Συνέχεια στο διάλογο ”Αναρχία ή Κομμουνισμός”

Πέρασε πολύς καιρός από τότε που ξεκίνησα τις παρατηρήσεις μου αλλά νομίζω πως παραμένω στο πνεύμα των σχολίων. Θέλησα να συμμετάσχω στη συζήτηση γιατί νομίζω πως μπορεί να είναι επικοδομιτική για πολύ κόσμο, οπότε έστω και αργά την παραθέτω. Αν θέλει ο/η διαχειριστής να το επικαιροποιήσει μπορεί να το βάλει και σαν κανονικό ποστ. Τα ορθογραφικά είναι αποτέλεσμα βλακείας (καθώς ταυτίζεται με τη βιασύνη). Stop

Ο όρος ρεαλισμός (real) έχει να κάνει με την πραγματικότητα  , όπως την αντιλαμβάνεται το σημερινό ισχύον σύστημα. Σε καμιά περίπτωση δε θα σκεφτώ ή δράσω ρεαλιστικά γιατί τότε πέφτω στην παγίδα , οι ολικές αλλαγές που επιθυμώ να επιφέρω , να μην είναι τίποτα άλλο παρά μια μικρή διόρθωση του ισχύοντος συστήματος.

Περιττό να σου πω πως θέλω και το ξεπέρασμα και την κατάργηση των τωρινών δομών , χωρίς όμως να δίνω το βάρος , που δίνεις εσύ , στο ”υπόλοιπο της κοινωνίας”.

Πάνω σε τούτη την παρατήρηση, πρέπει να δούμε λίγο το ιστορικό βάρος του Αναρχισμού (αν και δεν μ’ αρέσουν οι –ισμοί, εδώ θα πρέπει να γίνει διακριτή η διαφορά μεταξύ της Αναρχίας ως κατάστασης ζωής, απ’ τη μία, και του Αναρχισμού, απ’ την άλλη, ως ένα σύνολο ιδεών συμπυκνωμένο σε μια θεώρηση) στην παγκόσμια ιστορία και ίσως πως αυτό (το βάρος) μεταλλάσεται ανάλογα με την εκάστοτε ιστορική συγκυρία. Όταν πρωτοεμφανίστηκε ως ορισμός στα γραπτά του Προυντόν μπορεί να πει κανείς πως ήταν «προϊόν» της αστικής επανάστασης και των συνεπακόλουθων ανατάραξεων αυτής. Άλλωστε από την ίδια την εξέλιξη του Προυντόν μπορούμε να δούμε πως αυτός (ως άνθρωπος και όχι ως ιδεολογικό ρεύμα) ενσωματώθηκε και πάλι στην τότε καπιταλιστική πραγματικότητα. Συνεχίζοντας μπορούμε να δούμε πολλές από τις ιδέες του Αναρχισμού να προστίθενται στο λεξιλόγιο-όραμα των φιλελεύθερων του τέλους του 19ου αιώνα με τις αρχές του 20ου. Όταν κάποιες από τις ιδέες ενσωματόνωνταν στις αστικές δημοκρατίες οι αναρχικοί της εκάστοτε ιστορικής περιόδου είχαν το «καθήκον» να αποστασιωποιηθούν από τα αστικά καθεστώτα˙ άλλες φορές το έκαναν και άλλες όχι (υπό το βάρος διώξεων, προτεραιοτήτων κλπ). Στα 60’s εμφανίζονται και οι νεο-φιλελέδες, σε ένα κρίσιμο ιστορικό περιβάλλον (ΕΣΣΔ, ψυχρός πόλεμος) σε δυτικά (Κεϋνσιανά ως επί το πλείστον) καθεστώτα. Συρρίκνωση του Κράτους λένε αυτοί, αυτορύθμιση της αγοράς, σε καπιταλιστικά πάντα πλαίσια καθότι ο ανταγωνισμός είναι καλός κατ’ αυτούς. Οι Αναρχικοί είπαν ποτέ τέτοια πράγματα; Ξεκάθαρα όχι. Μπορεί κανείς να τους κατηγορήσει που οι αστοί έπαιρναν διαστρεβλώνοντας τις ιδέες τους και τις μεταχειρίζονταν ως ήθελαν; Νομίζω πως όχι.

