To Δέντρο της Αγάπης και του Έρωτα.

Μέσα στον καταιγισμό εξωτερικών ερεθισμάτων που μας κατακλύζουν , απολαύστε άλλη μια εσωτερική βουτιά του Eretikos!

Εμείς δεν καθορίζουμε τι θα αισθανθεί ο άλλος για εμάς και οποιοδήποτε μέσο πίεσης για να του/της “βγάλουμε” κάποιο συναίσθημα θα είναι το ξεκίνημα μιας ψευδαίσθησης.Είναι το σύνηθες φαινόμενο στις σχέσεις βασικά και η πίεση ξεκινάει πολλές φορές με την προσφορά υλικών αγαθών ή περιττών “αγαθοεργιών” που αργότερα αν δεν πάει όπως εμείς θα θέλαμε τις χρησιμοποιούμε ως επιχειρήματα του τύπου “έκανα αυτά κ αυτά κ αυτά για σένα” κ.τ.λ. οπότε και γίνεται ένα παιχνίδι εξουσίας,αντίθετα δηλαδή απο ότι εχει σχέση με την αγάπη.

 

Στην αγάπη δεν καθορίζουμε κάν τα δικά μας αισθήματα για τον άλλο,απλά δημιουργήθηκαν και όπως ένα δέντρο ανθίζουν σταδιακά όπως τον γνωρίζουμε.Το τι κάνει όμως το πρώτο συναίσθημα να παραμείνει και να εξελίσεται σε κάτι ακόμα πιο βαθύ και πιο δυνατό,είναι το γεγονός οτι ποτέ,μα ποτέ δεν θα περιορίσεις τον άλλο,ποτέ δεν θα κρατάς λογαριασμό για όσα δίνεις ακριβώς γιατί όσα δίνεις είναι η καθαρότητα της αγάπης,κρυστάλλινη,αδέσμευτη.

Κατά κάποιο τρόπο δηλαδή,όταν τα αισθήματα δημιουργηθούν μέσα σου είναι ένας μονόδρομος αγάπης,που όμως σαν δέντρο προσφέρει τα πάντα στους δύο καρπούς που το δημιούργησαν και μπορούν να το οδηγήσουν όπου θέλουν,ακριβώς όπως ένα δέντρο με τα κλαδιά του και μετά με τους καρπούς του που θα πέσουν και θα συνεχίσουν το μικρό θαύμα της ζωής και της δημιουργίας.

 

Δεν θεωρώ πως είναι μια λεπτή ισορροπία,είναι θέμα κατανόησης,πόσο γνωρίζουμε τον εαυτό μας και να μην μπερδέυουμε τις έννοιες Αγάπη,Ζωή,Εγώ,Θάνατος κ.τ.λ.

Στη βάση τους αυτές οι έννοιες είναι πολύ απλές.Διαφέρουν επειδή ο καθένας μας είναι διαφορετικός και παίρνει την κάθε έννοια και την πλάθει στα δικά του ιδανικά αξιών και ηθικών πλεγμάτων που μπορεί να έχει.Συνήθως όμως είναι οι παρερμηνείες και πιο συγκεκριμένα η “καλή” εικόνα που θέλουμε να περάσουμε γιατί έτσι θεωρούμε θα κερδίσουμε τον άλλο,δείχνωντάς του αυτό που νομίζουμε,κατά γενική εκτίμηση,είναι το ιδανικό.Φοράμε ένα απο  τα προσωπεία μας δηλαδή.

 

Αυτά τα προσωπεία είναι το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας που επίσης ξεκινάει απο πολύ πίσω,απο το παρελθόν,απο το πως η κοινωνία μας γαλούχησε και μας δίδαξε.Είναι ένας φάυλος κύκλος γραναζιών που τοποθετήθηκαν συστηματικά σε καίρια σημεία της διαπαιδαγώγησής μας και έχουν εντυπωθεί μέσα μας σαν ένα πρόγραμμα υπολογιστή.

Εδώ έρχεται και η έκφραση “Όλα είναι στο μυαλό μας”,γιατί μπορούμε να “βγάλουμε” ένα πρόγραμμα,αλλά δυσκολότερα απο ότι μας το τοποθετήσαν εκεί γιατί πρέπει να βγούμε εκτός του ρεύματος της κοινωνίας για να αποκτήσουμε την δική μας αντίληψη και αν το κάνουμε,με μαθηματική ακρίβεια έχουμε ταμπελοποιηθεί/στοχοποιηθεί απο την κοινωνία,των κατά τα άλλα ανθρώπων που ακολουθούν αυτό που νομίζουν ως ιδανικό για την ζωή τους.Άρα θα θεωρηθείς και ως απειλή για αυτούς οπότε η λύση γίνεται η περιθωριοποίηση.

