δώσουν μόνο,μέσα τους ανήκω και εγώ.Είναι μια ανθρώπινη ανάγκη υποθέτω,να αποζητάς την φροντίδα κάποιου άλλου,το άγγιγμα και την σκέψη του,όχι μόνιμα,σε μικρές δόσεις,αλλά πάλι κάτι χάνουμαι στην πορεία και ζητάμε όλο και περισσότερα και εκεί μπαίνουν,φαντάζομαι και οι ψυχίατροι ή οι φιλικές συμβουλές ή τα tips απο περιοδικά και τόσα ανούσια πράγματα που δεν μας ξέρουν σαν άνθρωπο οπότε πως τα εμπιστευόμαστε να μας πούν για μάς?Γιατί αν το σκεφτείς βαθιά,αυτό που φοβάσαι να κάνεις,γιατί σου έμαθαν να είσαι χαμογελαστός και χαβαλεδιάρης προ πάντων,τότε θα συνηδειτοποιήσεις την σκληρή αλήθεια..ότι το να μάθεις τον εαυτό σου είναι το ταξίδι και το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Στην τελική,μην μένεις σε αυτά που σε μάθανε και μάθε να ανοίγεσαι,όχι για να ικανοποιήσεις τους άλλους λέγοντας αυτά που εκείνοι θέλουν να ακούσουν,αλλά αυτά που εσύ θέλεις να πείς.

Αν όλοι το κάναμε ανοιχτά τότε οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι θα ήμασταν εμείς οι ίδιοι,βοηθώντας ο ένας τον άλλο.

Όπως είπε και ο Σωκράτης πήγαινε σε ένα βουνό,μια θάλασσα κι ένα ακρωτήρι και τα έχεις δεί όλα,ή κάπως έτσι.Βέβαια ήταν καθαρά φιλοσοφικό και υπάρχουν λίγο παραπάνω αλλά πιάνεται το νόημα της έκφρασης.

Αυτό που είναι άξιο απορίας και λόγου,είναι πως κοιτώντας την καταγεγραμένη ιστορία του ανθρώπου στην Γή,δύο είναι αυτά που ξεχωρίζουν…

Πρώτον ο πλανήτης μας σκοτώνει…φυσικές καταστροφές έχουν εξαφανίσει το 90% των ειδών που έχουν ποτέ υπάρξει στον πλανήτη.

Δεύτερον εμείς μας σκοτώνουμε με εξαιρετική πίστη και προκατάληψη.Είναι αδιαμφησβήτητο οτι προσπαθούμε να παίξουμε ένα παιχνίδι κυριαρχίας και επιβολής επάνω στο συνάνθρωπό μας καθόλη την ιστορία με μαζικές γενοκτονίες και ανάλογα ψυχαναγκαστικά τρίκ να ελέξγουμε τους άλλους προς την δική μας θέληση.

Συνήθως δεν καθόμαστε να τα αναλογιστούμε,κι εδώ βάζουμε μερικές ταμπέλες ακόμη,γιατί είναι καταθληπτικά ή μίζερα ή όπως ξέρουμε καλά να τυποποιούμε το καθετί,βέβαια με το να μην τα “βλέπουμε” δεν εξαφανίζονται.

Αντίθετα,θα έλεγα,είναι ο λόγος που διαιωνίζονται.

Παιρνώντας στην “μοντέρνα” εποχή μου κάνει εντύπωση η συμπεριφορά των ανθρώπων.

Τουλάχιστον στην ελλάδα,ο χαβαλές είναι το σημαντικότερο προσόν για να είσαι ένας άνθρωπος άξιος λόγου και παρέας.

Η τέχνη του γέλιου με βρώμικα υλικά…το να δείχνουμε απελευθερωμένοι σημαίνει να είμαστε ικανοί να συζητήσουμε τα πάντα χωρίς να κατηγοριοποιούμε οποιοδήποτε είδος θέματος σαν μίζερο ή γκρίνια ή κίτς ή μελαγχολικό ή υπερβολικά ρομαντικό.Απελευθερωμένος δεν είναι να μιλάς όταν δεν έχεις τίποτα να πείς και λές ότι νομίζεις οτι θα σε κάνει θεμιτό προιόν της παρέας,χρειάζεται επανεξέταση αν το νομίζεται.

Απελευθερωμένος είναι ο νούς που δεν βάζει όρια και κατηγορίες στην συζήτηση,που είναι δεκτικός σε όλα αλλά δεν τα αφομοιώνει απαραίτητα,είναι ο νούς που βοηθάει στην εξέλιξη οποιαδήποτε συζήτησης και μπορεί να κάνει ένα βήμα πίσω για να δεί το λάθος του χωρίς υπερηφάνεια και περισσότερο απ’ όλα ίσως να έχει την ικανότητ να ακούει τον άλλον.

Έχω ζήσει 36 χρόνια σύμφωνα με το ημερολόγιο των ανθρώπων και κάθε μέρα νιώθω όλο και πιο μακριά απο το ανθρώπινο είδος.Για τους λόγους που προανέφερα βασικά και λιγότερο για άλλους.