Πρέπει, ωστόσο, να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί. Όταν παίρνουν διαστρεβλωμένα τις ιδέες μας οι αστοί εμείς πρέπει να τις υποστηρίζουμε και να τις εξελίσσουμε ενάντια σ’ αυτούς, στην πράξη. Η θεμελειώδης αρχή που μας παρέδωσε ο Μπακούνιν νομίζω πως πρέπει να τη φυλαξουμε πάση θυσία. ΑΡΝΗΣΗ. Καμιά συνδιαλλαγή με τους γδάρτες της ζωής μας. Αυτή η άρνηση είχε να κάνει με τη διαλεκτική πάνω στα ζητήματα του τρέχοντος συστήματος. (Όχι στη διαλεκτική εντός του επαναστατικού κινήματος.) Υπερασπιζόμαστε τις ιδέες και την ύπαρξή μας, αρνούμενοι να συνδιαλλαγούμε με κάθε μορφή εξουσίας (πολιτικής, οικονομικής κλπ). Πλατιάζω…

Τελευταίο σημείο που με προβλημάτισε είναι η αυτοδιαχείρηση εντός καπιταλισμού και Κράτους. Μπορεί να υπάρξει; Ναι, μπορεί. Μπορεί να ωφελήσει στην επαναστατική διαδικασία; Κατά τη γνώμη μου όχι. Μετά από τις μελέτες που έκανα (με αφορμή τη ΒΙΟΜΕ) πάνω στο ζήτημα, δεν βλέπω πως η αυτοδιαχείρηση μπορεί να οδηγήσει προς την επανάσταση (εκτός από τα σοβιέτ τα οποία είδαμε πως εξελίχθηκαν). Εντός της αφομοιωσής τους τα αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα δυστυχώς δίνουν χέρι βοήθειας στον καπιταλισμό, διαχρονικά. Ενσωματώνουν αρνήσεις που θα ήταν πραγματικά επικίνδυνες για το σύστημα. Βάζω τη σκέψη μου, ως τροφή για σκέψη…

Επιστρέφω και πάλι στο ρεαλισμό θα παραθέσω απόσπασμα ενός κομμουνιστή: ciaoant1

Η υπεράσπιση του παρελθόντος και η δικαίωση των περασμένων γενεών, αλλά και το μέλλον ανήκει στις συνειδητές εκείνες δυνάμεις που κόντρα στις πιθανότητες και τους συσχετισμούς(αυτούς που υπάρχουν στα μυαλά της γερασμένης αριστεράς, όχι τους πραγματικούς), κόντρα στο φόβο και στο “ρεαλισμό” θα τολμήσουν να κινηθούν αποφασιστικά και να μαχηθούν, με το όραμα τους να υπερβαίνει τις συμπληγάδες τις αστικής δημοκρατίας και του φασισμού και να συνηγορεί τελικά για όλη την ανθρωπότητα

https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1471218

 

 

Πρώτο μάθημα ζωής για κάθε αναρχικό θα έπρεπε να είναι το ότι δεν είμαστε παρά μια τρίχα απ’ τ’ αρχίδια του σύμπαντος και άρα δε δικαιούμαστε ούτε σ’αυτό , ούτε σ’ οποιοδήποτε σύστημα να θέλουμε να παίξουμε κομβικό ρόλο στην εξέλιξη των πραγμάτων. Μπορούμε να καθορίζουμε ατομικά (και μέχρι ενός σημείου ) τις ζωές μας  , αλλά αποτελεί ύβρη η εμμονή μας να οικονομήσουμε (να θέσουμε όρους – νόμους) στο περιβάλλον και στο σύμπαν που ζούμε.

