Η συνέχεια του διαλόγου ”Οι απειλές των Anonymous…”

Comment by Angelos on March 24, 2012 12:16 am
Η Εκκλησία του διαδικτυακού «Δήμου» και οι Anonymous
Πρώτα απ’ όλα χαίρομαι ιδιαίτερα που το «άψυχο» twitter γίνεται αφορμή για αντιπαραθέσεις ιδεών. Είναι κάτι που μου είχε λείψει πολύ, πολλά χρόνια τώρα. Από τότε που – μαθητής γυμνασίου – έπαιρνα το τραίνο για την Ομόνοια και χανόμουν με τις ώρες στα αυθόρμητα «πηγαδάκια» που στήνονταν στον υπόγειο σταθμό, λίγα μέτρα πάνω από τα φοβερά σάμαλι της αποβάθρας! Σάμαλι, τσιγάρο και κουβέντα. Πολιτική. Όμορφες εποχές. Λοιπόν δεκαετίες μετά, χωρίς σάμαλι τώρα, με τσιγάρο όμως σταθερά στο χέρι, διάβασα την διαδικτυακή φίλη μου Αντωνία με πολλή προσοχή. Και χαίρομαι διπλά, που αφενός με διάβασε, αφετέρου είχε το κουράγιο να απαντήσει διεξοδικά και τεκμηριωμένα. Την ευχαριστώ γι’ αυτό, για τα καλά της λόγια και επίσης για την εξαιρετική ένδειξη λεπτότητας και ευγένειας (τόσο σπάνιο πια) να μου στείλει σε dm την άποψη της πριν καν την αναρτήσει στο blog της.
Και έρχομαι στο δια ταύτα.
1. Ασφαλώς και μπορούν να «χακάρουν» τους πάντες, δεν το αμφισβήτησα ποτέ, το έχουν αποδείξει άλλωστε. Επίσης δεν κατηγόρησα τους Anonymous για δόλιες πράξεις με σκοπό το κέρδος ή για πρόκληηση κοινωνικών προβλημάτων. Το μόνο που έγραψα ήταν αυτό που έλεγε το ρεπορτάζ του Δανέζη στην εκπομπή του Mega ότι το «χακάρισμα» της SONY κόστισε στην εταιρεία ΠΟΛΛΑ λεφτά. Δεν λυπάμαι καθόλου γι’ αυτό σε διαβεβαιώ Αντωνία μου – στο βαθμό φυσικά που αυτό (δεν το γνωρίζω) δεν επέφερε μειώσεις μισθών ή απολύσεις εργαζομένων εκεί.
2) Πάμε στην ανωνυμία των ανωνύμων. Ασφαλώς δεν είμαι αφελής να πιστεύω ότι το “σύστημα” κάθε λογής και διαχρονικά θα επιτρέψει πράξεις αντίστασης σε επώνυμους. Ούτε επέκρινα την επιλογή αυτή. Δήλωσα απλώς καχύποπτος σε κάθε λογής ανωνυμία. Μια λεπτή ειρωνεία ίσως διέκρινες Αντωνία, όταν συνέκρινα τον Anonymous με τον Commandante Marcos, δεν μπορούσα να την αποφύγω ωστόσο. Όμως εκεί έγκειται και η διαφορά του αγωνιστή, κατά την ταπεινή μου γνώμη. Στις φυλακές επί Μεταξά, στα χιτλερικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, στις εξορίες στα ξερονήσια μετά τον εμφύλιο και στις φυλακές της ΕΣΑ, στο Μπογιάτι και στο Διόνυσο επί χούντας, ξεροστάλιαζαν επώνυμοι αγωνιστές. Δρούσαν στην παρανομία, ναι. Αλλά όλοι ήξεραν τον Θανάση Κλάρα – Άρη Βελουχιώτη. Τον Αλέκο Παναγούλη. Τον Σπύρο Μουστακλή. Ακόμη-ακόμη και τον Che Guevara. Θα ήθελα να ξέρω λοιπόν ποιός-είναι-αυτός-ο- αψηλός, με τα γυαλιά και το μαντήλι. Ασφαλώς θα ήθελε να τον ξέρει και η Ασφάλεια! Πάω πάσο. Ωστόσο, καλυπτόμενος πίσω από την ανωνυμία του μου δίνει το δικαίωμα, πιστεύω, να είμαι επιφυλακτικός. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Και μια που θίξαμε το θέμα της ανωνυμίας, επίτρεψε μου να πω και τούτο: Εγώ στον τουιτερόκοσμο είμαι με το όνομα και το επώνυμο μου. Γράφω χωρίς φόβο ότι πιστεύω. Ακόμη και αν ξέρω ότι θα προκαλέσω διαφωνίες σε κάποιους. Δεν με ενοχλεί η ιδεολογική/λεκτική αντιπαράθεση. Με ενοχλεί ωστόσο αφόρητα η ανωνυμία κάποιων που οχυρωμένοι πίσω από ένα – συνήθως γελοίο – ψευδώνυμο, τρολλάρουν, βρίζουν, απειλούν. Δεν είμαι μπάτσος για να ζητάω ταυτότητα. Ούτε όμως δειλό ανθρωπάκι για να κρύβομαι πίσω από μάσκες/ψευδώνυμα και κουκούλες. Αυτές ξέρω ότι τις έβαζαν επί Κατοχής, οι ρουφιάνοι. Φυσικά αυτά δεν αφορούν εσένα ή τους Anonymous, είναι κάποιες γενικές παρατηρήσεις από την μικρή εμπειρία ορισμένων μηνών στο τουίτερ. Συγνώμη για την παρένθεση και συνεχίζω.