Παρατηρώ όλους τους πλανήτες και τα αστέρια,τις ελειπτικές πορίες των κομητών,τις μαύρες τρύπες αυτές τις άγνωστες που μας φοβίζουν για κάποιο λόγο και ας μην ξέρουμε γιατί…μάλλον μόλις το απάντησα.Παρατηρώ τις γεννήσεις και τους θανάτους των αστεριών,τα νεφελώματα σε όλα τα μαγικά τους χρώματα και όλα τα υλικά που αποτελούν το σύμπαν τα κρατώ στο χέρι μου,στην μικρή μου παλάμη και στο μυαλό μου γεννήθηκαν όλα.

Ερωτεύτηκα το σύμπαν και τους ανθρώπους που το ανακάλυψαν και ακόμα αναζητώ και δεν θα περάσει στιγμή πιθανώς που να μην αναζητώ,όχι για να βρώ την Ιθάκη,αλλά γιατί ο δρόμος και όλα τα παρακλάδια του φωνάζουν το όνομά μου και γώ σα λιλιπούτειος αλχημιστής απλά βαδίζω ανάμεσά τους και επεξεργάζομαι όσες λεπτομέρεις μπορώ να χορτάσω κι ας μην μου είναι ποτέ αρκετό.

Νιώθω πως θέλω στο τέλος της διαδρομής μου απλά να πώ πως παρέμεινα άνθρωπος,δεν έχω τίποτα να το αποδείξω παρά την καταγραφή της σκέψης μου και ξέρουμε πως όλα αλλάζουν χάρις το χέρι του ανθρώπου ή το Όνομα του Ρόδου..

Αναρωτιέμαι πως η αλήθεια έγινε τόσο απαραίτητο να αποκρύπτεται?

Νιώθουμε ακόμα αληθινοί?Ο πινόκιο θα ξέρει ίσως.Βρίσκουμε νόημα μέσα σε ψευδαισθήσεις και μένουμε ικανοποιημένοι μέσα σε αυτές,απόλυτα εναρμονισμένοι με το ψέμα διδάσκουμε,μιλάμε και αγαπάμε ανάλογα,ζώντας μες τις ψευδαισθήσεις μας.

Είναι εύκολο να κατηγορήσω το σύστημα,ας πάρουμε τον δύσκολο δρόμο,τον εαυτό μας.

Πόσοι είναι ικανοί να πούν πως γνωρίζουν τον εαυτό τους χωρίς να πιστεύουν το αντίθετο πραγματικά?

Το σύστημα απο ανθρώπους φτιάχτηκε,όχι εσύ,όχι εγώ,κάποιος,έχει σημασία?Το ασπαζόμαστε και μεγαλώνουμε μέσα σε αυτό.Και τι κάνουμε για αυτό?Υποφέρουμε σιωπηλά,με αναφυλητά τις νύχτες και φοράμε τις όμορφες μάσκες το πρωί?

Το να μιλάμε για αυτό που είμαστε θα θεωρηθεί ψυχολογία και βαθυστόχαστο,ας το αφήσουμε…

Τι ακριβώς θέλουμε να πετύχουμε,να ζούμε σαν ζόμπι,νεκρικοί μες την σιγή και την λήθη μέχρι το τέλος των ημερών μας?Στην πλάνη των χρημάτων και της φήμης ξεχνώντας ότι είμαστε άνθρωποι?Είναι μια λύση,δεν αντιλέγω,αληθινή λύση είναι όμως?

Και όλα τα συναισθήματα θα καταλήγουν πάντα σε μαθηματικές προσθέσεις και αφαιρέσεις,”πόσα πήρα,τι μου έδωσες,τόσα έκανα για σένα” και μικρές χαριτωμένες φιλοσοφίες θα μας σώσουν απο την πληθώρα των ψευδαισθήσεων που δημιουργούμε σε κάθε γωνία για να καλύψουμε την ανικανότητά μας…να είμαστε απλά ανθρώπινα όντα.

Είχε ενδιαφέρον λοιπόν?Η ζωή μέσα στην πλαστική σακούλα με τα πλαστικά παιχνίδια και τα πλαστικά συναισθήματα σας άφησε γεμάτους με μια πλήρη ζωή?Χαίρομαι αν ναί.

Ίσως να είναι απλά θέμα αισθητικής τότε,δεν μου αρέσει το πλαστικό και η απομάκρυνση απο την φύση στην οποιά γεννηθήκαμε και τόσο απεγνωσμένα προσπαθούμε να αποκοπούμε απο αυτήν δημιουργώντας φοβίες και προβλήματα που ποτέ δεν θα πέρναγαν απο το μυαλό μας αν δεν μας είχαν πεί για αυτά,αν απλά μας είχαν αφήσει να τραβήξουμε το δικό μας μονοπάτι και να τα μάθουμε για τον εαυτό μας,

Παντού ταμπέλες και σύρματα,τσιμέντο και νέον και φώτα ταίζουν αυτό που γίναμε και όχι αυτό που είμαστε.

Άνθρωποι.