Απλά θα πω μόνο ένα εδώ. Ας αναρωτηθούμε αν υπάρχει άλλο επαναστατικό, αντικαπιταλιστικό κίνημα που να δίνει βάση στη σχέση ανθρώπου-φύσης-σύμπαντος. Είμαστε οι ινδιάνοι (με την έννοια των ιθαγενών λαών που πίστευαν πως είναι απλά μια ύπαρξη στην απεραντοσύνη του σύμπαντος) του 21ου αιώνα, αλλά δεν το έχουμε καταλάβει.

Θα βάλω και μια παράθεση από http://rabidproletarians.espivblogs.net/archives/242 :

«Αλλά πρέπει να έχουμε κάποια εξουσία, στην τελική», είπε ένας αμερικάνος φίλος μας. Ουσιαστικά πρέπει, και την έχουμε˙ είναι η αναπόφευκτη εξουσία των φυσικών νόμων, που εκφράζονται ως τέτοιοι στον υλικό και κοινωνικό κόσμο. Μπορεί να τους καταλαβαίνουμε ή να μην τους καταλαβαίνουμε αυτούς τους νόμους, αλλά πρέπει να υπακούμε σ’ αυτούς σαν να είναι μέρος της ύπαρξής μας˙ είμαστε οι απόλυτοι σκλάβοι αυτών των νόμων, αλλά σε μια τέτοια σκλαβιά δεν υπάρχει ταπείνωση. Η σκλαβιά όπως νοείται σήμερα, σημαίνει έναν εξωτερικό αφέντη, ένα νομοθέτη εκτός αυτών τους οποίους ελέγχει˙ ενώ οι φυσικοί νόμοι δεν είναι έξω από εμάς- είναι μέσα μας˙ ζούμε, σκεφτόμαστε, κινούμαστε μόνο μέσω αυτών των νόμων˙ είναι επομένως ευεργέτες και όχι εχθροί μας.

Είναι οι νόμοι του ανθρώπου, οι νόμοι στα νομικά μας βιβλία, σε συμφωνία με τους νόμους της Φύσης; Κανένας, νομίζουμε, δεν μπορεί να έχει την τόλμη να επιβεβαιώσει πως είναι.

Είναι επειδή οι νόμοι που ορίζονται για μας δεν είναι σε συμφωνία με τους νόμους της Φύσης και η ανθρωπότητα υποφέρει από τόσες πολλές αρρώστιες. Είναι παράλογο να μιλάμε για ανθρώπινη ευτυχία εφόσον οι άνθρωποι δεν είναι ελεύθεροι.

 

Στην έβδομη παράγραφο (ξέρω ότι σίγουρα είναι λεκτικό λάθος της στιγμής ) χαλάστηκα ιδιαίτερα γιατί θεωρείς την γνώμη σου ταπεινή, Οι ταπεινές γνώμες είναι γνώμες καθοδηγούμενες και δεν ταιριάζει καμιά ταπεινοφροσύνη  , ούτε καν της ευγένειας  , σε κάποιον που βλέπει τη σαπίλα των ιδεολογημάτων του συστήματος και έρχεται να προτείνει κάτι ανατρεπτικό.

Για μένα πολύ καλά λέει ο mavri lista πως η γνώμη του είναι ταπεινή. Και η δική μου και όλων των ανθρώπων οι γνώμες είναι ταπεινές. Κανείς μας δεν κατέχει την απόλυτη αλήθεια. Αυτοί που το ισχυρίζονται κατέχουν θέσεις εξουσίας και αυτοί που τους αποδέχονται, δέχονται πως υπάρχουν κάποιοι άλλοι που κατέχουν την αλήθεια που αυτοί δεν κατάφεραν να ανακαλύψουν. Ελπίζω να γίνομαι κατανοητός. Πιο πάνω αναφέρθηκες/αναφερθήκαμε στην ταπεινότητά μας εντός των φυσικών σχέσεων. Με αυτή σου την τοποθέτηση αρνείσαι την προηγούμενη θέση σου. Δεν θα σταθώ σ’ αυτό, ο άνθρωπος είναι γεμάτος αντιφάσεις…

Εκεί που θέλω να σταθώ είναι στη στάση του mavri lista. Μόνο και μόνο από τον τρόπο που απαντά δίνει την εντύπωση ενός «ταπεινού» (που δεν κατέχει την απόλυτη αλήθεια) ανθρώπου. Το εξηγώ με τα δικά του λόγια: Συνήθως ο λόγος μου είναι επιβλητικός και δέν θέλω ορισμένοι να τον εκλαμβάνουν ώς τέτοιον.