3) Τη φράση ”Έχουν γίνει ο φόβος και ο τρόμος των αμερικανικών υπηρεσιών ασφαλείας” δεν την χρησιμοποίησα αρνητικά. Μάλλον με μια υποδόρροια ηδονή μπορώ να σου πω…
4) Τι είναι οι anonymous      α)Για το εάν είναι τελικά τρομοκράτες. Ερώημα έθεσα δεν πήρα θέση. β) “Μήπως είναι παιδιά που παίζουν;” Το ερώτημα δεν το έβαλα από μόνος μου. Ήταν καταφατική η απάντηση που έδωσε επ΄αυτού μια συνεντευξιαζόμενη (δυστυχώς δεν συγκράτησα το όνομα και την ιδιότητα της). Έτσι ακριβώς τους χαρακτήρισε. Προσωπικά δεν έχω άποψη. Ούτε θεωρώ κακό να είναι απλώς παιδιά που παίζουν επικίνδυνα παιχνίδια γ) “Μήπως είναι μόδα;”. Τι έφταιξα Αντωνία μου για να υποστώ μια -πληρέστατη κατά τα άλλα- ιστορική αναδρομή; Μπορεί να είναι μπορεί και όχι. Μην ξεχνάς όμως ότι μόδα ήταν και κινήματα όπως οι χίπυς. Θέλεις να προβοκάρω; Μόδα ήταν και οι “χρηματιστηριακοί αναλυτές”, οι άσχετοι παίκτες (από μεσοαστούς μέχρι αγρότες) που μπήκαν στη λούμπα του εύκολου κέρδους το 1997-2000. Θέλεις να πω και αυτό; Μόδα ήταν σε ένα βαθμό και οι “αγανακτισμένοι” πριν μερικούς μήνες. Και πριν προλάβεις να με μυκτηρίσεις γι’ αυτό που λεω, διευκρινίζω και πάλι: Σε ένα βαθμό. Κάποιοι, λίγοι ενδεχομένως, το αντιμετώπισαν έτσι. Έχω υπόψιν μου κάποιους ανθρώπους που κατέβηκαν στις συγκεντρώσεις αυτές και οι οποίοι ήταν κατ’ εξοχήν “συστημικοί”, κατά κόρον φοροδιαφεύγοντες, καλοπερασάκηδες του κερατά, να κατεβαίνουν για πρώτη φορά σε συγκέντρωση στη ζωή τους. Θα μου επιτρέψεις να έχω την άποψη ότι πολλοί από αυτούς έχουν μεγάλο βαθμό ευθύνης για την σημερινή κατάσταση που βιώνουμε. δ)Είναι πληρωμένοι; Την ίδια επιφυλακτικότητα έχουμε, οπότε… στ)Μήπως είναι άλλοθι του συστήματος; Απάντηση επίσης δεν έχω όπως προείπα, αλλά διαφωνώ με την φίλη μου την Αντωνία. Διαχρονικά τα συστήματα εξουσίας πίστευαν ότι είναι παντοδύναμα. Και απεδείχθη ότι δεν ήταν έτσι. Διαφωνώ και με την άποψη για τις εκλογές. Οι εκλογές μπορούν να αλλάξουν τη ζωή μας είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο. Το πρόβλημα μου εμένα σήμερα είναι ότι δεν ξέρω τι να ψηφίσω…
5) Δεν διαφωνώ καθόλου για την ευκολία υιοθέτησης των θε΄σεων των Αnonymoys.
