Κάποιος να μαζέψει τον Γλέζο κ μια δημόσια συγνώμη…

Πρωτογνώρισα τον Μανόλη Γλέζο στα μέσα της δεκαετίας του 80.

Ένα καλοκαίρι πήγα στη Νάξο και έμεινα κοντά δύο μήνες.

Μέσα από κοινούς γνωστούς βρεθήκαμε με τον Γλέζο σε συζητήσεις και γλέντια.

Τον συνάντησα άλλη μια φορά τυχαία στο τέλος της δεκαετίας του 90 στην Αθήνα.

Πριν 6 χρόνια , το 2006 , ήμουν σε ένα σχολείο της Πάτρας.

Ένας συνάδελφος καθηγητής που ήταν από το ίδιο χωριό της Νάξου , την Απείρανθο , προσκάλεσε τον Γλέζο να μιλήσει στα παιδιά , με την ευκαιρία της 25ης Μαρτίου.

Ο Γλέζος διηγήθηκε στα παιδιά τα γεγονότα της κατοχής και τα παρότρυνε να θυμούνται για πάντα τους αγώνες των Ελλήνων για ελευθερία.

Μόλις τέλειωσε η εκδήλωση μαζευτήκαμε οι καθηγητές και ο Γλέζος στο γραφείο και κουβεντιάσαμε.

Ρωτούσαν οι συνάδελφοι με δέος και σεβασμό τον Γλέζο για το κατέβασμα της σημαίας από την Ακρόπολη και για την δράση του στην κατοχή.

Εγώ ρώτησα να μας πει (ήξερα βέβαια) για την δράση του ενάντια στην χούντα.

Αφού μας είπε τις ιστορίες του , τον ξανά ρώτησα , για το παλιό του φλέρτ με τον Αντρέα και το ΠΑΣΟΚ.

Μας είπε ότι ο Αντρέας του είχε προτείνει να γίνει υπουργός παιδείας.

Μας είπε με λεπτομέρειες τους λόγους της άρνησής του (ήθελε άλλα υπουργεία) και μας μίλησε με θαυμασμό για την πρώτη περίοδο του ΠΑΣΟΚ.

Δεν μπόρεσα να αποφύγω και μια τελευταία ερώτηση , αφορμή για ουσιαστική συζήτηση.

Ρώτησα πως βλέπει τώρα , μετά από τόσα χρόνια δράσης , τους αγώνες του και ποιο πιστεύει ότι είναι το αποτέλεσμά τους.

Μια έκρηξη θυμού ακολούθησε.

Εξέλαβε την ερώτησή μου ως μία αναδρομή που πρέπει να κάνει ο άνθρωπος στο τέλος της ζωής του.

Του εξήγησα ότι δεν είχα τέτοια πρόθεση , αν και ο χρόνος καθορίζει το τέλος της ύπαρξής μας και του είπα ότι εννοούσα αν είναι ευχαριστημένος από τον κόσμο τώρα και τι πιστεύει ότι έχει διδαχθεί από το παρελθόν. Με άλλα λόγια , αν η κοινωνία που ετοίμασε αυτός και η γενιά του , τον ικανοποιεί.

Δυστυχώς , η ζωντάνια του ή ο εγωισμός του ή ακόμα και η έλλειψη παραδοχής , από μέρους του , ότι η ζωή τελειώνει κάποτε , δεν επέτρεψε στην συζήτηση να τελειώσει ομαλά.

Μόλις έφυγε από το σχολείο όλοι οι συνάδελφοι μου επιτέθηκαν , λέγοντας μου ότι δεν μπορεί να μιλά κάποιος έτσι σε ένα ζωντανό θρύλο.

Ποτέ δεν αντιμετώπισα ένα άνθρωπο ως θρύλο. Θρυλικές είναι οι πράξεις του. Ό,τι έκανε ή κάνει κάποιος στη ζωή του είναι στιγμιαίο και έχει την επίδρασή του στην ιστορία. Μια ηρωική πράξη του παρελθόντος έχει την αξία της τη στιγμή που έγινε και τις συνέπειές της στην ιστορία.