Αυτό είναι που εκτιμάω πάντα στους αναρχικούς. Το μεγαλείο της «ταπεινότητάς» τους. Είναι πραγματικά αξιοπερίεργο πως άνθρωποι σαν τον Ρεκλύ, το Μαλατέστα, τον Καφιέρο και τόσους μεγάλους επαναστάτες σε στιγμές παροξυσμού των εκμεταλλευόμενων παρέμεναν ένα με αυτούς χωρίς ποτέ να σηκώνουν το δάχτυλο με το πνεύμα της (εξουσιαστικής) καθοδήγησης. Πάντα ταπεινοί και πάντα στον αγώνα, αυτό ήταν το μεγαλείο τους.

Στην όγδοη και τελευταία παράγραφο της απάντησης μιλάς για τη ”σημαντική παράμετρο” της άγνοιας του κόσμου για το τι είναι αναρχία.

Εδώ βρίσκω και τη μεγαλύτερη διαφορά μας.

Πιστεύω ότι όλοι (ακόμα και ο σκλάβος 50 γενεών ) έχει μέσα του (παρά την προπαγάνδα του συστήματος) τη φλόγα και τη δίψα για αγνή και άδολη ελευθερία. Η αναρχία δεν είναι για μένα θεωρία αλλά τρόπος και αντίληψη ζωής.

Για το ότι δεν είναι θεωρία σε παραπέμπω πιο πάνω συμφωνώντας, αλλά και θέτοντας το ζήτημα της διάκρισης του Αναρχισμού από την Αναρχία.

Υπάρχει ένα ντοκιμαντέρ του BBC που λέγεται «Ο αιώνας του εαυτού». Εξαιρετικό θα έλεγα. Τέλος πάντων, το ντοκιμαντέρ δείχνει πως ο άνθρωπος μέσα στον 20ο αιώνα έχει εξατομικευτεί και υποταχτεί (υπόγεια) σε όλες τις διδαχές του συστήματος. Βασικός «πρωταγωνιστής» αυτού του ντοκιμαντέρ ήταν ένας ανηψιός του Φρόυντ. Ο άνθρωπος (χωρίς γενικότητες), η πλειοψηφία των ανθρώπων, έχει φτάσει σε μία τέτοια αποκοπή από τις φυσικές του ρίζες μέσω μεθόδων που κατα μία έννοια φαίνονται αλλοπρόσαλες, απ’ την άλλη είναι τόσο καλά κατασκευασμένες που ούτε το παίρνουμε χαμπάρι πως αλλοτριωνόμαστε.

Κι εγώ δεν βλέπω αυτή που αναφέρεις ως «τη φλόγα και τη δίψα για αγνή και άδολη ελευθερία». Τη βλέπω σε πολύ λίγους ανθρώπους δυστυχώς. Αυτά υπάρχουν όμως σε κάθε άνθρωπο. Το πως και το πότε θα εκδηλωθούν δεν μπορεί ποτέ να προβλεφθεί. Στο μεθοδολογικό σχήμα του Φρόυντ (αμφισβητώ τις διδαχές του, όπως όλων των «αυθεντιών», αλλά μ’ αρέσει η μέθοδος αναλυσής του) υπάρχουν πάντα υπόγεια αυτά τα ένστικτα (φλόγα για ελευθερία κλπ) και εμφανίζονται σε συνάρτηση με άλλους παράγοντες. Το πότε όμως παραμένει άλυτο ζήτημα. Καθώς άλλες φορές σε ίδιες καταστάσεις κάποιος πχ εξεγείρεται και σε άλλες (χρονικά) ίδιες καταστάσεις δεν κάνει το ίδιο.