Ποιός το αντέχει άραγε.Κάποιοι…

 

Μια άλλη έκφραση λέει “Η υποκρισία έχει την δική της κομψή συμμετρία” και αυτό ακριβώς ζούμε στο σύνολο της κοινωνίας μας,αλλά δεν θα το αναλύσω εδώ καθώς φεύγει εκτός του βασικού θέματος και ας είναι σχετικό.

 

Θεωρώ πως δεν μπορούμε να δούμε την αγάπη εκτός των άλλων θεμάτων,εκτός του πολιτικοκοινωνικού συνόλου,συνδέονται άμεσα και αυτό γιατί έχει να κάνει με τον τρόπο που μεγαλώνουμε και ανατρεφόμαστε απο τους άλλους γύρω μας.Στα βιβλία του Μπουσκάλια αν μη τι άλλο όλα είναι εξαιρετικά ειπωμένα στο θέμα της Αγάπης και ο τίτλος “Να ζείς να Αγαπάς και να Μαθαίνεις” ακούγεται όσο απλός και αν είναι ο άρτος ημών ο επιούσιος,το αυτό νόημα της ζωής θα έλεγα.

 

Παρόλα αυτά παραμένει η κομψή συμμετρία της υποκρισίας που μας διακατέχει σε κάθε τι που κάνουμε ή λέμε.

Έχετε σκεφτεί γιατί φοράμε τόσα προσωπεία?Γιατί μιλάμε διαφορετικά,ας πούμε ήπια, σε έναν άνθρωπο και πιο αλλαζονικά σε έναν άλλο και ούτο καθεξής?

Συνήθως είναι κάτι που δεν αντιλαμβανόμαστε γιατί νομίζουμε πως είναι απόλυτα φυσιολογικό αλλά στην πραγματικότητα είναι διαφορετικές προσωπικότητες του ιδίου ατόμου,του εαυτού μας.

Γνωρίζω πως έχουν ειπωθεί αυτά βέβαια απο ανθρώπους σκεπτόμενος,υπάρχουν σε βιβλία αλλά το κακό με αυτά είναι πως είναι δογματικά,δεν βλέπουν την μεγάλη εικόνα και αν την βλέπουν η γραφή τους δεν ανταποκρίνεται στο σύνολο των ανθρώπων,αλλά περιορίζεται στους δικούς της θεσμούς.

Η ανακάλυψη μιας ιδέας,μιας σκέψης πρέπει να μοιράζεται στην κοινωνία ακριβώς όπως κάνει ο Μπουσκάλια με τα βιβλία του,πρέπει όμως επίσης να μην μπεί στην διαδικασία της κομψής συμμετρίας και του δογματισμού.

 

Στην τελική,λοιπόν, όλα έχουν ειπωθεί απο φιλοσόφους,στοχαστές,διανοούμενους,πολλές φορές ή απλά είμαστε απαθείς με καμία διάθεση να μορφώσουμε τον εαυτό μας ή διαβάζωντάς τα τα πλάθουμε στα δικά μας δεδομένα διαστρεβλώνωντας την απλότητα της σκέψης τους.

Και πάλι,θεωρώ πως οτιδήποτε ξεφεύγει απο την απλότητα είναι εκτός φύσης και λογικής ικανής για κάτι δημιουργικό.

 

Το να βρεθούν δύο άνθρωποι με την διάθεση να δουλέψουν τόσο στον εαυτό τους όσο και στο να βοηθήσουν ο ένας τον άλλο για την αμοιβαία ανάπτυξή τους,μου φαντάζει σχεδόν ουτοπικό.Υπάρχει βέβαια.

Δεν είναι αδύνατο,τίποτα δεν είναι αδύνατο σε αυτή την μικρή ζωή μας,αλλά το ταξίδι μας ξεκινάει ήδη με άλλο καπετάνιο και αυτό είναι το βασικό πρόβλημα,η συνειδητοποίηση οτι κάποιος άλλος μας διδάσκει αυτά που εκείνος θέλει να μάθουμε και άν και όταν το καταλάβουμε θα έχει χαθεί,όχι τόσο για εμάς,σημαντικός χρόνος,όσο για το συλλογικό καλό.