Στην περίπτωση του Γλέζου , πρέπει να σας πω ότι το κατέβασμα της σβάστικας από την Ακρόπολη είχε και συνέχεια με την θητεία του στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Δεν μπορώ να καταλάβω όμως γιατί νευρίασε :

-γιατί νόμιζε ότι είναι ήρωας και στους ήρωες δεν συμπεριφέρονται έτσι ;

-γιατί δεν ήθελε να παραδεχτεί ότι βρισκόταν στο τέλος του δρόμου του ;

-γιατί δεν ήθελε να παραδεχτεί ότι δεν κατάφερε να επηρεάσει , όσο θα ήθελε , την πορεία των πραγμάτων ;

-γιατί δεν ήθελε να παραδεχτεί δημόσια αυτό που και ο ίδιος γνώριζε , ότι δηλαδή σημαντικότερο από οποιαδήποτε αντιστασιακή – ηρωική ενέργεια είναι το να είσαι το πρότυπο ενός λαού μέσα από ηρωικές πράξεις σε καιρό ειρήνης.

Σημειώνω ότι ο Μ.Γλέζος γεννήθηκε το 1922 και φέτος είναι 90 χρονών.

Ηγείται του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Σε μια τέτοια ηλικία κανείς δεν μπορεί να έχει τη φιλοδοξία να καθορίζει την πορεία προς το μέλλον ενός ολόκληρου λαού , όσο σοφός και ήρωας να αισθάνεται.

Σκεφτείτε και την περίπτωση του Π.Μολυβιάτη , που στα 83 του χρόνια , αναφέρεται ως ο υπέργηρος υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας , από τα διεθνή ΜΜΕ.

Σε μια από τις πολλές εμφανίσεις του Γλέζου , αυτόν τον καιρό , στην τηλεόραση , είπε πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα προτείνει την αναγκαστική παρακράτηση – φορολόγηση των  πολιτών με εισόδημα άνω των 20.000 ευρώ.

Αυτό δημιούργησε ένα άσχημο κλίμα εναντίον του και του ΣΥΡΙΖΑ.

Του λέω , καλοπροαίρετα , να συγκρατήσει το ταπεραμέντο του και να μην προκαταλαμβάνει – καπελώνει τις προσπάθειες ενός κόμματος που πάνω του στηρίζονται οι ελπίδες ενός μεγάλου μέρους των Ελλήνων. Είναι σοφό να ξέρεις πότε μιλάς , σε ποιους απευθύνεσαι και τι λες…

Οι Έλληνες σιχάθηκαν να τους μαλώνουν και να τους μιλούν με πατρικό – διδακτικό ύφος.

Εδώ πρέπει να σας ξαναπώ ότι ΔΕΝ πιστεύω ούτε στην αστική ούτε στην προλεταριακή δημοκρατία. Δεν ψήφισα κανένα κόμμα ποτέ κι ούτε σκοπεύω να ψηφίσω και στο μέλλον.

Βλέπω όμως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα ενσαρκώνει τον θυμό , την αγωνία και την προσμονή των Ελλήνων.

Ξέρω ότι οι ελπίδες του κόσμου γρήγορα θα διαψευσθούν.

Θεωρώ όμως ότι στην παρούσα στιγμή , η συσπείρωση γύρω από αυτό το κόμμα , θα οδηγήσει πολλούς στην ριζοσπαστικοποίηση.

Κλείνοντας , θέλω να ζητήσω δημόσια ΣΥΓΝΩΜΗ από τον @nkaffes για το πολύ άσχημο χθεσινοβραδινό tweet.

Μίλησα άσχημα γιατί ήμουν ιδιαίτερα προσβεβλημένος από την είδηση που είχα ακούσει εκείνη ακριβώς την στιγμή. Η Μέρκελ ζήτησε από τον Παπούλια την ταυτόχρονη (!) διεξαγωγή δημοψηφίσματος με τις εθνικές εκλογές.

Αισθάνθηκα ότι η αξιοπρέπειά μας τσαλακώνεται βάναυσα και ότι άλλοι καθορίζουν τα πάντα στη ζωή μας.

Αντέδρασα λοιπόν βρίζοντας στην παρατήρηση του @nkaffes ”η αφέλειά σας γίνεται επικίνδυνη”.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑ ΤΟΝΙΖΩ ΟΤΙ ΘΕΩΡΩ ΠΩΣ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ.

και όπως είπε και ο @risinggalaxy ”απολαμβάνω τις συζητήσεις που εμπεριέχουν την μεταφυσική καλή πίστη για την Αριστερά – Νέο -ΠΑΣΟΚ …με αριστερούς υλιστές”.

Advertisements

Leave a comment

No comments yet.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s