Υ.Γ.4 Οι αναρχικοί δεν είναι αριστεροί γιατί και σημειολογικά οι όροι αριστερός – κεντρώος – δεξιός έχουν να κάνουν με τη θέση που κάθονταν οι ”αντιπρόσωποι του λαού” στη βουλή της γαλλικής ”δημοκρατίας”. Ποτέ οι καθαροί αναρχικοί δεν πήραν θέση αντιπροσώπου , γιατί απλούστατα δεν ζήτησαν την ψήφο συνανθρώπων τους για να τους εκπροσωπήσουν.

Η CNT είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Όχι μόνο γιατί μπήκαν στη βουλή, αλλά επειδή ως συνδικαλιστική οργάνωση εκπροσωπούσαν εκατομύρια εργαζομένων. Είχαν αυθεντικά ελευθεριακά στοιχεία, αλλά και έναν συγκεντρωτισμό πάνω στην εκπροσώπηση. Αυτό πρέπει να είναι ένα παράδειγμα που πρέπει πάντα να θυμόμαστε για να μην πέσουμε στο ίδιο λάθος.

Και τώρα κάποια πράγματα πάνω στην απάντηση του mavri lista.

σύμφωνα με την άποψη αυτή είναι καλύτερα να μείνουν

όπως έχουν τα πράγματα απο το να επιφέρουμε κάποιο πλήγμα

έστω και μικρό στο σύστημα.

Γνωρίζω πως αυτό δέν φτάνει.Αλλά κάτι είναι και αυτό.Και

φυσικά δέν αποτελεί μιά μικρή διόρθωση,αλλά ένα βήμα προς

την κατεύθυνση που επιζητούμε,με σκοπό να υπάρξουνε και άλλα

μέχρι τον τελικό στόχο.

Το ζήτημα είναι να έχουμε τη διαύγεια να βλέπουμε ποια είναι πλήγματα και ποια είναι τα τσιρότα για το υπάρχον σύστημα. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα από το ελλαδιστάν. Ο Επαναστατικός Αγώνας (θα μιλήσω για τη συγκεκριμένη οργάνωση) πιάστηκε και έπαυσε τη δράση του (σχετικά) λίγο πριν ξεκινήσουν οι διαδικασίες εισόδου του ελλαδιστάν στο ΔΝΤ, ΕΚΤ κλπων κερδοσκόπων. Μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως οι ενέργειες αποσταθεροποίησης που πραγματοποίησε ο Ε.Α δεν θα είχαν (στη συγκεκριμένη χρονική συγκηρία) την ανάλογη προσοχή από τους κερδοσκόπους οι οποίοι αυτό που θέλουν να διασφαλίσουν είναι τα κέρδη τους; Εγώ είμαι σχεδόν σίγουρος πως δύσκολα με οργανώσεις τύπου Ε.Α εκεί πέρα έξω, πολλά θα ήταν διαφορετικά. Χωρίς καμιά θεοποίηση του ένοπλου αν θέλουμε να κάνουμε σοβαρή κριτική πρέπει να κοιτάμε και αυτά. Απόσπασμα και πάλι:

«Αυτό ήταν, εξάλλου, που φοβόταν και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ από τον Επαναστατικό Αγώνα αφού, σύμφωνα με δηλώσεις κυβερνητικού στελέχους, η οργάνωση με τη δράση της «θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα τα οικονομικά μέτρα». Γι’ αυτό οι συλλήψεις μας, που έγιναν λίγες μέρες πριν τα ηνία της εξουσίας στην Ελλάδα αναλάβουν εξ ολοκλήρου το Δ.Ν.Τ., η Ε.Ε. και η Ε.Κ.Τ., χαρακτηρίστηκαν από την ελληνική κυβέρνηση καθώς και από ευρωπαϊκούς και αμερικανικούς πολιτικούς παράγοντες ως μεγάλη επιτυχία.»
-απόσπασμα κειμένου των φυλακισμένων μελών του Επαναστατικού Αγώνα.-

 

Δέν είπα να δεχθούμε de facto την μαρξιστική ανάλυση,αλλά να αποδεχθούμε την ύπαρξη αυτής και να συζητήσουμε πάνω σε αυτήν και όχι μόνο.Συμφωνώ πως δέν πρέπει να δεχθούμε τίποτε άκριτα.