 

Πέρα απο αυτό,πολλοί άνθρωποι που για τον λόγο οτι δεν δινουν δεκάρα για το σύστημα ή απλά ήταν πιο απελευθερωμένοι για τον οποιοδήποτε λόγο,συνήθως γιατί “ξεφεύγουν” απο τα νομότυπα πρότυπα που θέτει ένα κοινωνικό σύνολο,δόθηκαν σε ψυχίατρους έτοιμους να τους επανεντάξουν στην κοινωνία ώς πρόβατα γεμάτα κατασταλκτικά φάρμακα και “χειρουργικές” πλύσεις εγκεφάλου που συνήθως ώς αποτέλεσμα έχει να μην είναι ποτέ ο εαυτός τους και μοιραία καταλήγουν στην αυτοκτονία ή κάτι χειρότερο.Πάλι,δεν θεωρώ ότι κάτι είναι τελειωτικό,ποτέ δεν θα το θεωρήσω νομίζω,αλλά ώς γνωστόν “ποτέ μην λές ποτέ”.Είμαστε ικανοί για τα πάντα,αξιοθαύμαστα όντα,στο μυαλό μας κοίτεται το σύμπαν και μας θαυμάζει,έτοιμο να το αρπάξουμε και να το σκορπίσουμε ολόγυρα!

 

Θυμαμαι τον εαυτό να βλέπει ένα ντοκυμαντέρ ονόματι “Earthlings” (http://www.earthlings.com/) και ομολογώ πως ήταν ένα ταρακούνημα που δεν έχω ξανα νιώσει στην ζωή μου,βλέπεται ήμουν ένα απο τα πρόβατα που νόμιζε πως “όλα πάνε καλά”,δύσκολα μέν αλλά καλά,υπάρχουν κακοί άνθρωποι στον κόσμο μας αλλά τι να κάνεις…μια προσευχή και ελπίζεις…Ανυπόστατη λογική.Όχι,δεν θα αναλύσω τα περί θρησκέιας,είναι υπερβολικά γελοία για να την αναλύσουμε και να επιχειρηματολογήσουμε το προφανές.Συγνώμη για όσους πιστεύουν,εκθέτω προσωπική άποψη.

Όπως είπε ο Γίωργος Καρλίνος “Η θρησκεία είναι σαν τα παπούτσια,διαλέγεις όποιο σου αρέσει και το φοράς αλλά μην μου ζητάς να μπώ στα παπούτσια σου.”

Εμένα αντίθετα με ταρακούνησε (“Earthlings”) συναισθηματικά πάρα πολύ,και όλο και περισσότερο να ψάχνω εναλλακτικές διόδους πληροφόρησης και βέβαια δεν ήταν απλά το ντοκυμαντέρ,πάντα διάβαζα και προσπαθούσα να σκέφτομαι τί και γιατί συμβαίνει.

 

Ακόμα και όταν φαίνεται αδιέξοδο δεν είναι,υπάρχουν λύσεις και αυτό το θεωρώ γενικό κανόνα.Υπάρχουν φορές που πρέπει να δράσεις για να βρείς την λύση αλλά υπάρχουν και φορές που το να μην κάνεις τίποτα είναι μια εξαιρετική παθητική στάση που θα έρθει στην λύση.Όπως το διαστημόπλοι που ενώ έχει ευθυγραμιστεί με τον διαστημικό σταθμό,έχει μερικά μέτρα να διανύσει πριν κολλήσει στην πύλη και δεν πράττει καμία ενέργεια,το αφήσουν να κυλήσει με αυτή την αργή ταχύτητα.Αρκεί βέβαια να συνεχίσεις να σκέφτεσαι.

 

Προσωπικά,ως εσωστρεφής όλη μου την ζωή θεωρώ πως η καταγραφή των σκέψεων είναι η ιδανική λύση και το πρώτο βήμα προς την αυτογνωσία.Αν σε αυτή την διαδικασία μπεί στην ζωή σου και ακόμα ένας άνθρωπος με ανάλογο,όχι ίδιο βέβαια – όλοι είμαστε διαφορετικοί, σκεπτικό και υπάρξει η αμοιβαιότητα τότε επισπεύδεται νομίζω η διαδικασία και εκεί δημιουργείται και η μαγεία της συνύπαρξης δύο ανθρώπων που αναπτύσονται αλληλοβοηθώντας αλλά και ανεξάρτητα ο ένας απο τον άλλο,όλοι χρειαζόμαστε την μοναξιά μας που και πού και βοηθάει και αυτή.