6)Η υποκατάσταση θεσμών από άγνωστους είναι προβληματική. Συμφωνούμε απολύτως εδώ. Συν ένα εύγε για την εξαιρετική ανάλυση του “θεσμού”. Μια παρατήρηση μόνο: Τους αναχρονιστικούς, αντιδημοκρατικούς, κλεπτοκρατικούς θεσμούς να τους αλλάξουμε, ασφαλώς. Αυτό γίνεται μόνο μέσα από δημοκρατικές και διαφανείς διαδικασίες. Άρα τις εκλογές. Και ξαναγυρίζουμε στο προηγούμενο παζλ: Με ποιούς; Προσωπικά πιστεύω μόνο μέσω της πολιτικής και των πολιτικών. Όχι αυτών (της πλειοψηφίας αυτών για να ακριβολογώ) αλλά άλλων. Ποιών; Εγώ προσωπικά, το ξαναδηλώνω, απάντηση δεν έχω. Αν οι Αnonymous αποφασίσουν να βγάλουν την μάσκα, να ζητήσουν την ψήφο μου, αφού μου πουν το πρόγραμμα που θέλουν να εφαρμόσουν και με πείσουν, μαζί τους. Αλλά διαφωνώ ριζικά με την υποκατάσταση των θεσμών από μάσκες. Όχι επειδή έχω να κερδίσω κάτι. Επειδή δεν μ’ αρέσει το σκοτάδι στην δημόσια ζωή. Ούτε αυτών που είναι τύποις “διάφανοι”, ούτε άλλων που δεν γνωρίζω καθόλου.
7) Για την ”εκδικητικότητα”. Είμαι άθεος αλλά θα χρησιμοποιήσω δύο μάλλον θρησκευτικές εκφράσεις: Δεν είμαι της λογικής “οδόντα αντί οδόντος”, ούτε της λογικής αν με ραπίσει κάποιος να στρέψω και το άλλο μάγουλο. Απεχθάνομαι την βία, αλλά και την μαλθακότητα. Δεν διαφωνώ Αντωνία για τα συναισθήματα του αδικημένου και καταπιεσμένου. Αλλά άλλο εκδικητικότητα, άλλο μαχητικότητα για να πείσω για τις ιδέες μου.
8) Περί αυτοδικίας και υπανάπτυκτων κοινωνιών. Δεν πιστεύω ότι οι παγκόσμιες ανισότητες, τα φαινόμενα που σωστά περιγράφεις, πρέπει να οδηγούν στην αυτοδικία. Αν δεν περιφρουρήσουμε εμείς οι ίδιοι, ως πολίτες, ως κοινωνία, την επίλυση προβλημάτων μέσω θεσμών (τους οποίους πρέπει να παλέψουμε για να βελτιωθούν ή να αλλάξουν ριζικά) θα γίνουμε ζούγκλα. Φαντάσου τον πατέρα ενός παιδιού π.χ που χάθηκε από δυστύχημα να πάρει τον νόμο στα χέρια του. Προσωπικά το βλέπω ως πισογύρισμα και όχι ως εξέλιξη.
9) Περί ” νομιμοποίησής τους”. Γράφεις Αντωνία: “Δεν ζήτησαν , ούτε και θα ζητήσουν ποτέ , νομίζω , την νομιμοποίηση κανενός . Αλίμονο αν ο καθένας που προσπαθεί να εντοπίσει και αλλάξει παγιωμένες αντιλήψεις και αδικίες ζητά την νομιμοποίηση του δυνάστη του για να προβεί σ’αυτές τις αλλαγές”. Μα δεν μιλάω για νομιμοποίηση από τον “δυνάστη” τους, μιλάω για την κοινωνία που επικαλούνται! Επίσης διαφωνώ με αυτό που λες “Δεν μίλησαν ποτέ εξ’ ονόματος του λαού αλλά μόνο εξ’ ονόματος όσων πιστεύουν αυτά που πιστεύουν και αυτοί”. Εμφανίζονται ως υπερασπιστές των δικαιωμάτων όλων μας. Με αντίστοιχη λογική δεν εμφανίζονταν και οι αυτόκλητοι τιμωροί της “17Ν”;
10) Για τα περί ριξίματος κυβερνήσεων. Για μένα ήταν ανατριχιαστική η οίηση που εξέπεμπε ο μασκοφορεμένος ζορό των Ανώνυμων στην εκπομπή του Δανέζη. Και, πρόσεξε, μιλούσε για “τριτοκοσμικές” κυβερνήσεις.