Η Μαρξιστική ανάλυση έχει δύο σκέλη: κριτική στην πολιτική οικονομία και το οργανωτικό αυριανό μοντέλο (προλεταριακής?) εξουσίας. Τι θα κρατούσε (φυσιολογικά) ένας αναρχικός? Μόνο την κριτική στην πολιτική οικονομία, λογικά. Εμένα με έχουν βοηθήσει οι μαρξιστικές αναλύσεις στο να καταλάβω ορισμένα πράγματα για τους χειρισμούς της οικονομίας από του καπιταλιστές ή και τις σχέσεις μεταξύ εργατών και αφεντικών. Από κει και πέρα κρατάω πάρα πολύ λίγα από τον μαρξισμό καθότι είμαστε 150 χρόνια μετά απ’ αυτούς. Οι αριστεροί εξακολουθούν να δέχονται άκριτα εκείνα τα εργαλεία των 150 χρόνων πριν… Για το σοσιαλιστικό-κομμουνιστικό μοντέλο δεν θα πω τίποτα. Η Αναρχική κριτική επάνω σε όλες τις όψεις του Κομμουνισμού πιστευώ πως είναι πάντα καίρια και αναγκαία.

 

Η αλήθεια είναι πως θεωρώ τον κομμουνισμό ένα κοντινό βήμα στην παρούσα χρονική στιγμή,όχι για την επανάσταση την οποία εγώ θα επιθυμούσα ή τον τελικό προορισμό της αλλά για ένα στάδιο στο οποίο θα μπορούσε η κοινωνία υπο ορισμένες προυποθέσεις εκτός του να σταθεί στα πόδια της,να μπορέσει να κοιτάξει και παραπέρα.Εν ολίγοις να ξεπεράσει την αντίληψή της για πολλά πράγματα τα οποία θεωρεί νομοτελειακά.Το ίδιο πιστεύω και για την αναρχία.Με τη διαφορά όμως πως είναι δυσκολότερο στο να φτάσει ο σημερινός αλλοτριωμένος άνθρωπος κατευθείαν στην αναρχική θεώρηση.

 

Εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί ο κομμουνισμός είναι πιο κοντά από την Αναρχία, αλλά το αντιπαρέρχομαι. Η κοινωνική επανάσταση είναι και πρέπει να είναι το όχημαπου θα μας φτάσει στην Αναρχική κοινωνία. Εξηγούμαι: Ο όρος επανάσταση έχει πολλές έννοιες. Το θέμα είναι πως για να έχει πραγματικό αποτέλεσμα αυτή πρέπει να αλλάξει τις ζωές των ανθρώπων από τους ίδιους τους ανθρώπους. Μια επανάσταση (οποιουδήποτε είδους) το πετυχαίνει αυτό. Το θέμα είναι να είναι αυτή ανθρώπινη και με ελεύθερη βούληση και όχι με ετεροκαθορισμό. Δηλαδή, το προλεταριάτο της Τσαρικής Ρωσίας «υποτάχτηκε» στην επανάσταση με κανόνες που του τους όριζαν άλλοι (Κόμμα), το αποτέλεσμα είναι αυτό που αποκαλείται η «αντεπανάσταση» της Σοβιετικής Ένωσης. Η «αντεπανάσταση» όμως ήταν εγγενής, από τη στιγμή που ο κάθε άνθρωπος άφηνε την τύχη του στα χέρια μιας πεφωτισμένης ελίτ, αντί να καθορίσει ο ίδιος σε συνεργασία και συνάρτηση με τους τριγύρω του τις συνθήκες που αυτός, ως Εγώ, θέλει να ζήσει. Το Κόμμα δεν χρειάστηκε να πιέσει και πολύ. Οι άνθρωποι (το προλεταριάτο εν προκειμένω) αφήσανε σε μία κάστα ειδικών να διαχειριστούν τις υποθέσεις τους. Όταν πήγαν να ξαναπάρουν την κατάσταση στα χέρια τους (Κροστάνδη π.χ) ήταν πλέον αργά. Και ήταν οι αναρχικοί ο καθοριστικός παράγοντας και γι’ αυτή την εξέγερση, οι οποίοι είχαν όμως κάνει (και αυτοί) πίσω όταν κατελήφθησαν τα ανάκτορα, θεωρώντας πως οι προβλέψεις του Μπακούνιν δεν θα βγουν αληθινές.