 

Δεν μπορώ να θεωρήσω την αγάπη ώς ξεχωριστό βιβλίο,ίσως ώς ένα δικό της κεφάλαιο σε ένα βιβλίο,αλλά είναι άμεσα συνδεδεμένη με εμάς,την προσωπικότητά μας,είμαστε αυτό που δίνουμε,όχι κάτι άλλο.

Το πως είναι το κοινωνικό μας σύστημα,καπιταλισμός δηλαδή του ανταγωνισμού και της διαφθοράς,κρίνει και το πώς ανατρεφόμαστε στο σύνολό μας,τίποτα δεν είναι απόλυτο βέβαια,απλά αναφέρω τον κανόνα,και το πως έχουμε ανατραφεί βγαίνει ανάλογα και στις σχέσεις που δημιουργούμε,φιλικές και ερωτικές.

Πρέπει λοιπόν να επαναστατήσουμε κυριολεκτικά,κόντρα στο ρεύμα και αυτά που επιτάσσει ώς ιδανική ζωή για να βρούμε το υγιές κομμάτι του εαυτού μας και όταν το κάνουμε,ώς δακτυλοδεικτούμενοι πια,τότε όλες οι σχέσεις που θα δημιουργούμε θα είναι υγιείς και ευχάριστες,τουλάχιστον απο την πλευρά μας και αυτό είναι που έχει σημασία.Η δική μας ψυχική υγεία,γιατί αυτό που είμαστε δίνουμε,όπως προείπα.

 

Ο Σωκράτης δεν έφτασε τυχαία βέβαια στο “Ένα ξέρω,οτι δεν ξέρω τίποτα”.

Αν πάρετε όλα τα φιλοσοφικά αποφθέγματα και τα συγκρίνετε θα βρείτε αντιφάσεις για το καθένα και για όλα,κυριολεκτικά.

 

Στο τέλος,απλά έχεις μια ζωή να ζήσεις,ελεύθερος απο ιδεολογίες κ όμοιες οριοθετήσεις,έχεις μια καρδιά γεμάτη αγάπη να προσφέρεις σε όσους παραμένουν άνθρωποι σε αυτό τον κόσμο και δεν χρειάζεται να πείσεις κανέναν και για τίποτα,αφού άλλωστε όλα αμφιβολίες και αντιφάσεις είναι.Απλότητα.

Αν σε αυτή την ζωή βρείς κάποιον άνθρωπο να χτίσεται μια λογική και μια σταθερά,τότε θαρρώ έχεις βρεί και το νόημα και το δόσιμο και την αμοιβαιότητα που θα εκπληρώσει τον εαυτό σου και ανάλογα και βασικότερο ίσως,οτι όσοι θα συναναστρέφονται με τέτοια άτομα θα κερδίζουν πολλά σε πνευματικό επίπεδο λογίζω.

 

Μές την ειλικρίνεια,με το να είμαστε ο εαυτός μας και όχι τα πρότυπα και τα καλούπια που οι κοινωνία μας έχει πρό-ετοιμάσει,επιτυγχάνεται ο στόχος του να αγαπάμε τον εαυτό μας θαρρώ και ανάλογα θα δώσουμε και αυτό που είμαστε στους άλλους.

Είναι δύσκολο,θα ξανα πώ,το να αποκοληθούμε απο την ψυχολογία της μάζας,γιαατί αυτό είναι ένα παιχνίδι που δεν το συνειδητοποιούμε εξ αρχής.Μιμούμαστε την μάζα και αλλάζουμε την συμπεριφορά μας ασυνείδητα προς κάτι που δεν είμαστε εμείς και έχω την αίσθηση οτι αν δεν το καταλάβουμε σχετικά νωρίς,το αφομειώνουμε τόσο έντονα που ίσως να μην υπάρχει και γυρισμός.

 

Αν καταφέρουμε να είμαστε ο εαυτός μας και να διατηρήσουμε τον εαυτό μας στην ειλικρίνεια το αίσθημα της ευφορίας είναι ανταποδοτικό και όσο και αν σε χαρακτηρίζουν μετά απο αυτό,απλά δεν θα σε απασχολεί,γιατί όταν ένας άνθρωπος δημιουργεί κάτι μόνος του,αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή,τίποτα άλλο.

by Christos Eretikos

Leave a comment

No comments yet.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s