11. Εξακολουθώ να επιμένω ότι ο ακτιβισμός σαν των ”Ανώνυμων” ΔΕΝ είναι η λύση. Και όταν λέω επωνύμων εννοώ όλων ΗΜΩΝ. Τον πολιτών που όλοι έχουμε ονοματεπώνυμο, δεν εννοώ “μοδάτους” ακτιβιστές.
Υ.Γ.1 Κλείνω για να πω και πάλι τις ευχαριστίες μου για τα καλά σου λόγια. Ευχαριστώ που αναγνωρίζεις ότι είμαι ανοιχτός σε ιδέες και στο διάλογο. Είναι πολύτιμο να το ακούω από ανθρώπους με τους οποίους δεν έχω συναντηθεί ποτέ. Μακάρι αυτές η συζητήσεις του διαδικτυακού “Δήμου” (με την έννοια που έδιναν οι αρχαίοι Αθηναίοι) να επεκταθούν. Σ’ αυτή την “Εκκλησία του Δήμου” θα είμαι κατανυκτικός οπαδός…
@mosxovas
 Comment by Anonymous John on March 24, 2012 6:37 pm
αγαπητε Αγγελε σε εναν ιδεατο κοσμο ισονομιας θα ειχες δικιο, η μασκα των Ανωνυμων φοριεται για να τους προστατευει απο την αστυνομια και κυβερνηση που με πολυ μεγαλη ευκολια λυγιζουν, αδιαφορουν και παραβιαζουν τους νομους οταν χρειαζεται για να πιασουν καποιον που θεωρουν αγκαθι στο πλευρο τους… Η δε πλεον μοδα ειναι να σε αποκαλουν τρομοκρατη και να σε κυνηγανε λες και εισαι η 17Ν για μια DDOS επιθεση… ελεος. Τελος, θα σου παραθεσω δυο λογακια απο 2 διασημους για να περιγραψω την κατασταση των Ανωνυμων
It is dangerous to be right when the government is wrong. -Voltaire
Man is least himself when he talks in his own person. Give him a mask, and he will tell you the truth. ~Oscar Wilde
Comment by mosxovas@gmail.com on March 24, 2012 10:02 pm
Αγαπητέ Anonymous John, αντιλαμβάνομαι – νομίζω το εξήγησα και στην απάντηση μου – τους λόγους που οδηγούν στην ανωνυμία. Συμφωνώ απολύτως με την παρατήρηση σου για τους κατασταλτικούς κ τους κρατικούς μηχανισμούς, για τις αμέτρητες παραβιάσεις νόμων διαχρονικά κ σε όλα τα μήκη κ πλάτη της γης για να συλλάβουν τα “αγκάθια”. Απλώς – ίσως ρομαντικά, ίσως ρεαλιστικά δεν έχει να κάνει – πιστεύω στην δύναμη της προσωπικότητας και της αλήθειας. Και επειδή πίσω από μάσκες κρύβονται και αληθινά πρόσωπα και ψεύτικα, και αληθινοί αγωνιστές για ένα καλύτερο αύριο και δειλά ανθρωπάκια, και ιδεαλιστές και συστημικοί, είμαι επιφυλακτικός. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Ούτε κατηγορώ, ούτε αθωώνω εκ προοιμίου και de facto. Κάθε κουκούλα δεν κρύβει (μόνο) έναν αληθινό αγωνιστή. ΄Οπως και κάθε κουστούμι δεν κρύβει (μόνο) ένα πληρωμένο γουρούνι. Κλείνω με ένα στίχο απλό: “Πάντα το χρώμα μου ήταν το γκρίζο”. Όχι το φαιό. Το γκρι που αρνείται μόνο το μαύρο και το άσπρο. Και ας (ή μάλλον ακριβώς επειδή) προκύπτει απ’ αυτά τα δύο χρώματα.

Leave a comment

No comments yet.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s