Αυτό που θέλω να πω είναι πως η επανάσταση είναι μια διαρκής μεταβολή που ξεκινάει με μία αιώνια εξέγερση ενάντια στον εαυτό μας. Τι σημαίνει αυτό; Πως κάθε άνθρωπος πρώτα επαναστατεί ενάντια στην ίδια του την ύπαρξη εντός της ταξικής κοινωνίας. Αυτό είναι το πρώτο βήμα, η νέα αντίληψη, η κατοχή συνείδησης. Σιγά σιγά μετουσιώνεται σε πράξη (κάθε είδους) ώστε να βοηθήσει στην αφύπνηση και άλλων συνειδήσεων. Με τη σειρά τους αυτοι θα πρέπει κάνουν το ίδιο. Όταν ένα σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού θα έχει γίνει αυτός ο νέος φορέας αξιών (έκανα ένα λογικό άλμα για συντομία, πιστεύω καταλαβαίνετε) σε ηθικό και διανοητικό επίπεδο τότε θα είναι έτοιμοι, ως συλλογική δύναμη, να καταστρέψουν κάθε πτυχή της υπάρχουσας κοινωνίας. Ακόμα και αυτοί που δεν νοιώθουν «συγγένεια» με αυτές τις αντιλήψεις και ανήκουν (χωρίς να το έχουν συνειδητοποιήσει) στη βάση της κοινωνικής-ταξικής πυραμίδας θα συνεργαστούν όταν δουν πως αυτές οι σχέσεις που έχουμε εμείς αναπτύξει λειτουργούν στην πράξη (δες τα χωριά της Ισπανίας το 36’, όπου πολλοί που ήταν επιφυλακτικοί στην κοινωνικοποίηση και τη συνεργασία των χωραφιών τους «αναγκάστηκαν» να προσχωρίσουν στις κολλεκτίβες καθώς έβλεπαν πως δούλευαν καλύτερα). Όταν συνεχίζουν να υπάρχουν εξουσιαστικές τάσεις εντός των αναρχικών κοινοτήτων τότε δεν είμαστε φορείς νέων αξιών, αλλά αναπαράγουμε με «ριζοσπαστικό» τρόπο την αλλοτριωμένη (καπιταλιστική) μας φύση. Τα γράφω πολύ απλά για να γίνω κατανοητός. Όπου δεν γίνομαι, θα απαντήσω.

Διαφωνώ με την παραπάνω διαπίστωση του «Mavri Lista”, αφού αναπαράγει τη «θεωρία των σταδίων» στην οποία ούτε πιστεύω και η ιστορία μας έδειξε πως οδηγεί σε λάθος μονοπάτια. Θα σταθώ όμως στη λέξη «κομμουνισμός». Χωρίς να είμαι ιδιαιτέρως καταρτισμένος στα γλωσσολογικά θα προσπαθήσω να κάνω μία όσο το δυνατόν καλύτερη προσέγγιση του όρου. Το «κομμουνισμός» βγαίνει απ’ το “common”, δηλαδή το «κοινό» (όχι αυτό που παρακολουθεί, αλλά τα «κοινά» σημειά, υλικά κλπ). Σ’ αυτό ως αναρχικός μπορώ να είμαι αντίθετος; Όχι δεν μπορώ. Οπότε τη λέξη (ως τέτοια και μόνο) την επικροτώ. Κάτω από τα σχήματα που έχουν παρατεθεί από κάθε τάση του κομμουνισμού (εκτός του ελευθεριακού που καταλαβαίνουμε πολύ καλά τι εννοεί*) εγώ είμαι, αν όχι αντίθετος, σίγουρα πολύ μακριά. Η έννοια όμως ως τέτοια είναι συγγενείς με την αναρχία. Και θα βάλω κάτι άλλο ως προβληματισμό εδώ. Σε τι θα διέφερε η Αναρχία από τον Κομμουνισμό έτσι όπως έχουν πρωτοδιατυπωθεί ή στην πρώτη τους «απόδοση» για να το πω καλύτερα; Απλά ο «κομμουνισμός» αφήνει ανοιχτό παραθυράκι στην εξουσία. Ενώ η «αναρχία» αφήνει ανοιχτά παράθυρα στα οικονομικά μοντέλα. ΩΣ ΕΝΝΟΙΕΣ. Στην πραγματικότητα (και στις αρχικές τους διατυπώσεις) όμως δεν γίνεται σαφές πως ταυτίζονται (αν όχι τέλεια, σε πολύ μεγάλο βαθμό); Και για να το κλείνω, εγώ ως, πολέμιος του κομμουνισμού σε επίπεδο ηθικών αντιλήψεων, δεν μπορώ να πω πως σαν μοντέλο ζωής (χωρίς τον καρκίνο που λέγεται εξουσία) θα απείχε πολύ από το αναρχικό μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης. Εκείνο που είναι γιαμένα τομή κάθετη, είναι η ανάπτυξη των βιομηχανικών δυνάμεων (ο Μαρξ νόμιζε πως αυτό θα απελευθέρωνε τις ανθρώπινες δυνάμεις και έχει γίνει το αντίθετο) που δεν πιστεύω πως μπορεί να πραγματώσει την Αναρχία, καθότι στην ολότητα της η Αναρχία είναι η αρμονική συνύπαρξη όλων των έμβιων και άψυχων όντων του πλανήτη (και του σύμπαντος). Αρμονία και βιομηχανοποιημένη κοινωνία ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ. Μ’ αυτά και μ’ αυτά έφτασα στην άλλη παρατήρηση του “mavri lista” η οποία είναι: “Στην πέμπτη παράγραφο μιλάς για βαθύ νόημα της μαρξιστικής θεωρίας και για το δίλλημα που ΔΕΝ έχεις για την υπεροχή της απέναντι στο ”όνειρο” της αναρχικής κοινωνίας.”

Απο πού προκύπτει αυτό το συμπέρασμα;Το πήρες λάθος.Eξηγούμαι:Εγώ τουλάχιστον δηλώνω ανάξιος να εξηγήσω το πολυσέλιδο π.χ.Κομμουνιστικό Μανιφέστο και δέν θα μπώ στον κόπο να το κάνω τη στιγμή που αυτό που κατα τη γνώμη μου χρειάζεται τώρα είναι να αντιδράσουμε δίχως να μείνουμε στο “βαθύ” νόημα του κομμουνισμού ή να πώ πως αφού δέν μπορούμε να φτάσουμε σήμερα,αύριο στην αναρχία να συνεχίσουμε να αλληλοτρωγόμαστε για το δίκαιο των ιδεών την στιγμή που δεχόμαστε ανηλεή πόλεμο.

Δεν το έκανα (γίνεται νομίζω κατανοητό) ως μια «πάλη ιδεών», αλλά ως διασαφήνιση ορισμένων θέσεων, για να είμαστε πιο ξεκάθαροι.

Τελευταίο απόσπασμα για σκέψη από τον Mavri Lista: Το πρόταγμα το δικό μου είναι συγκεκριμένο.Μπορεί και το δικό σου.Αλλά ο στόχος θα πρέπει να συνδιαμορφωθεί απο όλες τις δυνάμεις που ετεροκαθορίζονται και που συμμετέχουν ισότιμα στην επαναστατική διαδικασία.

Εδώ είναι που ζορίζουν πολύ τα πράγματα. Αυτά πρέπει να κοιτάξουμε.

Proletarian Rage

1 Comment


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s